قانون الحاق دولت شاهنشاهی ایران به کنوانسیون مزایا و مصونیتهای ماموریتهای مخصوص

ماده واحده - کنوانسیون راجع به ماموریتهای مخصوص مورخ 16 دسامبر 1969 مشتمل بر یک مقدمه و پنجاه و پنج ماده پروتکل اختیاری مربوط به حل اجباری اختلاف ناشی از تفسیر و اجرای مواد کنوانسیون مشتمل بر یک مقدمه و نه ماده تصویب و اجازه تسلیم اسناد الحاق بدان داده میشود.

قانون فوق مشتمل بر یک ماده و متن کنوانسیون و یک پروتکل ضمیمه پس از تصویب مجلس سنا در جلسه روز دوشنبه 16ر10ر1353، در جلسه روز یکشنبه چهارم اسفند ماه یکهزار و سیصد و پنجاه و سه شمسی به تصویب مجلس شورای ملی رسید.

رئیس مجلس شورای ملی - عبدالله ریاضی

کنوانسیون درباره ماموریتهای مخصوص
دول طرف کنوانسیون حاضر
با تذکار این معنی که در مورد ماموریت‌های مخصوص همواره رفتار ویژه‌ای معمول گردیده است. با معرفت بمقاصد و اصول منشور ملل متحد درباره تساوی مطلق دولتها و حفظ صلح و امنیت بین‌المللی و بسط مناسبات دوستانه و همکاری بین دولتها. با تذکار اینکه اهمیت موضوع ماموریتهای مخصوص طی کنفرانس ملل متحد درباره روابط و مصونیتهای دیپلماتیک و در قطعنامه شماره 1 کنفرانس مزبور مصوب دهم آوریل 1961 شناخته شده است. با توجه به اینکه کنوانسیون ملل متحد درباره روابط و مصونیتهای دیپلماتیک «کنوانسیون وین درباره روابط دیپلماتیک» را که از تاریخ هیجدهم آوریل1961 برای امضا مفتوح گردیده تصویب نموده است. با توجه به اینکه کنفرانس ملل متحد درباره روابط کنسولی «‌کنوانسیون وین درباره روابط کنسولی» را که از بیست و چهارم آوریل 1963 برای امضا مفتوح شده مورد تصویب قرار داده است. با اعتقاد به اینکه کنوانسیون بین‌المللی درباره ماموریتهای مخصوص مکمل کنوانسیونهای دوگانه مذکور در فوق خواهد بود و به بهبود مناسبات دوستانه در میان ملل - بدون توجه به اساس و طرز حکومت و اصول اجتماعی آنها - کمک خواهد کرد. با تایید این مطلب که منظور از مزایا و مصونیتهای مربوط به ماموریتهای مخصوص منتفع ساختن افراد نیست - بلکه مراد تامین حسن اجرای وظایف ماموریتهای مخصوص به عنوان نمایندگان دولتها میباشد. با تصدیق این نکته که در مورد مسائلی که ضمن مقررات این کنوانسیون صریحاً تعیین تکلیف نشده است قوائد عرف و عادت حقوق بین‌الملل همچنان حاکم خواهد بود.
نسبت به مواد زیر توافق نمودند:

ماده یک - معافی اصلاحات: از لحاظ کنوانسیون حاضر.
الف- اصطلاح «‌ماموریت مخصوص» اطلاق میشود به یک ماموریت موقت که به نمایندگی از طرف یک دولت با کسب موافقت قبلی دولت دیگر به منظور‌حل و فصل مسائل معین یا انجام وظائف معین نزد دولت اخیرالذکر اعزام میگردد.
ب- اصطلاح «ماموریت دیپلماتیک دائمی» اطلاق میشود به ماموریت دیپلماتیک به مفهومی که در کنوانسیون وین درباره روابط دیپلماتیک تعریف شده است.
ج- اصطلاح «‌پست کنسولی» اطلاق میشود به سرکنسولگری کنسولگری - کنسولیاری - یا نمایندگی کنسولی.
د- اصطلاح «رئیس ماموریت مخصوص» به شخصی اطلاق میشود که از طرف دولت فرستنده مامور انجام وظیفه در این سمت میشود.
ه- اصطلاح «نماینده دولت فرستنده در ماموریت مخصوص» به شخصی اطلاق میشود که دولت فرستنده این سمت را باو تفویض نموده باشد.
و- اصطلاح «‌اعضاء ماموریت مخصوص» اطلاق میشود به رئیس ماموریت مخصوص نمایندگان دولت فرستنده در ماموریت مخصوص - و‌کارکنان ماموریت.
ز - اصطلاح «‌کارمندان ماموریت مخصوص» اطلاق میشود به کارمندان دیپلماتیک - کارمندان اداری و فنی - و خدمه ماموریت مخصوص.
ح- اصطلاح «‌کارمندان دیپلماتیک» اطلاق میشود به کارمندان ماموریت مخصوص که از لحاظ ماموریت مخصوص دارای مقام دیپلماتیک میباشند.
ط - اصطلاح «‌کارمندان اداری و فنی» اطلاق میشود به کارمندان ماموریت مخصوص که به امور اداری و فنی ماموریت مخصوص اشتغال داشته باشند.
ی - اصطلاح «‌خدمه» اطلاق میشود به کارکنان ماموریت مخصوص که توسط ماموریت مخصوص به عنوان خدمه منازل یا برای انجام کارهای مشابه استخدام شده باشند.
ک - اصطلاح «خدمتکاران شخصی» اطلاق میشود به کسانی که منحصراً در خدمت شخصی اعضاء ماموریت مخصوص باشند.

ماده دوم - اعزام ماموریت مخصوص: هر دولتی میتواند ماموریت مخصوص نزد دولتی دیگر اعزام دارد مشروط بر آنکه قبلا رضایت دولت اخیرالذکر را از مجرای دیپلماتیک یا از طریق دیگر که مورد توافق و قبول طرفین است جلب کرده باشد.

ماده سوم - وظایف ماموریت مخصوص: وظایف ماموریت مخصوص با توافق متقابل دولت فرستنده و دولت پذیرنده تعیین خواهد شد.

ماده چهارم - اعزام یک ماموریت مخصوص واحد نزد دو یا چند دولت: هر دولتی که مایل باشد ماموریت مخصوص واحدی را نزد دو یا چند دولت اعزام دارد باید مراتب را به هنگام جلب رضایت هر یک از دول پذیرنده به آن دول اعلام دارد.

ماده پنجم - اعزام یک ماموریت مخصوص مشترک از طرف دو یا چند دولت. دو یا چند دولت که مایل باشند یک ماموریت مخصوص مشترک نزد دولت دیگری اعزام دارند باید مراتب را به هنگام جلب رضایت دولت پذیرنده به‌آن دولت اعلام نمایند.

