پیرو بخشنامه شماره 18826/80/01 مورخ 4/10/80 [1380]اطلاع رسیده حاکی است که تعدادی از قضات به صدور دستورهای شفاهی در پرونده های ارجاعی به واحدهای انتظامی به سنده و بر اجرای آنها تاکید کرده اند!
خواستن اقدام شفاهی از ضابطان یا مراجع و مقامهای دیگر نه تنها وجاهت قانونی ندارد و برای آنان الزام و تکلیفی را ایجاد نمی کند، بلکه به لحاظ عدم درج در پرونده یا ثبت و ضبط در واحدهای اداری و انتظامی، فراموش و موجب اتلاف وقت و عدم امکان اعمال نظارت صحیح و تضییع حقوق صاحبان پرونده خواهد شد.
شان قاضی و منزلت کار قضاء، ایجاب مینماید تا دستورهای صادر به ضابطان یا مراجع دیگر، مسئولانه و ناشی از مطالعه دقیق پرونده، ملاحظه جوانب و با قید و انعکاس کتبی آنها به مخاطب باشد تا چنانچه در مدّت مقرر انجام نشدند، امکان مراجعه بعدی و پیگیری کتبی آنها تا حصول نتیجه وجود داشته باشد و همانطوریکه در بند 6 بخشنامه شماره 18826/80/01 مورخ 4/10/80 [1380]نیز تصریح گردیده است دستور قضایی صادر به ضابطان، باید خوانا و روشن نوشته شود و ذیل آن را قاضی مربوط با قید نام و عنوان و تاریخ امضا کند تا در مقام اجرای کامل، عوامل انتظامی یا مخاطب مامور انجام آن، مواجه با اشکالی نگردند و موجبات تاخیر در رسیدگیها و ایجاد ذهنیت منفی در طرفین و موجب مسئولیت نگردد.
سید محمود هاشمی شاهرودی
رئیس قوه قضائیه