ماده اول - نسبت باموال متوفائی که وراث او معلوم نیست و اموالی که صاحبان آنها غیر معلوم است مطابق مواد ذیل رفتار میشود.
ماده دوم - در مورد متوفائی که وراث آنها معلوم نیست پارکه بدایت محل باید فوت آنها را به طوری که شناخته شوند در جراید کثیرالانتشار اعلاننماید.
ماده سوم - پارکه بدایت هر محل باید آن قسمت از اموال مذکور در ماده فوق را که نگاهداشتن آن موجب فساد یا کسر قیمت و یا مستلزم مخارج غیرمتناسب میشود فوراً بعد از تصرف به طریق مزایده بفروش برساند ولی نسبت باموال مسروقه که صاحبان آنها معلوم نشده بعد از شش ماه به طریق مزبور بفروش برسد مگر اموالی که نگاهداری آنها موجب فساد باشد.
قیمت فروش باید بعد از وضع مخارجی که برای حفظ و یا فروش اموال شده است به طریقی که در نظامنامههای مربوطه باین موضوع مقرر شده یامیشود حفظ گردد.
ماده چهارم - هر گاه تا سه سال از تاریخ تصرف پارکه بدایت نسبت باموال منقوله و تا ده سال برای اموال غیر منقوله و بعد از اعلان مذکور در ماده2 صاحبی برای مال و یا وارثی برای متوفی پیدا نشود آن مال بلاصاحب محسوب شده و بمصارف مقرر در ماده 28 قانون مدنی خواهد رسید.
ماده پنجم - سایر مسائل مربوطه به طرز نگاهداری و فروش اموال مذکور در ماده اول به موجب نظامنامه مقرر خواهد شد.
ماده ششم - در تمام مواردی که به موجب این قانون یا به موجب مقررات دیگر بمدعیالعموم بدایت یا نماینده او حق دخالت در اموالی داده شدهاست که هنوز صاحب آن معلوم نیست مشارالیه میتواند هر اقدامی را که برای اداره کردن اموال مزبور لازم است از قبیل وصول مطالبات و اقامه دعویبر علیه بدهکاران و غیره به عمل آورد مخارج اقدامات مزبور از خود آن اموال برداشته خواهد شد.
ماده هفتم - نظامنامههای مذکور در این قانون باید به تصویب هیات وزراء برسد.
این قانون که مشتمل بر هفت ماده است در جلسه شانزدهم اردیبهشت ماه یکهزار و سیصد و سیزده شمسی به تصویب مجلس شورای ملی رسید.
رئیس مجلس شورای ملی - دادگر