در این آییننامه منظور از کلمه «قانون»، قانون حمایت از حقوق پدیدآورندگان نرم افزارهای رایانهای - مصوب 1379 - میباشد.
بخش اول - تعاریف مربوط به ثبت نرمافزار:
از
آییننامه اجرایی مواد 2 و 17 قانون حمایت از حقوق پدیدآورندگان نرم افزارهای رایانه ای
نرم افزار عبارت است از مجموعه برنامههای رایانهای، رویهها، دستورالعملها و مستندات مربوط به آنها و نیز اطلاعات مربوط به عملیات یک سیستم رایانهای که دارای کاربری مشخص بوده و بر روی یکی از حاملهای رایانهای ضبط شده باشد.
تبصره 1 - آثار و محصولات نرمافزاری نوشتاری، صوتی و تصویری که با کمک نرمافزار پردازش شده و به صورت یک پدیده مستقل تهیه و ارائه شود نیز مشمول این آییننامه خواهد بود.
تبصره 2 - خلق عملیات نرمافزاری در ذهن یا بیان مخلوق ذهنی بدون اینکه برنامههای رایانهای و مستندات و دستورالعملهای آن تدوین شده باشد، نرمافزار محسوب نمیشود و برای خالق آن حقوقی ایجاد نمینماید.
تبصره 1 - آثار و محصولات نرمافزاری نوشتاری، صوتی و تصویری که با کمک نرمافزار پردازش شده و به صورت یک پدیده مستقل تهیه و ارائه شود نیز مشمول این آییننامه خواهد بود.
تبصره 2 - خلق عملیات نرمافزاری در ذهن یا بیان مخلوق ذهنی بدون اینکه برنامههای رایانهای و مستندات و دستورالعملهای آن تدوین شده باشد، نرمافزار محسوب نمیشود و برای خالق آن حقوقی ایجاد نمینماید.
پدیدآورنده نرمافزار شخص یا اشخاصی هستند که بر اساس دانش و ابتکار خود کلیه مراحل مربوط اعم از تحلیل، طراحی، ساخت و پیاده سازی نرم افزار را انجام دهند.
حقوق معنوی نرم افزار رایانهای بدون اینکه منحصر به این تعبیر باشد عبارت است از حق انتساب نرمافزار به پدید آورنده آن و محدود به زمان و مکان نیست و غیرقابل انتقال است.
حقوق مادی نرمافزار رایانهای بدون اینکه منحصر به مصادیق زیر باشد عبارت از حق استفاده شخصی، حق نشر، حق عرضه، حق اجرا، حق تکثیر و هر گونه بهره برداری اقتصادی است و قابل نقل و انتقال میباشد.
نشر عبارت است از قراردادن نرمافزار در معرض استفاده عموم اعم از اینکه بر روی یکی از حاملهای رایانهای، تکثیر شده یا به منظور فوق در محیطهای رایانهای قابل استفاده برای دیگران قرار داده شود.
عرضه عبارت است از ارائه نرمافزار برای استفاده شخص یا اشخاص معین دیگر در زمان یا مکان محدود و برای بهرهبرداری مشخص.
اجراء عبارت است از استفاده عملی و کاربردی از نرمافزار در محیطهای رایانهای.