ماده 2 قانون اساسنامه شرکت ملی پست جمهوری اسلامی ایران
الف - وزارت: وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات
ب - کمیسیون: کمیسیون تنظیم مقررات ارتباطات
پ - بخش پست: فعالیت ها و عملیات مرتبط با ارائه خدمات پستی است.
ت - خدمات پستی: هر گونه خدمت ارتباطی است که دارای حداقل یکی از فرآیندهای قبول، پردازش، ارسال و توزیع و تحویل مرسوله پستی باشد.
ث - کارور (اپراتور): آن دسته از فعالان حقوقی دارای پروانه در ارائه خدمات پستی که همه یا بخشی از فرآیندهای پستی را راسا و با استفاده از امکانات خود در نقاط کشور ارائه می کنند.
ج - مرسوله پستی: هر چیز قابل ارسال فیزیکی یا مجازی و اسناد و مدارک اعم از نوشته های چاپی، دست نوشته یا الکترونیک، کالا، اشیاء و اوراق و حواله های مالی، ابلاغیه، اطلاعیه های خدمات شهری از قبیل قبوض آب و فاضلاب، برق، گاز، تلفن ثابت و سیار و عوارض شهرداری که دارای نشانی فرستنده یا گیرنده است.
تبصره 1 - مرجع تعیین وزن و ابعاد مرسولات پستی و خدماتی حسب نیاز جامعه و یا توصیه های اتحادیه جهانی پستی بعد از تصویب این قانون، کمیسیون میباشد.
تبصره 2 - مرسولات و محمولات پستی موضوع این اساسنامه مشمول قوانین و مقررات مرتبط با حمل بار و صدور بارنامه نمیباشد.
چ - پست نامه: به مرسولات پستی با اولویت و بدون اولویت، نامه ها، کارتهای پستی، مطبوعات و بسته های کوچک، نوشته های ویژه روشندلان، کیسه های مخصوص حاوی روزنامه ها، نشریات دوره ای، کتب و اسناد چاپ شده مشابه، به نشانی یک گیرنده و یک مقصد واحد گرفته میشود.
ح - خدمات پایه پستی: پست نامه های بدون اولویت و امانات پستی تا وزن مصوب کمیسیون است که الزاما باید به تمامی مردم در سراسر کشور با کیفیت مطلوب و تعرفه استطاعت پذیر، عرضه شود.
خ - امانات پستی: بسته های حاوی کالا و اشیاء تا وزن مصوب کمیسیون است که دارای نشانی فرستنده و گیرنده میباشد.
د - پست مالی: خدمات پستی مبتنی بر نقل و انتقال و مدیریت وجوه بر اساس موافقتنامه سرویس های پرداخت پستی پیش بینی شده در احکام اتحادیه جهانی پست با تصویب کمیسیون و در چهارچوب مقررات بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران است.