ماده 1 - تعریف و هدف- چون باشگاه ورزشی نهادی است که به منظور همکاری در اجرای نیات و هدفهای سازمان تربیت بدنی ایران از لحاظ حفظ تندرستی و فعالیتهای صحیح جسمانی و روانی و استحکام مبانی دینی و اخلاقی و تربیتی و تقویت استعدادهای افراد جهت نیل به مدارج قهرمانی و نیز گذراندن اوقات فراغت از طریق فعالیتهای ورزشی و ایجاد روح یگانگی و حسن همکاری و وحدت ملی براساس تقویت روح ایمان و جوانمردی استوار میگردد، لذا براساس ضرورت رسیدن به هدفهای تعریف شده از تاریخ تصویب این قانون کلیه باشگاههای عمومی در سراسر کشور ملی اعلام و اداره امور آن از طریق خودکفائی و خودیاری مردم زیر پوشش سازمان تربیت بدنی ایران قرار میگیرد.
ماده 2 (اصلاحی 1390/03/31)- تعیین حقوق صاحبان باشگاه و سهامداران- رسیدگی و تعیین حقوق صاحبان باشگاهها و سهامداران به عهده شورایی متشکل از نمایندگان تام الاختیار وزارت راه و شهرسازی - سازمان برنامه و بودجه - وزارت دادگستری - شهرداری - سازمان تربیت بدنی ایران - نماینده باشگاههای ورزشی تهران و شهرستانها خواهد بود.
تبصره - صاحبان باشگاه بافرادی اطلاق میشود که در تاریخ تصویب این قانون طبق قوانین و آییننامه ها و مقررات مربوط صاحب یا سهامدار باشگاه شناخته شده اند.
ماده 3 - کلیه اماکن و تاسیسات ورزشی متعلق به اینگونه باشگاهها با کلیه وسایل و تجهیزات ورزشی اداری و منقول و منصوب به سازمان تربیت بدنی ایران واگذار میگردد.
درآمدهای باشگاهها شامل حق عضویت، فروش بلیط، کمکهای مردم و سازمانهای مردمی و دولتی و غیره میباشد.
ماده 4 - سازمان تربیت بدنی ایران موظف است فهرست کامل باشگاههای مشمول این قانون را تعیین و اعلام نماید.
ماده 5 - حقوق و مزایای کارکنان اینگونه باشگاهها اعم از مربی و مستخدم از محل درآمد باشگاه تامین و در صورتی که ابوابجمعی سازمان تربیت بدنی ایران باشند از طریق سازمان تربیت بدنی ایران پرداخت خواهد شد.
ماده 6 - نحوه اداره امور اینگونه باشگاهها طبق آییننامه ای است که در نه ماده و هفت تبصره تنظیم و بضمیمه این قانون به تصویب رسیده است.
شورای انقلاب جمهوری اسلامی ایران