از قرار معلوم در غالب محاکم نسبت بایراد مرور زمان سوء تفاهمی تولید شده است و آن عبارت است از اینکه محاکم تصور نمودهاند که مدعیعلیه نمیتواند قبل از ورود بماهیت دعوی متوسل بایراد مرور زمان شده و از دادن جواب مدعی امتناع کند و حال آنکه اگر کاملاً دقت گردد و ایراد مرور زمان با ایرادات مذکوره در ماده 364 قانون اصول محاکمات حقوقی (اصلاح شده در 1302) سنجیده شود فوراً معلوم خواهد شد که ایراد مرور زمان هم در ردیف ایرادات مندرجه در ماده مزبوره میباشد زیرا که ایرادات مزبوره از جمله ایراداتی است که اگر واقعیت داشته باشد محکمه نباید در رسیدگی بماهیت دعوی بخصوص که اقامه شده است وارد گردد و بدیهی است که اگر مدعیعلیه حصول مرور زمان را ثابت کند دیگر محکمه نمیتواند بماهیت دعوی رسیدگی نماید. بنابراین هرگاه مدعی علیه بایراد مرور زمان قبل از ورود بماهیت دعوی متوسل شد محکمه باید همین موضوع را به تحت مداقه و رسیدگی درآورد و ورود بماهیت دعوی جز تولید بطوء جریان محاکمه نتیجه دیگری نخواهد داشت چه بسا ممکن است پیش آید که محکمه بعد از تضییع مدتی برای رسیدگی بماهیت دعوی کشف نماید که مرور زمان حاصل شده و باید عرضحال مدعی محکوم به رد گردد.
مهر وزارت عدلیه داور