الزام به تحویل مبیع منقول مشاع

تاریخ دادنامه قطعی: 1395/03/18
شماره دادنامه قطعی: ---

پیام: اگر مبیع، قسمت مشاعی از مال منقول باشد، دعوای الزام به تحویل مبیع به نسبت بخش مشاع، قابل استماع نیست.

در خصوص دعوای آقای ح. ک. به طرفیت مدیرعامل شرکت سیروسفررخش آقای حسن مومنی و مدیرعامل شرکت رویال سفر آقای عبدالرضا گلشهر به خواسته الزام به تنظیم سند اتوبوس شماره 22 ایران 817 ع 23 و تسلیم مبیع بدین توضیح که خواهان بیان داشته خوانده محترم مالک ششدانگ یکدستگاه اتوبوس با شماره انتظامی فوق الذکر بوده این اتوبوس به موجب پرداخت یک برگ چک بیعانه به شماره 893663 11/84 به تاریخ 1386/01/06 به عهده بانک کشاورزی شعبه ملاصدرا به مبلغ یکصد و پنجاه میلیون ریال به اینجانب فروخته شده است وبیع شرعی نسبت به اتوبوس موضوع دعوی واقع شده است - مدیرعامل شرکت رویال سفر در جلسه دادرسی مورخه 1389/06/09 بیان داشته خواهان می‌بایست مبلغ 30 میلیون تومان بابت خرید اتوبوس نقدا پرداخت می نمود و 30 میلیون تومان هم شرکت و 70 میلیون هم تسهیلات بانکی داشت لکن خواهان فقط 15 میلیون تومان پرداخت نمودند که با پرداخت این مبلغ فقط نسبت به 1/5 دانگ اتوبوس شراکت داشتند - و خواهان مبلغ 15 میلیون تومان به عنوان بیعانه داده اند دادگاه جهت تعیین میزان پرداختی خواهان و بررسی دفاتر قانونی شرکت خوانده ردیف دوم مبادرت به جلب نظریه کارشناس نموده که کارشناس منتخب اعلام نمود که اتوبوس موضوع دعوی از تاریخ 85/11/22 وارد ناوگان حمل و نقل مسافربری گردیده است و در مورخ 1386/02/06 خواهان یک فقره چک به مبلغ 15 میلیون تومان بابت خرید اتوبوس پرداخت نموده است وچون مابقی ثمن معامله را پرداخت نکرده است شرکت تا تاریخ 1389/12/18 سهم درآمد و هزینه اتوبوس را بر مبنای 1/5 دانگ با خواهان محاسبه و تسویه می نموده است و لکن طرفین فاقد مبایعه نام و قرار داد کتبی می‌باشند دادگاه مجددا با تقاضای خواهان جهت تعیین میزان قیمت اتوبوس در زمان پرداخت چک به شرکت رویال سفر نیز مبادرت به تعیین کارشناس نمود که کارشناس منتخب دادگاه دررشته حمل و نقل زمینی طی نظریه ای که به دادگاه تقدیم نموده قیمت اتوبوس موضوع دعوای را درسال 1386 مبلغ نهصد و هفتاد میلیون ریال و میزان تسهلات دریافتی برای اتوبوس را مبلغ هفتصد میلیون ریال تعیین نمود که با توجه به اینکه طرفین فاقد قرارداد کتبی در خصوص بیع و عقد ناقل دیگر و همچنین فاقد قرارداد شرکت با خواهان در خصوص رانندگی می‌باشند و اینکه خوانده مبلغ 15 میلیون تومان بابت ثمن معامله را طی یک فقره چک که درروی چک عبارت بابت ثمن معامله اتوبوس شماره 22 ایران 817 ع 23 قید گردید از طرفی شرکت 1/5 دانگ از درآمد اتوبوس را بابت سهم خواهان محاسبه و تسویه نموده است بنابراین دادگاه با توجه به نظریه کارشناسان در خصوص قیمت اتوبوس در زمان معامله که میزان تسهیلات دریافتی از بابت انعقاد معامله نسبت به سه دانگ از اتوبوس مورد دعوی را محرز می داند و در خصوص دعوا تقابل شرکت رویال سفر ایرانیان با وکالت آقای م. د. به طرفیت ح. ک. به خواسته مطالبه وجه صورتحساب کرایه حمل باراز تهران به شهرستان وبالعکس وهمجنین پرداخت سروسیهای دربستی دروجه شرکت - بدین توضیح که وکیل خواهان تقابل بیان داشته اتوبوس مورد دعوی از تاریخ 1386/02/08 لعایت 1389/03/09 به مدت 36 ماه در اختیار خوانده محترم قرار داشته ودرخدمات مسافربری برون شهری مشغول بکاربوده واز آن بهره برداری نموده است و لکن از ارائه صورتحسات و پرداخت کرایه حمل باراز تهران به شهرستان و بالعکس و همچنین پرداخت کرایه سرویس های دربستی در مدت 36 ماه در وجه موکل امتناع نموده است لذا از دادگاه تقاضای محکومیت خوانده به پرداخت درآمد حاصله از آن با جلب نظریه کارشناس را دارد دادگاه موضوع را به کارشناس رسمی دادگستری در رشته مربوطه ارجاع و کارشناس منتخب طی نظریه ای که به دادگاه ارائه نمود ه که درآمد حاصل از حمل بار توسط پیک بادپا را به مبلغ 356/000/000 ریال اعلام نموده است که مصون از اعتراض موثر طرفین باقی مانده است دادگاه در خصوص دعوی اصلی با توجه به احراز وقوع معامله نسبت به سه دانگ از اتوبوس موضوع به استناد مواد 10 و 219 و 223 و 362 قانون مدنی خوانده ردیف اول را به تنظیم سند رسمی سند اتوبوس شماره 817 234 ایران 22 به نام خواهان محکوم می‌نماید و اما در خصوص تسلیم مبیع با عنایت به اینکه سه دانگ آن قابل تسلیم به خواهان نمی‌باشد دعوای خواهان قابل استماع نبوده و به استناد ماده 2 قانون آیین دادرسی مدنی قرار رد دعوای صادر می‌نماید اما در خصوص دعوای تقابل با عنایت به نظریه کارشناس منتخب و عدم دفاع موثر از سوی خوانده و اینکه خوانده مکلف بوده در آمد حاصله را بین خود و شریک تقسیم نماید لذا دادگاه خوانده را به پرداخت نصف در آمد حاصله از پیک بادپا مبلغ هفده میلیون و هشتصد هزار تومان و پرداخت 1025000 ریال و حق الوکاله برابر تعرفه قانونی در حق خواهان محکوم می‌نماید اما دعوای خواهان اصلی متوجه خوانده ردیف دوم نبوده وبه استناد ماده 89 ناظر به بند 4 ماده 84 قانون آیین دادرسی مدنی قرار رد دعوی صادر و اعلام می‌نماید رای صادره حضوری ظرف مدت 20 روز پس از ابلاغ قابل اعتراض دردادگاه‌های تجدیدنظر استان می‌باشد.

