شماره پرونده:ه- ع/0002011شماره دادنامه: 140009970906011413 تاریخ: 15/12/1400
شاکی: آقای سید مسعود نوری خراسانی
طرف شکایت: وزارت نیرو
موضوع شکایت و خواسته: ابطال بندهای 10 و 11 بخشنامه شماره 100-50-12400- 99 مورخ 7/2/99 وزارت نیرو
شاکی دادخواستی به طرفیت وزارت نیرو به خواسته ابطال بندهای 10 و 11 بخشنامه شماره 100-50-12400- 99 مورخ 7/2/99 وزارت نیرو تقدیم کرده که به هیات عمومی ارجاع شده است. متن مقرره مورد شکایت به قرار زیر میباشد:
بند 10: پرداخت مزایای انگیزشی غیر مستمر خارج از قرارداد کار با حکم کارگزینی به کارکنان از زمان احراز شرایط بازنشستگی به اختیار خود، ممنوع میباشد.
بند 11: انتصاب در مشاغل مدیریتی و سرپرستی و ارجاع کار در خارج از وقت اداری (اضافه کاری)، واگذاری منزل سازمانی و اعطای سایر تسهیلات به کارکنان دارای (35) سال سابقه پرداخت حق بیمه و یا (60) سال سن ممنوع میباشد.
دلایل شاکی برای ابطال مقرره مورد شکایت:
شاکی اظهار داشته: کارمند رسمی آب و فاضلاب منطقه یک تهران به شماره کارمندی 211161799 مشغول به کار سمت کارشناس با توجه به به حد نصاب نرسیدن سی سال سابقه و یا سن 65 سال تقاضا می نمایم سن ذکر شده در بخشنامه به 25 سال سابقه و 60 سال تغییر یابد چگونه ممکن است فردی را که وزارت نیرو در سن 40 سالگی به استخدام رسمی درآورده و مانند اینجانب که سوابق قبلی ندارم با 20 سال باز نشسته نماید.
شاکی به جهت مغایرت با قانون مدنی و ماده 103 قانون تامین اجتماعی که 30 سال و یا 65 سال را ملاک بازنشستگی عنوان نموده تقاضای ابطال بندهای 10 و 11 بخشنامه ی مورد شکایت را خواستار میباشد.
در پاسخ به شکایت مذکور، طرف شکایت در مهلت قانونی لایحه دفاعیه ارائه ننموده است.
پرونده شماره ه- ع/0002011 مبنی بر درخواست ابطال بندهای 10 و 11 بخشنامه شماره 100-50-12400- 99 مورخ 7/2/1399 وزارت نیرو در جلسه مورخ 8/12/1400 هیات تخصصی کار، بیمه و تامین اجتماعی مورد رسیدگی قرارگرفت و اعضا به اتفاق به شرح ذیل اعلام نظر نمودند:
رای هیات تخصصی کار، بیمه و تامین اجتماعی:
اولا براساس تبصره 3 ماده 36 قانون کار مصوب 1369 مقرر گردیده: «مزایای رفاهی و انگیزهای از قبیل کمک هزینه مسکن، خواربار و کمک عائلهمندی، پاداش افزایش تولید و سود سالانه جزو مزد ثابت و مزد مبنا محسوب نمی شود.»، لذا « مزایای انگیزشی غیر مستمر» مورد اشاره در بند 10 بخشنامه معترض عنه جزء مزایای غیر مستمر بوده که پرداخت یا عدم پرداخت آن منوط به تشخیص و در اختیار کارفرما بوده و براساس مقررات قانون کار، الزامی در خصوص پرداخت مزایای مذکور به کارگران از ناحیه کارفرما پیش بینی نگردیده است.
ثانیا براساس ماده 60 قانون کار مصوب 1369 مقرر گردیده: «ارجاع کار اضافی با تشخیص کارفرما به شرط پرداخت اضافه کاری (موضوع بند ب ماده 59) و برای مدتی که جهت مقابله با اوضاع و احوال ذیل ضرورت دارد مجاز است»، لذا ارجاع کار اضافی نیز منوط به تشخیص و در اختیار کارفرما بوده و براساس مقررات قانون کار، الزامی در این خصوص وجود ندارد. همچنین انتصاب افراد در مشاغل مدیریتی و سرپرستی نیز در صلاحیت و اختیار مدیران دستگاه های اجرایی است و در این خصوص نیز الزامی در قوانین و مقررات از جمله قانون مدیریت خدمات کشوری پیش بینی نگردیده است. اعطای منازل سازمانی و اعطای سایر تسهیلات نیز با توجه به مقتضیات و محدودیت های منابع دستگاه اجرایی قابل تخصیص میباشد و کارفرما الزام قانونی در این خصوص ندارد.
بنابه مراتب مذکور بندهای 10 و 11 بخشنامه شماره 100-50-12400- 99 مورخ 7/2/1399 وزارت نیرو مغایرتی با قوانین و مقررات مذکور نداشته و قابل ابطال نمیباشد. این رای به استناد بند (ب) ماده 84 قانون تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری مصوب 1392 ظرف مهلت بیست روز از تاریخ صدور از جانب رییس محترم دیوان عدالت اداری یا 10 نفر از قضات محترم دیوان عدالت اداری قابل اعتراض است.
محمد جواد انصاری
رئیس هیات تخصصی کار، بیمه و تامین اجتماعی
دیوان عدالت اداری