اقای س. م. پ. از اقای ر. ص. به اتهامات جعل و کلاهبرداری به دادسرای کوهدشت شکایت نموده است.خلاصه شکایت او این است.که از طریق اگهی فروش اینترنتی اقدام به خرید یک دستگاه بتونیر 450 لیتری نموده و مبلغ قید شده در فاکتور را به حساب مشتکی عنه واریز کرده ولی بعد از چند روز متوجه جعلی بودن و کلاهبرداری مشتکی عنه گردیده است. دادیار شعبه *به موجب قرار مورخ 400/4/29 محل وقوع جرم را *(مشخصات صاحب امتیاز خط تلفن همراه اقای ر. ا. ساکن *اعلام شده، ص 23) و در خصوص شکایت شاکی به استناد ماده 310 قانون ایین دادرسی کیفری قرار عدم صلاحیت به اعتبار صلاحیت دادسرای ارومیه صادر کرده و دادستان با ان موافقت کرده است. لکن دادیار شعبه *به شرح استدلال و استنتاج مندرج در قرار مورخ 400/6/21 خلاصه این که شاکی در محل اقامت خود *مبلغ مورد ادعا را به حساب مشتکی عنه واریز کرده که با توجه به سیستم یکپارچه بانکها به تملک مشتکی عنه در امده، محل وقوع جرم را محل واریز وجه تشخیص داده و به استناد ماده مرقوم قرار عدم صلاحیت به اعتبار صلاحیت دادسرای کوهدشت صادر و پس از موافقت دادیار اظهارنظر پرونده را برای حل اختلاف به دیوان عالی کشور ارسال نموده که به این شعبه ارجاع گردیده است. عضو ممیز- اسلامی
هیات شعبه در تاریخ بالا تشکیل گردید. پس از قرائت گزارش عضو ممیز و بررسی اوراق پرونده و مشاوره چنین رای میدهد:
نظر به اینکه قرار عدم صلاحیت دادیار دادسرای ارومیه با توجه به مبانی استدلال و قانونی مندرج در ان صایب و موجه است، بنابراین و مستندا به ماده 317 قانون ایین دادرسی کیفری با تایید صلاحیت دادسرای کوهدشت حل اختلاف می نماید.
شعبه سی و چهارم دیوان عالی کشور
رئیس: ج. ا. عضو معاون: م. ع.