ماده واحده - موافقتنامه تحدید حدود مرز دریایی بین جمهوری اسلامی ایران و جمهوری اسلامی پاکستان مشتمل بر یک مقدمه و (7) ماده بهشرح پیوست تصویب و اجازه مبادله اسناد آن داده میشود. بدیهی است در موارد اختلافات مالی ناشی از اجرای این موافقتنامه طبق اصل (139) قانوناساسی عمل خواهد شد.
بسم الله الرحمن الرحیم
موافقتنامه تحدید حدود مرز دریائی بین جمهوری اسلامی ایران
و جمهوری اسلامی پاکستان
دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری اسلامی پاکستان که از این به بعد طرفهای متعاهد نامیده میشوند:
نظر به علائق مشترک تاریخی، مذهبی و فرهنگی موجود بین دو کشور ایران و پاکستان، به منظور تحکیم هرچه بیشتر پیوندهای مودت و حسن همجواری و پیشبرد مناسبات فی مابین براساس اصل تمامیت ارضی و مصونیت مرزها وحقوق حاکمه بر منابع طبیعی دریائی خود اعم از جاندار و بیجان که در بستر و زیر بستر مناطق دریائی مربوط به آنها قرار دارد،
و با تمایل به تعیین حدود مرزهای دریائی خود به شیوه ای صحیح، عادلانه و دقیق براساس حقوق بینالملل به شرح زیر موافقت نمودند:
ماده 1 - خط مرز دریائی که آبهای داخلی، دریاهای سرزمینی، مناطق مجاور و مناطق انحصاری اقتصادی ایران و پاکستان را از هم جدا میسازد،عبارت است از خط ژئودژیکی که نقاط مشروح زیر را به هم پیوند میدهد:
| نقاط | عرض جغرافیائی | طول جغرافیائی |
| علامت مرزی 256 | 23/251041 شمالی و | 03/613703شرقی |
| نقطه 1، | 00/250214 شمالی و | 00/613537 شرقی |
| نقطه 2، | 00/245335 شمالی و | 00/613332 شرقی |
| نقطه 3، | 00/245027 شمالی و | 00/613259 شرقی |
| نقطه 4، | 00/240800 شمالی و | 00/613000 شرقی |
| نقطه 5، | 00/232048 شمالی و | 00/612500 شرقی |
تبصره - علامت مرزی شماره 256 مرز زمینی ایران و پاکستان براساس موافقتنامه مرزی ایران و پاکستان مورخ 1336/11/17(1958/2/6) نصب گردیده است.
ماده 2 - خط مرز دریائی مذکور در ماده (1)، روی نقشهای که به امضای نمایندگان هر دو دولت رسیده، ترسیم شده است. این نقشه پیوست اینموافقتنامه شده و بخش تفکیک ناپذیر آن را تشکیل میدهد.
ماده 3 - طرفهای متعاهد، حقوق حاکمه و صلاحیت انحصاری خود را در کاوش، بهره برداری، حفظ و اداره منابع طبیعی اعم از جاندار یا بیجان دربستر و زیر بستر و آبهای فوقانی مناطق مربوط به آنها که در دو سوی خط ترسیم شده براساس خط مرزی دریایی مورد اشاره در ماده (1) واقع شده،اعمال خواهند کرد.
ماده 4 - طرفهای متعاهد ضمن تاکید بر ضرورت مساعی مشترک جهت تضمین بهره برداری مناسب و معقول از منابع طبیعی واقع در دو سوی خط ترسیم شده طبق ماده (1)، در انجام اقداماتی که برای حفظ و اداره منابع مذکور لازم است همکاری خواهند نمود و بدین منظور:
الف - هرگاه هر ساختار نفتی زمین شناسی واحد یا یک میدان نفتی واحد یا هر ساختار زمین شناسی واحد یا میدانی از مواد معدنی دیگر از یک طرفخط مرزی مندرج در ماده (1) به طرف دیگر آن امتداد یابد و آن قسمت از این ساختار یا میدان را که در یک طرف خط مرزی واقع باشد بتوان کلا یا جزاً به وسیله حفاری انحرافی از طرف دیگر خط مرزی مزبور مورد بهره برداری قرار داد، در هیچ یک از دو طرف خط مرزی، بدون توافق قبلی طرف دیگر هیچچاهی که بخش بهره ده آن ازخط مرزی مذکور کمتر از 250 متر فاصله داشته باشد حفر نخواهد شد.
درصورت بروز وضعیت مذکور دراین بند، هر دو طرف برای نیل به توافق درمورد شیوهای که بتوان در آن عملیات در طرفین خط مرزی را هماهنگ ویکنواخت کرد، کوشش خواهند نمود.
ب - هرگاه ذخیره (ذخایر) ویژه یا برخی گونههای وابسته منابع جاندار دریائی از جمله ذخائر ماهیهای مهاجر و دوکاشانهای در دو سوی خط مرزی مذکور در ماده (1) وجود داشته باشد، طرفهای متعاهد کوشش خواهند نمود اقدامات خود را برای حفظ و اداره و بهره برداری از منابع مذکور بویژه ازنظر تعیین مقدار مجاز، سهم صید و فصل ماهیگیری و نیز وضع مقررات فنی مربوط هماهنگ نمایند. بدین منظور دو طرف به نحو مقتضی به مبادله آمارو اطلاعات علمی درباره منابع جاندار منطقه خواهند پرداخت.
ماده 5 - طرفهای متعاهد ضمن تاکید بر اینکه خط مرزی مذکور در ماده (1) لایتغیر، دائمی و قطعی میباشد، اختلافات ناشی از اجرای این موافقتنامه را به صورت مسالمتآمیز و از طریق مذاکره حل و فصل خواهند نمود. درصورت بروز هرگونه عدم توافق در حل اختلاف، موضوع با تراضی طرفین بهیک کمیسیون سازش محول خواهد شد. ترکیب کمیسیون مزبور از طریق مشاوره بین طرفین تعیین خواهد شد.
ماده 6 - این موافقتنامه و نقشه پیوست آن طبق ماد (102) منشور ملل متحد به ثبت خواهد رسید.
ماده 7 - این موافقتنامه طبق قوانین و مقررات داخلی هر یک از طرفهای متعاهد بهتصویب خواهد رسید و از تاریخ آخرین اطلاعیه هریک از طرفها بهطرف دیگر از مجرای دیپلماتیک مبنی بر انجام مراحل تصویب لازمالاجراء خواهد گردید.
بنا به مراتب امضاءکنندگان زیر که دارای اختیارات لازم از طرف دولتهای متبوع خود میباشند این موافقتنامه را امضا نمودند.
این موافقتنامه در تاریخ 1376/3/266هجری شمسی برابر با 16 ژوئن 1997 میلادی در دو نسخه به زبانهای فارسی و انگلیسی که هر دو متن به طورمساوی معتبر میباشند، در تهران تنظیم گردید.
از طرف دولت جمهوری اسلامی ایران
از طرف دولت جمهوری اسلامی پاکستان
قانون فوق مشتمل بر ماده واحده منضم به متن موافقتنامه شامل مقدمه و هفت ماده و نقشه ضمیمه آن در جلسه علنی روز یکشنبه مورخ بیست و هفتم اردیبهشت ماه یکهزارو سیصدو هفتادو هفت مجلس شورای اسلامی تصویب و در تاریخ 1377/3/6 به تایید شورای نگهبان رسیده است.
رئیس مجلس شورای اسلامی - علی اکبر ناطق نوری