ماده واحده
به استناد تبصره یکم (1) ذیل ماده پنجم (5) قانون اصلاح موادی از قانون برنامه سوم توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی جمهوری اسلامی ایران و چگونگی برقراری و وصول عوارض و سایر وجوه از تولید کنندگان کالا، ارائه دهندگان خدمات و کالاهای وارداتی (موسوم به قانون تجمیع عوارض) مصوب 1381/10/22 مجلس شورای اسلامی و ماده یکم (1) قانون حفظ و گسترش فضای سبز در شهرها مصوب 1359/3/3 شورای انقلاب اسلامی ایران و ضوابط اجرایی، آیین نامه ها و دستورالعمل مربوط به قانون اخیرالذکر، مفاد ماده واحده موضوع مصوبه جلسه چهل و سوم شورای اسلامی شهر تهران به تاریخ 1382/11/5، ناظر به اصلاحیه عوارض حفظ و گسترش فضای سبز به شرح ذیل اصلاح و تبصره های ذیل جایگزین تبصره های آن میشود:
شهرداری تهران موظف است از ابتدای سال 1386 در شهر تهران، عوارض قطع درخت با مجوزهای قانونی را به شرح ذی اخذ نماید:
1- هر اصله درخت با محیط بن پانزده (15) تا پنجاه (50) سانتی متر، سه میلیون (3/000/000) ریال.
2- هر اصله درخت با محیط بن پنجاه (50) تا یکصد (100) سانتی متر، علاوه بر مبلغ سه میلیون (3/000/000) ریال به ازای هر سانتی متر مازاد بر (50) سانتی متر، سیصد هزار (000 /300) ریال.
3- هر اصله درخت با محیط بن بیش از یکصد (100) سانتی متر، علاوه بر مبلغ هجده میلیون (18/000/000) ریال به ازای هر سانتی متر مازاد بر یکصد(100) سانتی متر، ششصد هزار (000 /600) ریال.
تبصره یکم (1)- در صورت قطع درختان، چنانچه در همان محل، به تعداد و میزان مجموع محیط بن درختان قطع شده، درخت کاشته شود، اخذ عوارض فوق الذکر منتقی است. مگر اینکه تعداد و بن درختان جدید از تعداد و بن درختان قطع شده، کمتر باشد که در این صورت مابه التفاوت آن، طبق بندهای فوق الذکر اخذ میشود. مابه التفاوت درخت های موضوع بند یک (1) بر مبنای هر سانتی متر هشتاد هزار (000 /80) ریال محاسبه میشود.
تبصره دوم (2)- چنانچه از بین رفتن درختان موضوع ماده یکم (1) قانون حفظ و گسترش فضای سبز در شهرها، به واسطه قصور و یا تقصیر اشخاصی که مسئولیت حفاظت و آبیاری آن را بر عهده دارند باشد، مفاد این مصوبه در خصوص آن لازم الرعایه است.
تبصره سوم (3)- محکومیت مرتکبین قطع درخت و یا از بین بردن آن، به مجازات قانونی و پرداخت خسارات، مانع از اخذ عوارض مقرر در این مصوبه نمیباشد.