ماده اول - کالای قند و شکر از کالاهای ضروری تشخیص میشود.
ماده دوم - هر کس کالای مزبور را مازاد بر مصرف3 ماه خود و خانواده اش و همچنین کسانی که به منظور فروش کالا را از دولت دریافت کنند و زائد بر یکماه نگاهداری نمایند عمل آنها احتکار محسوب و کالا بلاعوض ضبط خواهد شد
ماده سوم - کلیه بازرگانان مکلفند از تاریخ آگهی اداره قند و شکر در مرکز و ادارات دارائی در شهرستانها منتهی در ظرف 3 روز صورت موجودی قند و شکر خود را کتباً با تعیین مشخصات آن بادارات مزبور تسلیم و رسید دریافت نمایند
ماده چهارم - مقررات کلیه قوانین منع احتکار در قسمتی که با این مواد مغایرت دارد ملغی است
ماده پنجم - بازرسها و مامورین مربوطه دولت موظفند در بازرسی مراقبت کامل به عمل آورند و گزارش آنان ملاک عمل خواهد بود مگر اینکه خلاف آن ثابت شود.
ماده ششم - باشخاصی که مامورین مربوطه را کتباً از وجود قند و شکر احتکار شده (موضوع ماده دویم این لایحه قانونی) مطلع نمایند پس از کشف و ضبط کالا معادل صدی ده کالا ضبط شده ببهای دولتی به عنوان حق الکشف پرداخته خواهد شد
بر طبق قانون اعطای اختیارات مصوب بیستم مرداد 1331 این لایحه قانونی که مشتمل بر شش ماده و مربوط به منع احتکار قند و شکر میباشد به شرح فوق تصویب میشود.
پنجم شهریور ماه 1331
نخست وزیر - دکتر محمد مصدق