ماده اول - به وزارت دادگستری اجازه داده میشود کسانی را که به موجب قسمت یک و دو ماده یک و ماده پنج قانون مصوب 22 خرداد 1310 وهمچنین اشخاصی را که به اتهام مذکور در قسمت اول ماده 81 قانون کیفر عمومی اصلاح شده مصوب اردیبهشت ماه 1310 و کسانی را که بنابر مواد 162و 165 قانون کیفر عمومی بر طبق بند (ب) ماده 269 مکرر قانون کیفر عمومی مصوب سوم خرداد 1313 تا تاریخ سیام شهریور ماه 1320 محکوم شده و زندانی هستند آزاد نماید.
ماده دوم - کسانی که به عناوین نامبرده در ماده یکاین قانون تا تاریخ سیام شهریور 1320 محکوم شده و هنوز حکم محکومیت آنها اجرا نشده وهمچنین اشخاصیکه تا تاریخ مذکور باتهامات نامبرده تحت تعقیب هستند از اجرای مجازات و تعقیب معاف میشوند.
ماده سوم - به موجباین قانون هیچگونه آثار جزایی بمحکومیت اشخاصیکه باتهامات مذکور در ماده یکاین قانون تا تاریخ سیام شهریور1320 محکوم شدهاند مترتب نمیشود.
ماده چهارم - نسبت بکسانی که تا تاریخ 30 شهریور ماه 1320 به عنوان ارتشاء یا اختلاس (تا یکهزار ریال) محکوم بانفصال ابد از خدمات دولتی شدهاند در صورتی که از تاریخ اجرای حکم تا مدت سه سال مرتکب بزهی نشده باشند دیوان کیفر پس از رسیدگی حیثیت آنها را اعاده مینماید.
این رسیدگی در جلسه اداری دادگاه به عمل خواهد آمد.
ماده پنجم - کلیه اشخاصیکه به بزه ارتشاء و اختلاس در دیوان کیفر محکوم شدهاند و حکم محکومیت آنان قطعی شده است میتوانند از تاریخ تصویباین قانون تا مدت سه ماه نسبت به حکم محکومیت خود از وزارت دادگستری درخواست اعاده دادرسی نمایند هر چند مورد مشمول ماده466 قانون آیین دادرسی کیفری هم نباشد وزارت دادگستری در دیوان کیفر شعبه خاصی برای رسیدگی باین درخواستها تشکیل خواهد داد که مطابق مقررات وابسته تجدید دادرسی نماید.
حکم این دادگاه قطعی است و قابل پژوهش و فرجام نمیباشد.
این قانون که مشتمل بر پنج ماده است در جلسه بیست و چهارم مهر ماه یکهزار و سیصد و بیست به تصویب مجلس شورای ملی رسید.
رئیس مجلس شورای ملی - حسن اسفندیاری