صورتجلسه نشست قضایی
تاریخ برگزاری: 1400/09/18
برگزار شده توسط: استان مازندران/ شهر بهشهر
موضوع
بررسی شمول قانون کار به کارگران روزمزد
پرسش
در فرضی که الف، کارگر سر چهار راه شهر را بهعنوان کارگر برای چیدن نارنگی به سر باغ خود میبرد و اتفاقاً در حین کار حادثهای در پی تقصیر کارفرما برای کارگر پیش آید؛ آیا موضوع تحت شمول ماده 176 قانون کار قرار میگیرد یا تابع عمومات قواعد قانون مجازات اسلامی در باب موجبات ضمان میباشد؟
نظر هیات عالی
با توجه به ماده 2 قانون کار که کارگر را از لحاظ این قانون کسی میداند که به هر عنوان در مقابل دریافت مزد یا حقوق به درخواست کارفرما، کار میکند و با عنایت به ماده 39 قانون مذکور کار به صورت نیمهوقت و یا اشتغال به کمتر از ساعات قانونی موجب خروج کارگر از شمول قانون کار نمیگردد.
نظر اکثریت
ماده 1 قانون کار کلیه کارگران و کارفرمایان و غیره را مکلف به تبعیت دانسته است. با توجه به مقررات قانون کار، قرارداد کار لزوماً میبایست شرایطی را داشته باشد و طرفین قرارداد میتوانند بیش از آن نیز توافق نمایند؛ لیکن توافق بر خلاف شرایط مدنظر قانون حتی در صورت رضایت کامل طرفین مجاز نمیباشد و از این حیث، آمره بودن قانون کار درک میشود و با توجه به مقررات قانونی، قانون کار شامل فرض سوال نیز میشود و قانونگذار در اختیار گرفتن کارگر حتی برای مدت موقت که با توجه به اطلاق واژه به کارگر روزمزد نیز شمول دارد را تحت حکم قانون قرار داده و مطابق ماده 171 قانون کار هر شخصی که تابع این قانون تلقی گردد، جنبه جزایی نیز لحاظ شده است و فلسفه حقوق کار نیز حمایت از کارگر میباشد.
نظر اقلیت
قانون کار شامل کارگران روزمزد که برای مدت دو ساعت یا سه ساعت یا نهایتاً یک روز به خدمت گرفته میشوند، نمیگردد و در صورت وقوع حادثه مبحث موجبات ضمان مطابق عمومات قانون مجازات اسلامی جاری خواهد بود و جنبه عمومی لحاظ نمیگردد و با توجه به تفسیر مضیق قوانین جزایی میبایست در مقام شک به جرم نبودن رفتار تمایل داشت. در فرض سوال با توجه به اینکه ضرر وارده قابل جبران خواهد بود فرض مسئولیت کیفری برای الف صواب نمیباشد.