ماده اول - دولت میتواند باطباء و دواسازان و دندانسازان و قابله های اتباع خارجه اجازه بدهد که بشغل خود در ایران اشتغال ورزند مشروط براینکه علاوه بر دبپلم [دیپلم] فراغ تحصیل از مدارسی که به موجب نظامنامه از طرف وزارت معارف معین خواهد شد مدارکی ارائه دهند که لااقل 5 سال اشتغال آنها را مستقلا بشغل طبابت مدلل دارد.
تبصره (الحاقی 1352/05/08)- اشتغال پزشکان اتباع خارجه در روستاها و نقاطیکه فاقد دانشکده پزشکی است مشمول شرط مقرر در قسمت آخر این ماده نمیباشد.
ماده دوم - اداره کل صحیه بر طبق نظامنامه که به تصویب وزارت داخله خواهد رسید جواز و محل اشتغال داوطلب را در هر نقطه که صلاح باشد صادر و معین خواهد کرد.
ماده سوم (منسوخ 1399/08/05)- اطباء و دواسازان و دندان سازان و قابله های اتباع خارجه قبل از ابن [این] تاریخ در ایران اشتغال بمشاغل خود داشتهاند نیز مشمول این قانون و دو نظامنامه مزبور خواهند بود ولی مدت مذکور در ماده یک در مورد آنها لازم الرعایه نخواهد بود.
ماده چهارم (منسوخ 1332/03/05)- هر وقت هیات وزراء عده اطباء و دواسازان و دندان سازان و قابله های اتباع خارجه را در ایران کافی بداند وزارت معارف از رسیدگی بدیپلم یا شهادت نامه آنان خودداری کرده و وزارت داخله جواز اشتغال نخواهد داد.
ماده پنجم (منسوخ 1399/08/05)- علاوه بر مالیات جواز طبابت که کلیه اطباء و دندان سازها و قابله ها می دهند از اطباء و جراحان خارجی مبلغ دو هزار ریال و از دواسازها و دندان سازها و قابله های خارجی مبلغ یک هزار ریال در موقع صدور جواز مذکور در ماده (2) اخذ خواهد شد.
ماده ششم - وزارت معارف و وزارت داخله مامور اجرای این قانون میباشند.
این قانون که مشتمل بر شش ماده است در جلسه هشتم شهریور ماه یکهزار و سیصد و دوازده شمسی به تصویب مجلس شورای ملی رسید.
رئیس مجلس شورای ملی - دادگر