در این پرونده اقای ع. م. ح. با وکالت اقای ا. م. ت. باشی ح. ک. ز. گ. به خواسته طلاق به طرفیت خانم ش. ش. تقدیم شعبه *نموده و اظهار داشته در تاریخ 63/9/6 با خوانده ازدواج نمودم دو فرزند مشترک داریم به لحاظ اختلاف و مشکلات پیش امده از دادگاه تقاضای رسیدگی و صدور گواهی عدم امکان سازش دارم. دادگاه در تاریخ 99/9/11 تشکیل جلسه داده و طرفین را جهت رسیدگی دعوت نموده است.وکیل خواهان درخواست موکل خود را به شرح دادخواست تقدیمی بازگو نموده است.خوانده اظهار داشت با توجه به اینکه خوانده طی دو کلاسه پرونده درخواست طلاق نموده سپس در مورد اجرای به علت عدم انجام تعهدات از سوی زوج صیغه طلاق اجرای نگردید.در صورت صدور گواهی عدم امکان سازش حقوق مالی اینجانبه طی چک تضمینی که به تایید ان مرجع برسد پرداخت گردد. لازم به ذکر است.حکم نفقه از سال 95 صادر شده ولی هنوز پرداخت نگردیده همچنین اجرت المثل ایام زوجیت و نحله تقاضای مطالبه دارم. اگر بخواهد مرا طلاق دهد باید تمامی حقوق مالی مرا پرداخت نماید. جهیزیه ام نزد خودم است.دادگاه قرار داوری صادر نموده و نظریه داوران را جلب کرده است.وکیل زوج اظهار داشته زوجه به موجب حکم دادگاه محکوم به تمکین شده و ناشزه است.و از سال 1390 تاکنون به دلیل بروز اختلاف از یکدیگر جدا زندگی می کنند هرچند زوجه در اپارتمان زوج سکونت دارد. درنهایت دادگاه در تاریخ 99/10/15 مبادرت به صدور گواهی عدم امکان سازش نموده است. سپس زوج نسبت به رای صادره مذکور در مورد میزان نحله تعیین شده توسط دادگاه معترض است.و از دادگاه تجدیدنظر با توجه به سنوات زندگی مشترک و مفارقت جسمانی ده ساله فیمابین تقاضای تجدیدنظرخواهی تقدیم داشته زوجه نیز به شرح لایحه وکلای خود نسبت به رای صادره مذکور دادخواست تجدیدنظرخواهی تقدیم نموده که پرونده جهت رسیدگی به شعبه *ارجاع شده و درنهایت دادگاه تجدیدنظر در تاریخ 99/12/23 مبادرت به صدور رای به تایید دادنامه تجدیدنظرخواسته با اصلاح تعیین مبلغ پانصد میلیون ریال از جهت تنصیف دارایی و مورد توافق در دادنامه شماره *مورخ 98/10/25 فیمابین نموده است.متعاقب ان زوج به شرح لایحه وکیل خود نسبت به رای صادره در مورد عدم استحقاق زوجه نسبت به نصف دارایی و متناسب نبودن میزان نحله با سنوات زندگی مشترک معترض بوده و از دیوان عالی کشور تقاضای فرجامخواهی نموده است.متقابلا زوجه نیز در مورد ناچیز بودن مبلغ نصف دارایی به شرح لایحه وکلای خود نسبت به رای صادره مذکور معترض بوده و از دیوان عالی کشور تقاضای فرجامخواهی نموده که پرونده جهت رسیدگی به شعبه *ارجاع شده و مطرح رسیدگی میباشد.
هیات شعبه در تاریخ بالا تشکیل گردید. پس از قرائت گزارش اقای ح. م. ه. عضو ممیز و ملاحظه اوراق پرونده در خصوص دادنامه شماره *فرجام خواسته مشاوره نموده چنین رای می دهد:
در خصوص دادخواست فرجامخواهی اقای ع. م. ح. با وکالت اقای ا. م. ت. ب. و متقابلا فرجامخواهی خانم ش. ش. با وکالت خانم م. ا. بسته *و ز. م. ز. جویند برج نسبت به رای شماره *مورخ 99/12/23 شعبه *متضمن صدور گواهی عدم امکان سازش به درخواست زوج با توجه به محتویات پرونده فرجامخواهی وارد نمیباشد. زیرا اولا رای معترض عنه متضمن گواهی عدم امکان سازش برحسب تقاضای زوج صادر گردیده و دادگاه رای خود را منطبق با ماده 1133 قانون مدنی اصدار نموده لذا از جهت مذکور ایرادی متوجه رای فرجامخواسته نمیباشد. ثانیا عمده اعتراض فرجامخواهان مربوط به نحوه و میزان مبلغ نصف دارایی از جهت عدم استحقاق زوجه از نظر زوج و قلت و ناچیز بودن ان از نظر زوجه و همچنین متناسب نبودن میزان نحله تعیین شده از نظر زوج میباشد. ثالثا نظر به اینکه تشخیص میزان استحقاق زوجه از بابت نصف دارایی با توجه به شرط ضمن عقد نکاح بر عهده دادگاه است.و با توجه به اینکه میزان نحله تعیین شده متناسب با سنوات زوجیت فیمابین و زندگی مشترک به تشخیص دادگاههای بدوی و تجدیدنظر تعیین گردیده است.لذا فرجامخواهی فرجامخواهان نسبت به رای فرجامخواسته موجه نبوده درنتیجه فرجامخواهی انان به کیفیتی نیست که به اساس رای و استنباط و تشخیص دادگاه در رای فرجامخواسته خدشه و خلل وارد نماید. علی هذا ضمن رد درخواست فرجامخواهی فرجامخواهان رای فرجامخواسته را مستندا به مواد 370 و 396 ایین دادرسی مدنی ابرام می نماید.
رئیس شعبه *: ح. ع. عضو معاون: ح. م. ه.