لغو حکم اخراج کارکنان فراری ناجا

خلاصه متن: برای دسترسی به تمام قسمت‌ها، لطفاً وارد شوید یا ثبت‌نام کنید .

تاریخ دادنامه قطعی: 1391/08/21
شماره دادنامه قطعی: ---

پیام: کارکنان فراری اخراج شده ناجا، موظفند جهت تعیین تکلیف به دادسرای نظامی مراجعه نمایند و قبل از صدور حکم برائت یا منع تعقیب، ناجا وظیفه‌ای در لغو حکم اخراج ندارد.

رای شعبه تجدیدنظر دیوان عدالت اداری

طبق تبصره یک ماده 112 قانون استخدام ناجا مصوب 7/12/82 هرگاه مدت فرار از خدمت کارکنان پایور و پیمانی بالغ بر 6 ماه گردد از زمان آغاز فرار از خدمت اخراج می‌گردند و پس از آن برابر مقررات کیفری مربوط محاکمه شده و در صورت صدور رای برائت و یا منع پیگرد، حکم اخراج لغو خواهد شد، در صورتی که محاکمه غیابی انجام گیرد کارکنان می‌توانند پس از حضور به حکم صادره اعتراض نموده و در صورت صدور رای برائت یا قرار منع پیگرد در رسیدگی مجدد حکم اخراج آنان نیز لغو می‌گردد. مدت غیبت یا فرار کارکنان مذکور پس از بازگشت به خدمت در شمول بند (الف) قرار می‌گیرد. در قضیه ما نحن فیه شاکی در اجرای مقررات فوق‌الاشعار از خدمت به جهت فرار بیش از شش ماه اخراج گردیده است لکن با وصفی که قانونگذار معرفی شاکی را به دادسرای نظامی از تکالیف ناجا قرار داده تا کنون ایشان را به دادسرای مذکور معرفی نکرده است شاکی نیز در اجرای مقررات فوق مکلف بوده جهت تعیین تکلیف وضعیت خدمتی خویش مبادرت به معرفی خود جهت رسیدگی به اتهام فرار از خدمت نماید لکن ایشان نیز تا کنون در این زمینه اقدامی نکرده است. طبق مقررات فوق در صورتی که رای برائت یا قرار منع تعقیب در مورد شاکی صادر می‌گردد در آن صورت حکم اخراج ایشان لغو شده و فرار وی در حکم مرخصی بدون حقوق تلقی می‌گردد. بنابراین نظر به اینکه شاکی خود را جهت رسیدگی به اتهام فرار از خدمت به ناجا معرفی نکرده در حالی که قانونا باید خود را معرفی کند و توجها به اینکه تا زمانی که رای برائت یا قرار منع پیگرد از سوی مراجع قضایی نظامی صادر نگردد موجبی جهت لغو حکم اخراج به وسیله ناجا و اعاده به خدمت ایشان وجود ندارد و شاکی مدرکی دال بر صدور رای برائت یا قرار منع تعقیب ارائه ننموده است. بنابراین در چنین وضعیتی ناجا مواجه با تکلیفی در باب لغو حکم اخراج نمی‌باشد. در نتیجه حکم به رد شکایت مطروحه صادر و اعلام می‌گردد.رای صادره قطعی است.

رئیس شعبه --- دیوان عدالت اداری - مستشار شعبه

فرح پور - محمدی

منبع