رئیس شعبه دهم دادگاه عمومی (حقوقی) تهران - حسین محمودزاده

تجدیدنظرخواهی نسبت به دادنامه شماره --- مورخه 93/6/29 صادره ازشعبه محترم --- دادگاه عمومی حقوقی تهران که به موجب آن در یک قسمت قرار عدم استماع به خواسته تحویل مبیع ودر قسمت دیگر حکم به محکومیت تجدیدنظر خواه ح. ک. به پرداخت هفده میلیون و هشتصد هزار تومان بابت کرایه حمل بارو کرایه سرویس دربستی و مبلغ 1/250/000 ریال و حق الوکاله طبق تعرفه در حق تجدیدنظرخوانده شرکت رویال نصر اصدار یافته رای صادره مالا موافق قانون ومقررات موضوعه بوده و اعتراض به شرح لایحه تجدیدنظر خواهی از جهات موجه در نقض آن نیست چرا که اولا به موجب دادنامه تجدیدنظر خواسته تجدیدنظر خواه مالک سه دانگ از ششدانگ اتوبوس به شماره شهربانی 22 ایران 817 ع 23 شناخته شده است ولیکن تحویل سه دانگ اتومبیل مستلزم تحویل سه دانگ دیگر که در سهم دیگری است می‌باشد و اینکه تصرف در مال مشاعی مستلزم اذن و اجازه سایر شرکاء می‌باشد چراکه شرکاء در جزء جزء مال مشاعی سهیم می‌باشند وتصرف در مال مشاعی بدون اذن شرکاء دیگر از موجبات ضمان است و دادگاه نیز مجاز به تحویل مال مشاعی بدون رضایت سایر شرکاء به شریک دیگر نمی‌باشد. ثانیا به حکم مقرر در ماده 337 قانون مدنی هر گاه کسی بر حسب اذن صریح یا ضمنی از مال غیر استیفاء منفعت کند صاحب مال مستحق دریافت اجرت المثل خواهد بود مگر اینکه معلوم شود اذن در انتفاع مجانی بوده است که در مانحن فیه سه دانگ سهم تجدیدنظر خوانده از اتوبوس به مدت 35 ماه و 11 روز در تصرف و اختیار تجدیدنظر خواه بوده و تجدیدنظر خواه دلایلی که حکایت از اذن و اجازه استیفای منفعت رایگان در سهم شریک دیگر داشته باشد ارائه نکرده است و به همین منظور دادگاه محترم نخستین جهت احراز میزان در آمد حاصله موضوع را به کارشناس رسمی دادگستری ارجاع که کارشناس منتخب درآمدحاصله مازاد بر هزینه ها را معادل 356/000/000 ریال اعلام کرده که این نظریه با اوضاع و احوال قضیه مطابقت داشته و برای دادگاه نیز قابل تاسی بوده و تجدیدنظر خواه دلایلی که حکایت از پرداخت سهم شریک نسبت به سه دانگ اتوبوس در ایام تصرف اتوبوس به میزان حصه داشته باشد در این مقطع از دادرسی ارائه نکرده است لذا مستندا به قسمت اخیر ماده 358 وقسمت اول ماده 353 قانون آیین دادرسی مدنی دادنامه تجدیدنظر خواسته در هر دو قسمت عینا تایید و استوار می‌گردد. اما تجدیدنظر خواهی نسبت به خواسته مطروحه مبنی بر الزام به سه دانگ دیگر اتوبوس متنازع فیه وارد نمی‌باشد زیرا که دادگاه نخستین نفیا یا اثباتا نسبت به سه دانگ دیگر اتوبوس اظهار ننموده است که این دادگاه با مواجهه یا تکلیفی باشدو مستفاد از مقررات ماده 349 قانون آیین دادرسی مدنی محاکم تجدیدنظر صرفا به آنچه مورد تجدیدنظر خواهی بوده و در مرحله دادرسی نخستین مورد حکم قرار گرفته رسیدگی می کند که در ما نحن فیه حکمی صادر نشده است.رای صادره حضوری و قطعی است.

شعبه --- دادگاه تجدیدنظر استان تهران - رئیس و مستشار

عزت اله امانی شلمزاری - علی کرمی صادق آبادی