ماده ششم - اعزام ماموریتهای مخصوص از طرف دو یا چند دولت به منظور حل و فصل موضوع مورد علاقه مشترک: دو یا چند دولت میتوانند با جلب رضایت دولت دیگر طبق مفاد ماده 2 کنوانسیون حاضر هر کدام یک ماموریت مخصوص را در آن واحد نزد آن دولت اعزام دارند تا متفقاً و با موافقت کلیه دول مزبور موضوعی را که مورد علاقه مشترک کلیه آنها است حل و فصل نمایند.

ماده هفتم - عدم روابط دیپلماتیک یا کنسولی: اعزام یا پذیرش یک ماموریت مخصوص مستلزم وجود روابط دیپلماتیک یا کنسولی نیست.

ماده هشتم - انتصاب اعضای ماموریت مخصوص: دولت فرستنده میتواند با رعایت مقررات مواد 10 و 11 و 12 و پس از آنکه کلیه اطلاعات لازم درباره عده اعضاء و ترکیب ماموریت مخصوص و بالاخص اسامی و سمت اشخاص مورد نظر خود را در اختیار دولت پذیرنده قرار داد- اعضای ماموریت مخصوص را راساً منصوب نماید. دولت پذیرنده میتواند از قبول ماموریت مخصوصی که عده اعضای آن را با توجه بامکانات و اوضاع و احوال خود و احتیاجات ماموریت مخصوص متناسب تشخیص نمیدهد امتناع ورزد و نیز میتواند بدون ذکر دلیل از قبول شخص معینی به عنوان عضو ماموریت مخصوص خودداری نماید.

ماده نهم - ترکیب ماموریت مخصوص:1 - ماموریت مخصوص مرکب خواهد بود از یک یا چند نماینده دولت فرستنده که میان آنان دولت فرستنده میتواند یکی را بریاست ماموریت منصوب کند. ماموریت مخصوص میتواند همچنین شامل کارمندان دیپلماتیک و کارمندان اداری و فنی و خدمه نیز باشد.
2 - هرگاه اعضاء ماموریت دیپلماتیک دائمی یا اعضاء پست کنسولی در قلمرو دولت پذیرنده جزو اعضای ماموریت مخصوص باشند علاوه بر مزایا و مصونیتهائی که طبق کنوانسیون حاضر بآنها اعطاء میشود مزایا و مصونیتهای ناشی از عضویت خود را در ماموریت دیپلماتیک دائمی یا پست کنسولی حفظ خواهند کرد.

ماده دهم - تابعیت و اعضای ماموریت مخصوص: 1 - نمایندگان دولت فرستنده در ماموریت مخصوص و کارمندان دیپلماتیک آن علی‌الاصول تابعیت دولت فرستنده را خواهند داشت.
2 - اتباع دولت پذیرنده را نمیتوان جز با رضایت این دولت به عضویت ماموریت مخصوص تعیین کرد. دولت پذیرنده میتواند در هر موقع رضایت خود را پس بگیرد.
3 - دولت پذیرنده میتواند حق پیش‌بینی شده در بند 2 این ماده را در مورد اتباع دولت ثالثی که تابعیت دولت فرستنده را نیز دارا نیستند - برای خود محفوظ بدارد.

ماده یازدهم - اعلامیه: 1 - مراتب زیر به وزارت امور خارجه دولت پذیرنده - یا هر یک از سایر دستگاههای آن دولت که مقرر شده باشد اعلام خواهد گشت:
الف - ترکیب ماموریت مخصوص و هرگونه تغییراتی که بعداً در آن حاصل شود.
ب - ورود و عزیمت قطعی اعضای ماموریت و خاتمه وظایف آنها در ماموریت.
ج - ورود و عزیمت قطعی هر شخصی که در معیت عضو مامور باشد.
د - استخدام اشخاص مقیم قلمرو دولت پذیرنده به عنوان اعضای ماموریت یا خدمتکاران شخصی و بر کناری آنها.
ه - انتصاب رئیس ماموریت مخصوص یا - در صورتی که ماموریت مخصوص رئیس نداشته باشد انتصاب نماینده مذکور در بند 1 ماده 14 و انتصاب جانشین احتمالی آنان.
و - محل اماکن ماموریت مخصوص و اماکن سکونت شخصی که از مصونیت مقرره در مواد 30 و 36 و 39 برخوردار است و نیز هرگونه اطلاعات دیگری که برای تشخیص این اماکن ماموریت و اماکن سکونت شخصی مورد نیاز باشد.
2 - ورود و عزیمت قطعی باید قبلا اعلام شود مگر آنکه این امر مقدور نباشد.

ماده دوازدهم - اشخاصی که نامطلوب یا غیرقابل قبول اعلام شوند:
1 - دولت پذیرنده میتواند هر آن و بی‌آنکه الزامی به توجیه تصمیم خود داشته باشد به دولت فرستنده اطلاع دهد که هر یک از نمایندگان دولت فرستنده در ماموریت مخصوص یا هر یک از کارمندان دیپلماتیک آن «‌شخص نامطلوب» است و یا آنکه هر کارمند دیگر ماموریت قابل قبول نیست. در‌این صورت دولت فرستنده آن شخص را بر حسب مورد فرا خواهد خواند و یا بخدمت او در ماموریت مخصوص خاتمه خواهد داد. هر شخص را‌میتوان پیش از ورود به سرزمین دولت پذیرنده نامطلوب یا غیرقابل قبول اعلام کرد.
2 - اگر دولت فرستنده از انجام تعهدات ناشی از بند اول این ماده امتناع ورزد و یا این تعهدات را در ظرف مهلتی معقول انجام ندهد دولت پذیرنده میتواند از شناختن شخص مورد بحث به سمت عضو ماموریت مخصوص خودداری کند.

ماده سیزدهم - آغاز وظایف ماموریت مخصوص:1 - بمحض آنکه ماموریت مخصوص با وزارت امور خارجه یا هر یک از دستگاههای دیگر دولت پذیرنده که مورد توافق باشد رسماً ارتباط بر قرار‌نماید وظایف ماموریت آغاز خواهد شد.
2 - آغاز وظایف ماموریت مخصوص منوط به معرفی آن از طرف ماموریت دیپلماتیک دائمی دولت فرستنده یا تسلیم اعتبارنامه یا اختیارنامه نخواهد بود.

ماده چهاردهم - اجازه اقدام به نام ماموریت مخصوص:1 - رئیس ماموریت مخصوص یا اگر دولت فرستنده برای ماموریت رئیس تعیین نکرده باشد - یکی از نمایندگان دولت فرستنده که از طرف آن دولت معین شده باشد مجاز است به نام ماموریت مخصوص عمل کند و با دولت پذیرنده مکاتبه نماید. دولت پذیرنده مکاتبات مربوط به ماموریت مخصوص را مستقیماً یا از طریق ماموریت دیپلماتیک دائمی برای رئیس ماموریت مخصوص یا اگر ماموریت رئیس نداشته باشد برای نماینده مذکور در فوق ارسال خواهد داشت.
2 - با این وصف یک عضو ماموریت مخصوص میتواند از طرف دولت فرستنده یا رئیس ماموریت مخصوص یا - در صورتی که ماموریت رئیس نداشته باشد از طرف نماینده مذکور در بند یک ماده حاضر مجاز گردد که در سمت قائم مقام رئیس ماموریت مخصوص یا قائم مقام نماینده مذکور در‌فوق عمل کند یا اعمال معینی را به نام ماموریت انجام دهد.

