ماده 1 - حقوق وظیفه نیروهای مسلح که در عملیات رزمی معلول میشوند به شرح زیر تعیین و از محل بودجه وزارت دفاع ملی (در مورد ارتش) و وزارت کشور (در مورد ژاندارمری و شهربانی) پرداخت میگردد:
الف - در صورتی که طوری معلول شوند که برای همیشه قدرت کار کردن از آنها سلب شود از تاریخ معلولیت از حقوق و مزایای مستمر یکدرجه یا یک مرتبه بالاتر با قدمت خدمتی که در درجه یا مرتبه قبل از معلولیت داشته اند استفاده خواهند کرد.
ب - در صورتی که معلولیت فقط مانع ادامه خدمت در نیروهای مسلح باشد از تاریخ معلولیت حقوقی معادل آخرین حقوق و مزایای مستمر دریافتی به آنان پرداخت خواهد شد.
ج - چنانچه مدت خدمت مشمولین بندهای الف و ب این ماده کمتر از 20 سال باشد تا وصول به 20 سال خدمت همه ساله از مبلغی معادل افزایش سالیانه حقوق درجه مربوطه نیز استفاده خواهند کرد و پس از وصول به 20 سال تمام خدمت مادام العمر از مبالغ مندرج در بند الف یا بند ب براساس 20 سال خدمت برخوردار خواهند بود.
تبصره - حقوق مستمری وراث مستمری بگیر پرسنل مشمول این ماده عبارت خواهد بود از کلیه حقوق وظیفه آنان که بین وراث بتساو ی تقسیم میشود.
ماده 2 - به پرسنل نیروهای مسلح که بسبب انجام وظیفه یا حوادث ناشی از خدمت غیر از عملیات رزمی معلول میشوند مادام العمر حقوقی معادل آخرین حقوق و مزایای مستمر دریافتی از بودجه وزارت دفاع ملی)در مورد ارتش) و وزارت کشور (در مورد ژاندارمری و شهربانی) به عنوان حقوق وظیفه پرداخت خواهد شد و پس از فوت نیز مبلغ مذکور به عنوان حقوق مستمری متساویاً بین وراث آنان تقسیم میگردد.
ماده 3 - محصلینی که در مراکز آموزشی برای خدمت در کادر ثابت نیروهای مسلح تحصیل میکنند چنانچه قبل از نیل بدرجه نظامی بعلل مذکور در مواد 1 و 2 این قانون معلول شوند مادام العمر از حقوق وظیفه ای معادل حقوق درجه ای که در صورت طی دوره به آن نایل میشدند استفاده خواهند کرد و پس از فوت همان مبلغ به عنوان مستمری بوراث مستمری بگیر آنان پرداخت خواهد شد.
ماده 4 - منظور از مزایای مستمر مذکور در این قانون وجوهی استکه به مناسبت شغل و وظیفه به پرسنل پرداخت میشود و شامل مزایائیکه ناظر بمحل خدمت یا آب و هوا و یا محرومیت از تسهیلات زندگی و سایر عناوین است نخواهد بود.
ماده 5 - در تعیین وراثی که به موجب این قانون حق دریافت مستمری دارند مقررات قانون استخدام نیروهای مسلح لازم الرعایه خواهد بود.
ماده 6 - مقررات این قانون از تاریخ اول فروردین ماه 1358 شمسی قابل اجراء خواهد بود.
شورای انقلاب جمهوری اسلامی ایران