شکایت خانم ج. ز. از اقای ش. ک. که در دادسرای تبریز اقامه شده به طور اختصار این است.که مشتکی عنه که همسر سابقش بوده و ساکن *می باشد. از طریق فضای مجازی و ارسال پیامک و تماس تلفنی او را مورد توهین و تهدید (تهدید به کتک کاری و قتل و اسیب به کار و خانواده اش) و نسبت داشتن روابط نامشروع و غیراخلاقی قرار داده است. دادیار شعبه سازمان* به شرح قرار صادره (ص47) محل وقوع جرم را محل ارسال پیامک دانسته و به این جهت به استناد ماده 310 قانون ا.د.ک. قرار عدم صلاحیت به اعتبار صلاحیت دادسرای ارومیه صادر و دادیار اظهارنظر با ان موافقت کرده است. لکن دادیار شعبه 8 دادسرای ارومیه محل وقوع جرایم موضوع شکایت شاکی را با توجه به ملاک رای وحدت رویه شماره 721 محل دریافت پیامک و رویت محتوا به مخاطب دانسته و به این جهت قرار عدم صلاحیت به اعتبار صلاحیت دادسرای تبریز صادر و پس از موافقت د.ار اظهارنظر پرونده را برای حل اختلاف در صلاحیت به دیوان عالی کشور ارسال نموده که به این شعبه ارجاع گردیده است.عضو ممیز- ج. ا.
هیات شعبه در تاریخ بالا تشکیل گردید. پس از قرائت گزارش عضو ممیز و بررسی اوراق پرونده و مشاوره چنین رای میدهد:
نظر به اینکه مستفاد از ماده 669 قانون مجازات اسلامی (تعزیرات) شرط تحقق بزه تهدید این است.که تهدید به سمع مخاطب برسد. از جمله شرایط تحقق بزه توهین نیز حضوری بودن است. براین اساس چون شاکی در محل سکونت خود (*) از مفاد پیامکهای حاوی توهین و تهدید اگاهی یافته مستندا به ماده 317 قانون ایین دادرسی کیفری ناظر به ماده 27 قانون ایین دادرسی مدنی با تایید صلاحیت دادسرای تبریز حل اختلاف می نماید.
شعبه سی و چهارم دیوان عالی کشور رئیس: ج. ا. مستشار: م. ص. ق.