ماده پانزدهم - سازمان دولت پذیرنده طرف مراجعه ماموریت مخصوص در امور رسمی: کلیه امور رسمی با دولت پذیرنده که از طرف دولت فرستنده به ماموریت مخصوص محول میشود با وزارت امور خارجه دولت پذیرنده یا از طریق آن یا با هر سازمان دیگری از دولت پذیرنده که مورد توافق قرار گیرد انجام خواهد شد.

ماده شانزدهم - مقررات مربوط به حق تقدم: 1 - هرگاه دو یا چند ماموریت مخصوص در سرزمین دولت پذیرنده یا در سرزمین دولت ثالثی اجتماع کنند حق تقدم میان این ماموریتها هرگاه توافق خاصی در این زمینه وجود نداشته باشد بر حسب ترتیب حروف تهجی اسامی دولتها طبق پروتکل دولتی که ماموریتهای مزبور در سرزمین آن اجتماع میکنند تعیین خواهد شد.
2- حق تقدم میان دو یا چند ماموریت مخصوص که در مراسم رسمی یا تشریفاتی حضور یابند تابع پروتکل جاری دولت پذیرنده خواهد بود.
3 - ترتیب تقدم میان اعضای یک ماموریت مخصوص واحد به ترتیبی خواهد بود که به دولت پذیرنده یا به دولت ثالث که دو یا چند ماموریت مخصوص در سر زمین آن اجتماع میکنند اطلاع داده میشود.

ماده هفدهم - مقر ماموریت مخصوص: 1 - مقر ماموریت مخصوص در محلی خواهد بود که مورد توافق دول ذینفع واقع شود.
2 - هرگاه در این زمینه توافقی به عمل نیامده باشد مقر ماموریت مخصوص در محلی خواهد بود که وزارت امور خارجه دولت پذیرنده در آن قرار داد.
3 - در صورتی که ماموریت مخصوص وظایف خود را در محلهای مختلف انجام دهد دول ذینفع میتوانند توافق کنند که ماموریت مخصوص بیش از یک مقر داشته باشد و از میان این مقرها یکی را به عنوان مقر اصلی انتخاب نمایند.

ماده هیجدهم - اجتماع ماموریتهای مخصوص در سرزمین یک دولت ثالث:
1 - ماموریتهای مخصوص دو یا چند دولت میتوانند فقط پس از جلب رضایت صریح یک دولت ثالث در سرزمین آن دولت اجتماع کنند. دولت ثالث حق بازگرفتن این رضایت را برای خود محفوظ میدارد.
2 - دولت ثالث میتواند هنگام اعلام رضایت خود شرایطی را قید نماید که دول فرستنده ملزم به رعایت آن خواهند بود.
3 - دولت ثالث در حدودی که هنگام اعلام رضایت خود تعیین مینماید حقوق و تعهدات یک دولت پذیرنده را نسبت به دول فرستنده به عهده خواهد گرفت.

ماده نوزدهم - حق استفاده از پرچم و علامت دولت فرستنده توسط ماموریت مخصوص.
1- ماموریت مخصوص حق خواهد داشت پرچم و علامت دولت فرستنده را بر اماکنی که در آن استقرار یافته است و نیز بروی وسائط نقلیه خود - هنگامیکه برای امور رسمی مورد استفاده قرار میدهد نصب نماید.
2 - در استفاده از حقی که به موجب ماده حاضر اعطاء میگردد - قوانین و مقررات و عرف دولت پذیرنده رعایت میشود.

ماده بیستم - خاتمه وظایف ماموریت مخصوص: 1 - وظایف ماموریت مخصوص از جمله در موارد ذیل خاتمه می‌پذیرد:
الف - توافق دولت ذینفع.
ب - اتمام وظائف ماموریت مخصوص.
ج - انقضای مدتی که برای ماموریت مخصوص در نظر گرفته شده است مگر آنکه مدت مزبور صریحاً تمدید شده باشد.
د - اعلام دولت فرستنده دایر بر اینکه آن دولت قصد دارد به کار ماموریت مخصوص خاتمه دهد یا آن را فراخواند.
ه - اعلام دولت پذیرنده مشعر بر آنکه کار ماموریت مخصوص را خاتمه یافته تلقی میکند.
2 - قطع روابط دیپلماتیک یا کنسولی بین دولت فرستنده و دولت پذیرنده بخودی خود موجب خاتمه ماموریتهای مخصوص موجود به هنگام قطع روابط - نمیشود.

ماده بیست و یکم - وضع رئیس دولت و شخصیت‌های عالیرتبه: 1 - رئیس دولت فرستنده در صورتی که ریاست ماموریت مخصوص را عهده‌دار باشد در قلمرو دولت پذیرنده یا در قلمرو دولت ثالث از تسهیلات و‌مزایا و مصونیتهائی برخوردار خواهد بود که طبق حقوق بین‌الملل به روسای دول در دیدارهای رسمی اعطاء میگردد.
2 - رئیس حکومت و وزیر امور خارجه و سایر شخصیت‌های عالیرتبه. اگر در ماموریت مخصوص دولت فرستنده عضویت داشته باشند. در قلمرو دولت پذیرنده یا ثالث علاوه بر آنچه که به موجب این کنوانسیون مقرر گردیده است - از تسهیلات و مزایا و مصونیتهائی که طبق حقوق بین‌المللی اعطاء میگردد برخوردار خواهند شد.

ماده بیست و دوم - تسهیلات کلی: دولت پذیرنده - با توجه به ماهیت و وظائف ماموریت مخصوص. تسهیلات لازم را برای انجام این وظایف. در اختیار ماموریت مخصوص خواهد گذاشت.

ماده بیست و سوم - اماکن و محلهای سکونت: دولت پذیرنده در صورت تقاضای ماموریت مخصوص - آن را در تهیه اماکن مورد احتیاج و محل اقامت مناسب برای اعضای ماموریت یاری خواهد کرد.

ماده بیست و چهارم - معافیت مالیاتی اماکن ماموریت مخصوص:
1 - دولت فرستنده و اعضای ماموریت مخصوص که به نام ماموریت انجام وظیفه مینماید تا حدودی که با ماهیت و طول مدت وظایف ماموریت مخصوص وفق دهد از پرداخت هر نوع مالیات و عوارض مملکتی منطقه‌ای یا شهری بابت اماکن مورد اشغال ماموریت مخصوص معاف خواهند بود مگر آنکه دریافت این مالیاتها یا عوارض در ازاء انجام خدمات خاص باشد.
2 - در صورتی که طبق قوانین دولت پذیرنده پرداخت این مالیاتها و عوارض به عهده شخصی باشد که با دولت فرستنده یا با هر یک از اعضای ماموریت مخصوص معامله میکند. معافیت مالیاتی موضوع این ماده منتفی خواهد بود.

