ماده واحده - از تاریخ تصویب این قانون برای زائرین مشاهد متبرکه عراق و سوریه به جای گذرنامه پروانه زیارت صادر میگردد و این پروانه درمرکز از طرف شهربانی کل کشور و سایر نقاط از طرف شهربانی محل باشخاص داده میشود و نمایندگیهای شاهنشاهی در خارجه حق صدور آن را ندارند.
تبصره 1 - این پروانه که فقط به منظور زیارت صادر میشود جانشین گذرنامه برای مسافرت به کشور عراق و سوریه خواهد بود و مواد 1 و 6 و 7 23 و 26 و 37 قانون گذرنامه مصوب 20 دیماه 1311 شمسی در مورد این پروانه ملغی است.
تبصره 2 - در مقابل صدور پروانه زیارت مبلغ یکصد و پنجاه ریال از تقاضا کنندگان اخذ خواهد شد که یکصد ریال آن بابت بهای پروانه و پنجاه ریال دیگر برای برگشت دادن ایرانیان بی بضاعت از کشور عراق و سوریه که به علت استطاعت مالی قادر به مراجعت نمیباشند اختصاص داده خواهد شد مدت اعتبار این پروانه از تاریخ صدور تا سه ماه است فقط برای یکمرتبه مسافرت به کشور عراق و سوریه معتبر میباشد.
تبصره 3 - علاوه بر مبلغ مذکور تحت هیچ عنوان هیچگونه عوارض باین پروانه تعلق نمیگیرد.
تبصره 4 - در صورتی که این پروانه مفقود و یا دارنده آن بیمار و باین علت مدت سه ماه اعتبار آن در خارجه منقضی گردد مامورین شاهنشاهی درکشور عراق و سوریه مکلفند ورقه ای به نام شهادت نامه موقت برای مراجعت صادر نمایند.
تبصره 5 - دولت مکلف است برای زائرین حرمین شریفین مطالعات لازمه نموده و لایحه ای بمجلس تقدیم کند و همچنین برای اتباع عراق وسوریه که جهت زیارت یا سیاحت به کشور ایران مسافرت مینمایند با دولتین نامبرده مذاکره و متقابلاً تسهیلات نسبت باین قبیل افراد فراهم نماید.
تبصره 6 - وزارتین کشور و خارجه مسئول اجرای این قانون میباشند و آیین نامه لازم را در حدود این قانون تهیه و پس از تصویب هیات وزیران به موقع اجرا خواهد گذاشت.
قانون فوق که مشتمل بر ماده واحده و شش تبصره است در جلسه سه شنبه سوم بهمن ماه یکهزار و سیصد و سی و چهار به تصویب مجلس شورای ملی رسید.
نایب رئیس مجلس شورای ملی - امان الله اردلان
قانون بالا در جلسه روز 21 بهمن ماه 1334 به تصویب مجلس سنا رسیده است.