شورای عالی شهرسازی و معماری ایران در جلسه مورخ 1369/10/3 ضوابط و مقررات مربوط به سطوح لازم برای تاسیسات و تجهیزات و خدمات عمومی که صاحبان اراضی اعم از دولتی وغیردولتی برای استفاده از مزایای ورود به محدوده خدماتی شهر و کسب اجازه قطعه بندی و تفکیک و ساختمان سازی پس از رعایت مقررات قانون زمین شهری باید واگذار نماید را به شرح زیر به تصویب رساند:
1- نسبت به مازاد بر هزار متر مربع از هر قطعه زمین در شهرهائی که طبق آخرین سرشماری کمتر از 200 هزار نفر جمعیت داشته اند 50 درصد و در سایر شهرها غیر از تهران 55 درصد و درتهران 70 درصد آن به معابر و تاسیسات و تجهیزات و خدمات عمومی و 20 درصد موضوع تبصره 4 قانون تعیین وضعیت املاک واقع در طرح های دولتی و شهرداریها مصوبه 29 آبان 1367 مجلس شورای اسلامی تعلق میگیرد.
تبصره 1- در صورتی که کاربری های عمومی و خدماتی که طبق طرح های توسعه شهری برای قطعات مزبور معین شده بیش از سهم مقرر در این بند باشد مقدار اضافی در مقابل زمین معوض معادل که دارای کاربری خصوصی (مسکونی، تجاری، صنعتی) باشد واگذار خواهد شد.
تبصره 2- بدیهی است معابر حاصل از تفکیک قطعات کمتر از 1000 متر نیز متعلق به شهرداری است.
2- مساحت و محل اراضی مربوط به تاسیسات و تجهیزات و خدمات عمومی مطابق طرح های هادی و جامع و تفصیلی تعیین میشود و غیر از آنچه که متعلق به شهرداری است و به او واگذارمی شود بقیه طبق قانون زمین شهری در اختیار وزارت مسکن و شهرسازی قرار میگیرد که طبق کاربری های مصوب به دستگاه های بهره بردار تحویل دهد.
تبصره 1- از کل ذخیره اراضی حاصل از اجرای این مصوبه برای معوض فضاهای خدماتی 70% متعلق به شهرداری و 30% متعلق به دولت است.
تبصره 2- وصول مازاد بر آنچه که در این مصوبه مقرر گردید مجاز نمیباشد.
3- واگذاری اراضی دارای کاربری مسکونی و تجاری و صنعتی (خصوصی) که در اجرای این ضوابط و مقررات در اختیار شهرداری و دولت قرار گرفته جز به عنوان معوض تاسیسات و تجهیزات و خدمات عمومی ممنوع است.
4- تعیین اولویت در استفاده از اراضی معوض برای تامین فضاهای عمومی و خدماتی به عهده کمیسیون موضوع آیین نامه اجرایی تبصره 10 قانون برنامه اول توسعه اقتصادی، اجتماعی فرهنگی جمهوری اسلامی ایران است.