ماده بیست و پنجم - مصونیت اماکن از تعرض:
1 - اماکنی که ماموریت مخصوص طبق مقررات این کنوانسیون در آن مستقر شده است مصونیت دارند. مامورین دولت پذیرنده جز با رضایت رئیس ماموریت مخصوص یا در صورت اقتضا جز با رضایت رئیس ماموریت دیپلماتیک دائمی دولت فرستنده نزد دولت پذیرنده حق ورود به این اماکن را نخواهد داشت. در صورت وقوع آتش‌سوزی یا حوادث ناگوار دیگر که ایمنی‌عمومی را شدیداً به مخاطره اندازد و فقط در صورتی که جلب رضایت صریح رئیس ماموریت مخصوص یا در صورت اقتضا رئیس ماموریت دیپلماتیک دائمی مقدور نباشد - میتوان این رضایت را کسب شده فرض نمود.
2 - دولت پذیرنده وظیفه خاص دارد کلیه تدابیر لازم را به منظور اینکه اماکن ماموریت مخصوص مورد تجاوز و خسارت قرار نگرفته و آرامش و شئون آن متزلزل نگردد - اتخاذ نماید.
2 - اماکن ماموریت مخصوص و اسباب و اثاثیه و سایر اموالی که در انجام کار ماموریت مخصوص مورد استفاده واقع میشود و وسایط نقلیه ماموریت از تفتیش و مصادره و توقیف و یا اقدامات اجرایی مصون خواهد بود.

ماده بیست و ششم - مصونیت بایگانی و اسناد: بایگانی و اسناد ماموریت مخصوص در هر زمان و در هر مکان از تعرض مصون خواهد بود و بایستی عنداللزوم دارای علائم مرئی خارجی مشخص‌کننده باشد.

ماده بیست و هفتم - آزادی رفت و آمد: دولت پذیرنده با رعایت قوانین و مقررات خود راجع به مناطقی که ورود به آنها از لحاظ امنیت ملی ممنوع یا تابع مقررات خاصی است - تا حدودی که برای انجام وظایف ماموریت مخصوص لازم باشد - آزادی رفت و آمد و مسافرت کلیه اعضای ماموریت را در سرزمین خود تامین خواهد کرد.

ماده بیست و هشتم - آزادی ارتباطات:
1 - دولت پذیرنده آزادی ارتباطات ماموریت مخصوص را برای مقاصد رسمی اجازه داده و حمایت خواهد نمود. ماموریت مخصوص میتواند به منظور برقراری ارتباط با حکومت دولت فرستنده یا ماموریتهای دیپلماتیک یا پستهای کنسولی یا سایر ماموریتهای مخصوص آن دولت یا با بخشهای خود ماموریت در هر جا که باشد - از کلیه وسائل ارتباطی لازم از جمله پیک و پیامهای رمز و کد استفاده نماید لیکن ماموریت مخصوص فقط با رضایت دولت پذیرنده میتواند اقدام به نصب و استفاده از یک دستگاه فرستنده رادیوئی بنماید.
2 - مکاتبات رسمی ماموریت مخصوص از تعرض مصون است. «‌مکاتبات رسمی» عبارتست از کلیه مکاتباتی که مربوط به ماموریت مخصوص و وظایف آن میباشد.
3 - ماموریت مخصوص در صورتی که عملا ممکن باشد - از وسایل ارتباط منجمله کیسه و پیک ماموریت دیپلماتیک دائمی دولت فرستنده استفاده خواهد کرد.
4 - کیسه ماموریت مخصوص نباید باز یا توقیف شود.
5 - بسته‌های جزء کیسه ماموریت مخصوص باید دارای علامات خارجی مشهود و مشخص کیفیت آنها بوده - فقط حاوی اسناد یا اشیاء مورد استفاده رسمی ماموریت مخصوص باشد.
6 - پیک ماموریت مخصوص که باید دارای مدارک رسمی حاکی از سمت وی و تعداد بسته‌های جزء کیسه باشد در انجام وظائف خود از حمایت دولت پذیرنده برخوردار خواهد بود. شخص پیک مصونیت داشته و بهیچ عنوان بازداشت یا زندانی نخواهد شد.
7 - دولت فرستنده یا ماموریت مخصوص میتواند پیکهای مخصوص برای ماموریت مخصوص منصوب نماید. در این صورت مقررات بند 6 این ماده و مصونیتهای مندرج در آن فقط تا زمانی که پیک مزبور کیسه ماموریت مخصوص را به مقصد برساند جاری خواهد بود.
8 - کیسه ماموریت مخصوص را میتوان به فرمانده کشتی یا هواپیمای بازرگانی که باید در یک محل ورودی مجاز توقف نماید - سپرد فرمانده مزبور باید دارای مدرک رسمی حاکی از تعداد بسته‌های جزء کیسه باشد. لکن وی به منزله پیک ماموریت مخصوص نخواهد بود. ماموریت مخصوص میتواند متعاقب ترتیباتی که با مقامات ذیصلاحیت میدهد یکی از اعضاء خود را برای دریافت مستقیم و آزادانه کیسه از فرمانده کشتی یا هواپیما اعزام دارد.

ماده بیست و نهم - مصونیت شخصی از تعرض: شخص نمایندگان دولت فرستنده در ماموریت مخصوص و شخص کارمند دیپلماتیک مصون خواهند بود و نمیتوان آنها را بهیچ عنوان مورد توقیف یا بازداشت قرار داد. دولت پذیرنده با ایشان رفتار محترمانه‌ای که در شان آنهاست خواهد داشت و کلیه اقدامات لازم را برای ممانعت از وارد آمدن لطمه به شخص و آزادی و حیثیت آنها اتخاذ خواهد کرد.

ماده سی ام - مصونیت محل سکونت شخصی:
1 - محل سکونت شخصی نمایندگان دولت فرستنده در ماموریت مخصوص و کارمندان دیپلماتیک آن مانند اماکن ماموریت مخصوص مصون و مورد حمایت خواهد بود.
2 - اسناد و مکاتبات و همچنین با رعایت بند 4 ماده 31 اموال آنها مصون خواهد بود.

