ماده 1 - در مناطق عشایری در مواردی که تشخیص متصرفین واقعی املاک مزروعی برای مامورین ثبت میسر نباشد و همچنین در مواردی که در مناطق مذکور بین افراد و بنگاه خالصجات در تصرف به عنوان مالکیت اختلاف باشد تقاضای ثبت املاک از شخصی قبول میشود که هیات حل اختلاف محلی مذکور در ماده 2 این قانون آن شخص یا بنگاه خالصجات را متصرف به عنوان مالک معرفی نماید مناطق مذکور را وزارت کشور با قید حدود به اداره کل ثبت اطلاع خواهد داد و مراتب در هر محل بوسائل مقتضی در فصل مناسب از طرف مامورین ثبت به اطلاع اهالی خواهد رسید.
ماده 2 - هیات حل اختلاف در محل مرکب خواهد بود از یک نماینده وزارت دادگستری و یک نماینده وزارت کشور و یک معتمد محل که از طرف انجمن ده و در صورت نبودن انجمن از طرف بخشدار معین خواهد شد و هرگاه در محل خانه انصاف تشکیل شده باشد به جای معتمد محل یک نفر از اعضاء اصلی خانه انصاف به عنوان معتمد به انتخاب خانه انصاف در هیات شرکت خواهد نمود.
ماده 3 - پس از تعیین و آگهی مناطقی که مشمول این قانون است اشخاص ذینفع ظرف سه ماه از تاریخ انتشار آگهی مبنی بر تشکیل هیات میتوانند کتباً تقاضای خود را مستقیماً و یا از طریق ثبت محل به هیات تسلیم دارند و تقاضاهائی که خارج از موعد مذکور واصل شود قابل رسیدگی در هیات نخواهد بود.
ماده 4 - رسیدگی هیات تابع تشریفات آیین دادرسی نخواهد بود و هیات پس از تحقیقاتی که برای کشف واقع معمول خواهد داشت نظر خود را در مورد متصرف واقعی ملک اعلام و اجازه قبول تقاضای ثبت را میدهد. تصمیم اکثریت مناط اعتبار است.
ماده 5 - به تقاضاهای ثبتی که به طریق مذکور در ماده 4 قبول شود فقط به استناد مدارک کتبی مالکیت میتوان اعتراض نمود. هرگاه مستند دادخواست اعتراض مدارک مزبور نباشد دادگاه طبق ماده 85 قانون آیین دادرسی مدنی عمل خواهد کرد.
ماده 6 - دولت مامور اجرای این قانون است.
قانون بالا مشتمل بر 6 ماده که در تاریخ روز دوشنبه چهارم بهمن ماه 1344 به تصویب مجلس سنا رسیده بود در جلسه روز یکشنبه پانزدهم اسفندماه یکهزار و سیصد و چهل و چهار شمسی مورد تصویب مجلس شورای ملی قرار گرفت.
رئیس مجلس شورای ملی - مهندس عبداله ریاضی