ماده 1 - وزارت مالیه مجاز است آقای ویلهلم برانت تبعه آلمان را برای کارخانه ضرابخانه از تاریخ 21 خرداد ماه 1314 برای مدت دو سالاستخدام نماید.
ماده 2 - حقوق آقای برانت ماهی سه هزار ریال و یکصد و ده دولار[دلار] طلا است که در آخر هر ماه شمسی تادیه خواهد شد.
ماده 3 - در انقضای مدت دو سال مذکور در ماده اول در صورتی که به موجب قانون جدید ادامه خدمت او تصویب نشود و به طور قطع از ایران خارج شود مبلغ دویست و پنجاه دولار [دلار]طلا به عنوان خرج سفر مراجعت بالمان تادیه خواهد شد چنانچه مشارالیه ماموریت پیدا کند که در داخله ایران مسافرت نماید خرج سفر او مطابق نظامنامههای مربوطه بمخارج مسافرت پرداخت خواهد شد.
ماده 4 - آقای برانت هر یک سال یکماه مرخصی با استفاده حقوق حق خواهد داشت و ممکن است از مرخصی مزبور یکجا استفاده نماید.
ماده 5 - در صورتی که دولت ایران قرارداد استخدام او را قبل از انقضای مدت فسخ نماید علاوه بر خرج سفر مذکور در ماده 3 معادل سه ماه مرخصی حقوق باو خواهد پرداخت ولی هر گاه الغای قرارداد در نتیجه دخالت او در امور سیاسی و یا عدم رعایت قوانین مملکت و نظامات اداری باشد خرج سفر معاودت و حقوق سهماهه مزبور داده نخواهد شد.
ماده 6 - چنانچه آقای برانت در مدت استخدام خود مریض شود و پس از مدتیکه از سه ماه تجاوز نکند و معالجه مفید نگردد و مطابق تصدیق طبیبی که از طرف وزارت مالیه معین میگردد معلوم شود ادامه خدمت او دیگر مقدور نخواهد بود آن وقت وزارت مالیه بخدمت او خاتمه خواهد داد در این صورت حقوق تا روز الغای قرارداد بانضمام مخارج معاودت مذکور در ماده سوم باو داده خواهد شد.
ماده 7 - در صورت فوت آنچه بابت حقوق و مرخصی سالیانه و مخارج معاودت طلبگار[طلبکار] باشد بخانواده او داده خواهد شد.
ماده 8 - سایر شرایط قرارداد مستخدم مزبور مطابق قانون 23 عقرب 1301 بوده وزارت مالیه مامور اجرای این قانون میباشد.
این قانون که مشتمل بر هشت ماده است در جلسه بیست و نهم آذر ماه 1314 به تصویب مجلس شورای ملی رسید.
رئیس مجلس شورای ملی - حسن اسفندیاری