ماده سی و یکم - مصونیت قضائی:
1 - نمایندگان دولت فرستنده در ماموریت مخصوص و کارمندان دیپلماتیک آن از مصونیت تعقیب جزایی دولت پذیرنده برخوردار میباشند.
2 - اشخاص مزبور - همچنین از مصونیت دعاوی مدنی و اداری دولت پذیرنده بهره‌مند خواهند بود مگر در موارد زیر:
الف - دعوی راجع به مال غیرمنقول خصوصی واقع در سرزمین دولت پذیرنده مگر آنکه شخص ذینفع مال را به نمایندگی دولت فرستنده و برای مقاصد ماموریت مخصوص در تصرف داشته باشد.
ب - دعوی راجع به ماترکی که شخص ذینفع به طور خصوصی و نه به نام دولت فرستنده در مورد آن به عنوان وصی و امین ترکه و وراث یا موصی له‌عمل میکند.
ج - دعوی راجع به فعالیتهای حرفه‌ای یا تجاری از هر نوع که شخص ذینفع در قلمرو دولت پذیرنده و خارج از وظایف رسمی خود بآن اشتغال ورزد.
د - دعوی درباره جبران خسارات ناشی از تصادف وسیله نقلیه که خارج از وظایف رسمی شخص ذینفع مورد استفاده واقع شود.
3 - نمایندگان دولت فرستنده در ماموریت مخصوص و کارمندان دیپلماتیک آن مجبور بادای شهادت نیستند.
4 - علیه هیچ یک از نمایندگان دولت فرستنده در ماموریت مخصوص با هیچ یک از کارمندان دیپلماتیک آن مبادرت بهیچگونه عملیات اجرایی نخواهد شد جز در موارد مذکور در بندهای فرعی الف - ب - ج - د - بند 2 این ماده و مشروط بر آنکه این عملیات اجرایی به مصونیت اشخاص مزبور یا محل سکونت آنان لطمه وارد نسازد.
5 - مصونیت قضایی نمایندگان دولت فرستنده در ماموریت مخصوص و کارمندان دیپلماتیک آن - ایشان را از تعقیب قضایی دولت فرستنده معاف نخواهد ساخت.

ماده سی و دو - معافیت از مقررات مربوط به بیمه‌های اجتماعی:
1 - نمایندگان دولت فرستنده در ماموریت مخصوص و کارمندان دیپلماتیک آن با رعایت مفاد بند 3 این ماده در مورد خدمات انجام شده برای دولت فرستنده از مقررات بیمه‌های اجتماعی که ممکن است در قلمرو دولت پذیرنده لازم‌الاجراء باشد معاف خواهند بود.
2 - معافیت مقرر در بند یک این ماده شامل اشخاصی که منحصراً در استخدام شخصی یکی از نمایندگان دولت فرستنده در ماموریت مخصوص یا یکی از کارمندان دیپلماتیک آن باشند نیز خواهد بود مشروط بر اینکه این اشخاص:
الف - از اتباع دولت پذیرنده نبوده یا در قلمرو آن دولت اقامت دائم نداشته باشد.
ب - مقررات بیمه‌های اجتماعی دولت فرستنده یا دولت ثالث در مورد آنان اعمال گردد.
3 - نمایندگان دولت فرستنده در ماموریت مخصوص و کارمندان دیپلماتیک آن باید در مورد اشخاصی که در خدمت آنها هستند و مشمول معافیت مقرر در بند 2 این ماده نمیباشند - تکالیف ناشی از مقررات بیمه‌های اجتماعی دولت پذیرنده را که به کارفرما تحمیل میشود - رعایت نمایند.
4 - معافیت مذکور در بندهای 1 و 2 این ماده مانع قبول باختیار و استفاده از بیمه‌های اجتماعی دولت پذیرنده تا حدودیکه مورد قبول این دولت باشد نخواهد بود.
5 - مقررات این ماده محل موافقتنامه‌های دو جانبه یا چند جانبه‌ای که قبلا راجع به بیمه‌های اجتماعی منعقد گردیده نبوده و مانع از انعقاد چنین موافقتنامه‌هائی در آینده نخواهد بود.

ماده سی و سوم - معافیت از عوارض و مالیاتها: نمایندگان دولت فرستنده در ماموریت مخصوص و کارمندان دیپلماتیک آن از پرداخت کلیه عوارض و مالیاتهای شخصی یا مالی یا مملکتی یا منطقه‌ای یا شهری جز در موارد زیر معاف خواهند بود:
الف - مالیاتهای غیر مستقیمی که معمولا جزو قیمت کالاها یا خدمات محسوب میشود.
ب - عوارض و مالیاتهای مربوط به اموال غیر منقول خصوصی واقع در سرزمین دولت پذیرنده مگر اینکه شخص مربوط آن اموال را بنمایندگی دولت فرستنده برای مقاصد ماموریت مخصوص در تصرف داشته باشد.
ج - مالیات بر ارث که از طرف دولت پذیرنده دریافت میگردد با رعایت مقررات ماده 44.
د - عوارض و مالیات ماخوذ از درآمدهای شخصی حاصل در قلمرو دولت پذیرنده و مالیات بر سرمایه‌های به کار افتاده در موسسات تجارتی واقع در‌قلمرو دولت پذیرنده.
ه - مالیات و عوارضی که در قبال انجام خدمات وصول میشود.
و - هزینه‌های ثبت و دادرسی و رهن و تمبر با رعایت مقررات ماده 24

ماده سی و چهارم - معافیت از خدمات شخصی: دولت پذیرنده نمایندگان دولت فرستنده در ماموریت مخصوص کارمندان دیپلماتیک آن را از انجام کلیه خدمات شخصی و خدمات عمومی بهر‌صورت و شکل و الزامات نظامی از قبیل مصادره و بیگاری و اسکان افراد نظامی معاف خواهد داشت.

ماده سی و پنجم - معافیت گمرکی:
1 - دولت پذیرنده در حدود قوانین و مقرراتی که ممکن است وضع نماید و ورود اشیاء زیر را با معافیت کلیه حقوق گمرکی و عوارض و هزینه‌های فرعی جز مخارج انبارداری و باربری و هزینه‌های ناشی از خدمات مشابه - اجازه خواهد داد.
الف - اشیاء مورد استفاده رسمی ماموریت مخصوص.
ب - اشیاء مورد استفاده شخصی نمایندگان دولت فرستنده در ماموریت مخصوص و کارمندان دیپلماتیک آن.
2 - اثاثه شخصی نمایندگان دولت فرستنده در ماموریت مخصوص و کارمندان دیپلماتیک آن از بازرسی معاف خواهد بود مگر اینکه دلائل جدی دال بر وجود اشیائی در آن مشمول معافیتهای مذکور در بند یک این ماده نیست و در دست بوده و یا ورود و صدور آن اشیاء به موجب قوانین و مقررات قرنطینه دولت پذیرنده ممنوع باشد. در این قبیل موارد بازرسی جز در حضور شخص ذینفع یا نماینده مجاز او صورت نخواهد گرفت.

ماده سی و ششم - کارمندان اداری و فنی: کارمندان اداری و فنی ماموریت مخصوص از مزایا و مصونیتهای مندرج در موارد 29 تا 34 بهره‌مند خواهند بود ولی مصونیت از صلاحیت قضایی دولت پذیرنده در امور مدنی و اداری موضوع بند 2 ماده 31 شامل اعمال خارج از وظایف آنها نخواهد شد. اشخاص مذکور همچنین از مزایای مندرج در بند 1 ماده 35 در مورد اشیائی که به هنگام ورود اولیه خود به سرزمین دولت پذیرنده وارد میکنند استفاده خواهند نمود.

