سوگند

تاریخ دادنامه قطعی: 1391/11/28
شماره دادنامه قطعی: ---

پیام: صرفا با سوگند شاکی، دادگاه نمی تواند مجازات تعزیری تعیین نماید.

آقای پ.الف. به اتهام ایراد ضرب و جرح عمدی - تصادف عمدی - منجر به مصدومیت آقای الف.م. در شعبه --- دادگاه جزایی محاکمه و با لحاظ بررسی محتویات پرونده، اظهارات شاکی، صدور کیفرخواست، قسم شاکی، احراز بزهکاری متهم متواری و به استناد مواد 442 ، 480 و 716 قانون مجازات اسلامی به پرداخت دیه صدمات وارده و 6 ماه زندان محکومیت غیابی یافته و علی رغم واخواهی وکیل محکومٌ علیه در همان شعبه تایید و حضوری شده و با وجود اعتراض وکیلش در دادگاه تجدیدنظر استان به جهت فقد ایراد موثر در نقض با تصحیح ماده استنادی و لحاظ تخفیف با تقلیل زندان وی به چهار ماه تایید و قطعی شده است. فعلا محکومٌ علیه با تقدیم لایحه ای که برای وی تنظیم شده و تکرار ایرادات ماهوی بیان شده در رسیدگی های قبلی از جمله اینکه شکایت دارای تناقض است ابتدا ضرب و شتم عنوان شده بعدا تصادف عمدی آورده شده، شاهدین معرفی شده واجد شرایط شهادت نیستند، شهادت احدی از شاهدین در تعارض با اظهارات شاکی نسبت به ماشینی که با آن تصادف ایجاد شده، در تصادف با ماشین معمولا قسمت های پآیین فرد مصدوم می‌شود ولی در اینجا قسمت فوقانی بدن شاکی مصدوم اعلام شده در تاریخ وقوع جرم در نبوده ام و شهودی در این زمینه دارم به استناد ماده 272 از ریاست محترم دیوان عالی کشور متقاضی اعاده دادرسی شده که برای رسیدگی به این شعبه ارجاع شده است.

با توجه به محتویات پرونده نظر به اینکه محکومیت آقای پ.الف. فرزند الف. بنا به سوگند شاکی (آقای الف.م.) است و مستفاد از موازین فقهی و قوانین مبتنی بر آن ها از جمله ماده 254 قانون مجازات اسلامی صرفا پرداخت دیه موجه است. درخواست اعاده دادرسی نامبرده از جهت محکومیت به تحمل حبس تعزیری مشمول مقررات بند 6 ماده 272 قانون آیین دادرسی کیفری است. لذا با قبول درخواست، رسیدگی مجدد به استناد ماده 274 قانون مذکور به شعبه هم عرض ارجاع می‌گردد.

رییس شعبه --- دیوان عالی کشور - مستشار

عروجی - احمدی