ماده سی و هفتم - خدمه: خدمه ماموریت مخصوص نسبت باعمال ناشی از انجام وظایف خود از صلاحیت قضایی دولت پذیرنده مصون خواهند بود و از معافیت از پرداخت مالیات و عوارض بابت مزدی که در قبال خدمات خود دریافت میدارند و همچنین از معافیت از مقررات بیمه‌های اجتماعی مقرر در ماده 32 بهره‌مند خواهند بود.

ماده سی و هشتم - خدمتکاران شخصی: خدمتکاران شخصی اعضای ماموریت مخصوص از پرداخت مالیات و عوارض بابت حقوقی که در قبال انجام وظیفه دریافت میدارند معاف خواهند بود. در کلیه موارد دیگر - استفاده آنان از مزایا و مصونیت‌ها فقط در حدودی است که مورد قبول دولت پذیرنده باشد. معذلک[معذالک] دولت پذیرنده نباید حق حاکمیت خود را در مورد این اشخاص طوری اعمال نماید که به نحو بی‌تناسبی مانع انجام وظایف ماموریت مخصوص گردد.

ماده سی و نهم - اعضای خانواده:
1 - اعضای خانواده‌های نمایندگان دولت فرستنده در ماموریت مخصوص و کارمندان دیپلماتیک آن در صورتی که همراه این اعضای ماموریت مخصوص باشند از مزایا و مصونیتهای مصرح در مواد 29 تا 35 بهره‌مند خواهند بود مشروط بر اینکه از اتباع دولت پذیرنده نبوده و یا در قلمرو آن دولت اقامت دائم نداشته باشند.
2 - اعضای خانواده‌های کارمندان اداری و فنی ماموریت مخصوص در صورتی که همراه این اعضای ماموریت مخصوص باشند از مزایا و مصونیتهای مصرح در ماده 36 برخوردار خواهند بود مشروط بر اینکه تبعه دولت پذیرنده یا مقیم دائم در قلمرو آن دولت نباشند.

ماده چهلم - اتباع دولت پذیرنده و اشخاصی که در قلمرو آن دولت اقامت دائم دارند:
1 - نمایندگان دولت فرستنده در ماموریت مخصوص و کارمندان دیپلماتیک آن که تبعه دولت پذیرنده یا مقیم دائم در قلمرو آن دولت باشند. فقط نسبت باعمال رسمی که در اجرای وظایف خود انجام میدهند از مصونیت قضایی و مصونیت از تعرض بهره‌مند خواهند گردید مگر آنکه دولت پذیرنده مزایا و مصونیتهای بیشتری بآنها اعطاء نماید.
2 - سایر اعضای ماموریت مخصوص و خدمتکاران شخصی که تبعه دولت پذیرنده یا مقیم دائم در قلمرو آن دولت باشند - از مزایا و مصونیتها فقط تا حدودی که دولت پذیرنده بآنها اعطاء مینماید - برخوردار خواهند شد. معذلک[معذالک] دولت پذیرنده باید صلاحیت قضایی خود را در مورد این اشخاص به نحوی اعمال نماید که زیاده از حد مانع انجام وظایف ماموریت مخصوص نگردد.

ماده چهل و یکم - سلب مصونیت:
1 - دولت فرستنده میتواند مصونیت قضایی نمایندگان خود در ماموریت مخصوص و کارمندان دیپلماتیک آن و سایر اشخاصی را که به موجب مواد36 تا 40 از مصونیت برخوردار میگردند - سلب نماید.
2 - سلب مصونیت باید همیشه صریح باشد.
3 - هرگاه یکی از اشخاص مذکور در بند 1 این ماده اقامه دعوی نماید نمیتواند در مورد هرگونه دعوی متقابل که مستقیماً به دعوی اصلی مربوط است به مصونیت قضایی استناد نماید.
4 - سلب مصونیت قضایی به منظور دادرسی حقوقی با اداره در حکم سلب مصونیت از اقدامات اجرایی ناشی از حکم دادگاه نخواهد بود. در مورد اینگونه اقدامات اجرایی سلب مصونیت باید جداگانه صورت گیرد.

ماده چهل و دوم - عبور از سرزمین دولت ثالث:
1 - اگر یکی از نمایندگان دولت فرستنده در ماموریت مخصوص یا یکی از کارمندان دیپلماتیک آن برای عزیمت جهت تصدی پست خود یا در راه مراجعت به قلمرو دولت فرستنده از سرزمین دولت ثالثی عبور نماید یا در آن سرزمین باشد. دولت ثالث مصونیت از تعرض و هرگونه مصونیت دیگری را که برای تامین عبور مراجعت او ضروری است - باو اعطاء خواهد نمود. همچنین مقررات از طرف دولت ثالث در مورد اعضای خانواده او که از مزایا و مصونیتها بهره‌مند و به عنوان همراه شخص مذکور در بند حاضر چه در معیت او و چه جداگانه برای پیوستن باو یا مراجعت بوطن مسافرت مینمایند - اعمال خواهد شد.
2 - دول ثالث نباید در شرایط مشابه آنچه در بند اول این ماده مقرر است عبور کارمندان اداری و فنی یا خدمه ماموریت مخصوص یا اعضاء خانواده آنها را سرزمین خود دچار اشکال سازند.
3 - دولتهای ثالث نسبت به مکاتبات و سایر ارتباطات رسمی منجمله پیامهای «‌کد» یا رمز که از خاک آنها میگذرد همان آزادی و حمایتی را اعطاء خواهند کرد که دولت پذیرنده به موجب کنوانسیون حاضر ملزم برعایت آن میباشد. دولتهای ثالث با رعایت مفاد بند 4 این ماده نسبت به پیکها و کیسه‌های عبوری ماموریت مخصوص همان مصونیت از تعرض و حمایتی را که دولت‌پذیرنده به موجب کنوانسیون حاضر ملزم برعایت آن است - اعطاء خواهند کرد.
4 - دولت ثالث موقعی ملزم برعایت تعهدات خود در مورد اشخاص مذکور در بندهای 1 و 2 و 3 این ماده میباشد که قبلا از طریق درخواست روادید یا اطلاعیه از عبور این اشخاص به عنوان اعضای ماموریت مخصوص یا اعضاء خانواده آنها یا پیکها مطلع گردیده و نسبت به آن اعتراضی ننموده باشد.
5 - تکالیف دولتهای ثالث ناشی از بندهای 1 و 2 و 3 این ماده همچنین نسبت باشخاص مذکور در این بندها و وسایل ارتباطی رسمی و کیسه‌های ماموریت مخصوص - هنگامی که استفاده از سرزمین دولت ثالث به علت «فورس‌ماژور» باشد مجری خواهد بود.

ماده چهل و سوم - طول مدت استفاده از مزایا و مصونیتها:
1 - هر عضو ماموریت مخصوص به مجرد ورود به سرزمین دولت پذیرنده جهت تصدی وظائف خود در ماموریت مخصوص یا اگر قبلا در سرزمین آن دولت باشد از لحظه‌ای که انتصاب او به وزارت امور خارجه دولت پذیرنده یا به سازمان دیگری که مورد توافق قرار گرفته باشد اعلام میشود از مزایا و‌مصونیتهائی که ذیحق است برخوردار خواهد شد.
2 - وقتیکه وظائف عضو ماموریت مخصوص پایان می‌یابد مزایا و مصونیتهای او معمولا از لحظه‌ای که سرزمین دولت پذیرنده را ترک مینماید - یا پس انقضای مهلت مناسبی که بدین منظور باو داده شده است قطع میشود ولی این مزایا و مصونیتها حتی در صورت وجود منازعات مسلحانه تا این مواعد ادامه خواهد یافت. معهذا در مورد اعمالی که عضو مزبور در اجرای وظائف خود انجام میدهد مصونیت کماکان ادامه مییابد.
3 - در صورت فوت یکی از اعضای ماموریت مخصوص - اعضای خانواده او از مزایا و مصونیتهائی که بآنها اعطاء شده است - تا انقضای مهلت مناسب برای ترک سرزمین دولت پذیرنده - استفاده خواهند کرد.

ماده چهل و چهارم - ما ترک عضو ماموریت مخصوص یا عضو خانواده او: 1 - در صورت فوت یک عضو ماموریت مخصوص یا عضوی از خانواده او که در معیت او است هرگاه متوفی تبعه دولت پذیرنده یا مقیم دائم در قلمرو‌آن دولت نباشد - دولت پذیرنده خروج اموال منقول متوفی را اجازه میدهد به استثنای اموالی که در آن کشور تحصیل شده و در موقع فوت ممنوع‌الصدور باشد.
2 - از اموال منقولی که وجود آن در قلمرو دولت پذیرنده صرفاً به علت حضور شخص متوفی در آنجا به عنوان عضو ماموریت مخصوص یا فردی از خانواده عضو ماموریت بوده - مالیات بر ارث اخذ نخواهد شد.

ماده چهل و پنجم - تسهیلات برای ترک سرزمین دولت و خارج کردن اسناد و بایگانی ماموریت مخصوص از سرزمین آن دولت:
1 - دولت پذیرنده وظیفه دارد حتی در صورت وجود منازعات مسلحانه تسهیلات لازم را فراهم آورد تا اشخاص بهره‌مند از مزایا و مصونیتها به جزاتباع خود و نیز افراد خانواده‌های آنها بدون توجه به تابعیت آنان بتوانند در اولین فرصت سرزمین آن دولت را ترک نمایند. دولت مزبور بخصوص باید در صورت احتیاج وسائل نقلیه لازم را برای خود و اموالشان در اختیار آنها بگذارد.
2 - دولت پذیرنده باید تسهیلاتی به منظور خارج نمودن اسناد و بایگانی ماموریت مخصوص از سرزمین خود - برای دولت فرستنده قائل شود.

ماده چهل و ششم - نتایج مترتب بر خاتمه وظایف ماموریت مخصوص:
1- هنگامی که وظایف ماموریت مخصوص به پایان میرسد دولت پذیرنده باید اماکن ماموریت مخصوص را مادام که اختصاص بآن دارد و همچنین اموال و اسناد و بایگانی ماموریت مخصوص را محترم شمرده و حمایت نماید. دولت فرستنده باید اموال و اسناد و بایگانی خود را در ظرف مهلت مناسبی خارج نماید.
2 - در صورت وجود نداشتن یا قطع مناسبات دیپلماتیک یا کنسولی بین دولت فرستنده و دولت پذیرنده و در صورتی که وظایف ماموریت مخصوص بپایان رسیده باشد - دولت فرستنده میتواند حتی در صورت وجود منازعات مسلحانه نگهداری اموال و اسناد و بایگانی ماموریت مخصوص را به دولت ثالثی که مورد قبول دولت پذیرنده باشد - بسپارد.

ماده چهل و هفتم - احترام بقوانین و مقررات دولت پذیرنده و استفاده از اماکن ماموریت مخصوص:
1 - کلیه اشخاصی که از مزایا و مصونیتهای مقرر در کنوانسیون حاضر بهره‌مند میباشند - بدون آنکه بمزایا و مصونیتهای آنان لطمه‌ای وارد آید مکلفند قوانین و مقررات دولت پذیرنده را محترم شمرده و از مداخله در امور داخلی آن دولت خودداری نمایند.
2 - اماکن ماموریت مخصوص نباید به نحوی مورد استفاده قرار گیرد که با وظایف ماموریت مخصوص که طبق کنوانسیون حاضر یا سایر قواعد حقوق بین‌المللی کلی یا موافقتنامه‌های خاص لازم‌الاجرا بین دولت فرستنده و دولت پذیرنده معین شده - مغایرت داشته باشد.

ماده چهل و هشتم - فعالیت حرفه‌ای یا تجارتی: نمایندگان دولت فرستنده در ماموریت مخصوص و کارمندان دیپلماتیک آن نباید در قلمرو دولت پذیرنده مبادرت به فعالیت حرفه‌ای یا تجارتی به قصد انتفاع شخصی بنمایند.

ماده چهل و نهم - عدم تبعیض:
1 - در اجرای مقررات کنوانسیون حاضر تبعیضی بین دولتها اعمال نخواهد شد.
2 - معهذا موارد زیر تبعیض تلقی نخواهد شد:
الف - اینکه دولت پذیرنده یکی از مقررات کنوانسیون حاضر را به علت آنکه در خاک دولت فرستنده نسبت به ماموریتهای مخصوص او در این مورد محدودیت قائل شده‌اند - به طور محدود اجرا کند.
ب - اینکه دولتها طبق عرف یا از طریق توافق - حدود تسهیلات و مزایا و مصونیتهای ماموریتهای مخصوص خود را تغییر دهند - ولو در مورد چنین تغییری با دولتهای دیگر توافق به عمل نیامده باشد - مشروط بر اینکه با هدف و منظور کنوانسیون حاضر مغایر نباشد و مانع از استیفای حقوق دولتهای ثالث یا انجام تعهدات آنها نگردد.

ماده پنجاهم - امضاء: کنوانسیون حاضر برای امضا کلیه دول عضو سازمان ملل متحد یا یک سازمان تخصصی یا آژانس بین‌المللی انرژی اتمی یا هر دولتی که طرف اساسنامه دیوان بین‌المللی دادگستری است و هر دولت دیگری که از طرف مجمع عمومی سازمان ملل متحد برای الحاق به کنوانسیون حاضر دعوت شود تا تاریخ 31 دسامبر 1970 در مقر سازمان ملل متحد در نیویورک مفتوح خواهد بود.

ماده پنجاه و یکم - تصویب: این کنوانسیون به تصویب خواهد رسید و اسناد تصویب آن بدبیر کل سازمان ملل متحد تسلیم خواهد شد.

ماده پنجاه دوم - الحاق: کنوانسیون حاضر برای الحاق هر دولتی که جزء یکی از طبقات مذکور در ماده 50 میباشد مفتوح خواهد بود. اسناد الحاق بدبیر کل سازمان ملل متحد تسلیم خواهد شد.

ماده پنجاه و سوم - لازم‌الاجراء شدن:
1 - کنوانسیون حاضر سی روز پس از تاریخ تسلیم و بیست و دومین سند تصویب یا الحاق بدبیر کل سازمان ملل متحد لازم‌الاجرا خواهد شد.
2 - کنوانسیون حاضر در مورد هر یک از دولی که پس از تسلیم بیست و دومین سند تصویب یا الحاق آن را تصویب می‌نمایند یا بدان ملحق میشوند سی روز پس از تاریخ تسلیم سند تصویب یا الحاق آندولت لازم‌الاجراء خواهد شد.

ماده پنجاه و چهارم - اعلامیه‌های مقام نگهدارنده: دبیر کل سازمان ملل متحد مراتب زیر را بکلیه دولی که جزء یکی از طبقات مذکور در ماده 50 باشند اطلاع خواهد داد:
الف - امضای کنوانسیون حاضر از طرف دولتها و تسلیم اسناد تصویب یا الحاق طبق مواد 50 و 51 و 52
ب - تاریخی که کنوانسیون حاضر طبق ماده 53 لازم‌الاجرا خواهد گردید.

ماده پنجاه و پنجم - متون معتبر: نسخه اصلی کنوانسیون حاضر که متون چینی - انگلیسی - فرانسه - روسی و اسپانیائی آن متساویاً معتبر است بدبیر کل سازمان ملل متحد تسلیم خواهد شد. دبیر کل رونوشتهای گواهی شده و مطابق با اصل آن را برای تمام دول مشمول یکی از طبقات مذکور در ماده 50 ارسال خواهد داشت.
بنا بمراتب امضاء‌کنندگان زیر که از طرف دول متبوع خود دارای اختیارات لازم می‌باشند کنوانسیون حاضر را که در تاریخ 16 دسامبر 1969 برای امضا در نیویورک مفتوح گردیده امضا نمودند.
کنوانسیون فوق مشتمل بر یک مقدمه و پنجاه و پنج ماده منضم بقانون الحاق دولت شاهنشاهی ایران بکنوانسیون مزایا و مصونیتهای ماموریتهای مخصوص میباشد.
رئیس مجلس شورای ملی - عبدالله ریاضی

پروتکل اختیاری مربوط به حل اجباری اختلافات
دول طرف این پروتکل و کنوانسیون مربوط به ماموریتهای مخصوص که از این پس «‌کنوانسیون» نامیده میشود و در تاریخ 8 دسامبر 1969 به تصویب مجمع عمومی سازمان ملل متحد رسیده است. با اظهار تمایل به توسل به قضاوت اجباری دیوان بین‌المللی دادگستری تا آنجا که بآنها مربوط است برای حل کلیه اختلافات ناشی از تفسیر یا اجرای کنوانسیون مگر آنکه در مهلت معقول راه حل دیگری مورد توافق مشترک قرار گرفته باشد - نسبت به مقررات زیر توافق نمودند:

ماده یکم - اختلافات ناشی از تفسیر یا اجرای «‌کنوانسیون» در صلاحیت اجباری دیوان بین‌المللی دادگستری میباشد - هر دولت طرف اختلاف و امضاء‌کننده این پروتکل میتواند به وسیله دادخواست کتبی اختلافات را در دیوان طرح نماید.

ماده دوم - طرفین میتوانند ظرف مدت دوماه بعد از اعلام وجود اختلاف بیکدیگر با توافق مشترک به جای دیوان بین‌المللی دادگستری موضوع را بیک محکمه داوری ارجاع نمایند. در خاتمه این مهلت هر یک از طرفین میتوانند اختلافات را ضمن یک دادخواست کتبی در دیوان طرح کنند.

ماده سوم -
1 - طرفین همچنین میتوانند در عرض همان دو ماه مهلت مشترکاً توافق کنند که قبل از رجوع به دیوان بین‌المللی دادگستری متوسل بسازش گردند.
2 - کمیسیون سازش تا پنج ماه پس از تاریخ تشکیل باید توصیه‌های خود را تسلیم نماید. اگر توصیه‌های مزبور در عرض دو ماه از تاریخ اعلام مورد قبول طرفین اختلاف قرار نگیرند هر یک از طرفین میتوانند موضوع اختلاف را ضمن تسلیم دادخواست کتبی در دیوان طرح نمایند.

ماده چهارم - پروتکل حاضر برای امضا کلیه دولتهای طرف «‌کنوانسیون» تا تاریخ 31 دسامبر 1970 در مقر سازمان ملل متحد در نیویورک مفتوح خواهد بود.

ماده پنجم - پروتکل حاضر به تصویب خواهد رسید و اسناد تصویب به دبیر کل سازمان ملل متحد تسلیم خواهد شد.

ماده ششم - پروتکل حاضر برای الحاق کلیه دولتهائی که به «‌کنوانسیون» بپیوندند مفتوح خواهد بود. اسناد الحاق به دبیر کل سازمان ملل متحد تسلیم خواهد شد.

ماده هفتم -
1 - پروتکل حاضر از روزی که کنوانسیون لازم‌الاجرا میشود یا سی روز پس از تسلیم دومین سند تصویب یا الحاق به پروتکل بدبیر کل سازمان ملل متحد هر کدام موخر باشد لازم‌الاجرا خواهد بود.
2 - برای دولتی که این پروتکل را بعد از لازم‌الاجرا شدن طبق بند یک این ماده تصویب نماید یا بآن ملحق شود پروتکل سی روز پس از تاریخ تسلیم سند تصویب یا الحاق لازم‌الاجراء میشود.

ماده هشتم - دبیر کل سازمان ملل متحد مراتب زیر را به اطلاع دولتهائی که ممکن است به «‌کنوانسیون» بپیوندند - خواهد رسانید:
الف - امضا پروتکل حاضر از طرف دول و تسلیم اسناد تصویب یا الحاق بر طبق مواد 4 و 5 و 6.
ب - تاریخی که پروتکل حاضر طبق ماده 7 لازم‌الاجراء میشود.

ماده نهم - نسخه اصلی پروتکل حاضر که متون چینی - انگلیسی - فرانسه - روسی و اسپانیائی آن متساویاً معتبر میباشد بدبیر کل سازمان ملل متحد سپرده خواهد شد و دبیر کل رونوشت‌های مطابق با اصل و گواهی شده‌ای برای کلیه دولتهای مذکور در ماده 4 خواهد فرستاد.
بنا بمراتب امضاء‌کنندگان زیر که از طرف دولتهای متبوع خود دارای اختیارات لازم میباشند، پروتکل حاضر را که در تاریخ 16 دسامبر 1969 برای امضا در نیویورک مفتوح گردیده است - امضا نمودند.
پروتکل فوق مشتمل بر یک مقدمه و نه ماده منضم به قانون الحاق دولت شاهنشاهی ایران بکنوانسیون مزایا و مصونیتهای ماموریتهای مخصوص میباشد.
رئیس مجلس شورای ملی - عبدالله ریاضی

دریافت فایل پی‌دی‌اف