هیات وزراء در جلسه 27 بهمن ماه 1310 نظر به ماده 17 قانون ازدواج مصوب 23 امردادماه 1310 و نظر به تصویب نامه نمره 5738 نوزدهم مهرماه 1310 مواد ذیل را مقرر میدارند:
ماده 1 - در موارد ذیل والی یا حاکم و یا مامور قونسولی نباید اجازه ازدواج اتباع خارجه را با نسوان ایرانی بدهند:
1- در صورتی که از حیث قوانین ایران با قوانین مملکت متبوع شخص خارجی برای ازدواج او مانعی موجود باشد.
2- در صورتی که استطاعت تبعه خارجه از حیث وسائل معیشت برای تحمل مخارج زوجه خود از مسکن و اغذیه و البسه و غیره به نحوی که با وضعیت زن متناسب باشد محرز نشود.
3- در صورتی که تبعه خارجه در مملکتی که در آنجا میخواهد با زن ایرانی ازدواج کند نه مال غیرمنقول داشته باشد و نه علاقه تجارتی و از حیث شغل نیز نتواند به طور مرتب در آن مملکت اقامت یا سکونت کند.
ماده 2 - هر تبعه خارجه که بخواهد اجازه ازدواج با زن ایرانی را تحصیل کند باید اسناد و مدارکی را که مثبت حائز بودن شرایط ازدواج زن ایرانی باشد به تقاضانامه خود ضمیمه کرده و بمرجع صلاحیتدار تقدیم نماید.
ماده 3 - اثبات اینکه مطابق قوانین مملکت متبوع تبعه خارجه برای ازدواج او مانع قانونی موجود نیست به وسیله تصدیقنامهای که از طرف مامورین قونسولی دولت متبوع شخص مزبور در ایران داده شده باشد به عمل میآید.
احراز استطاعت تبعه خارجه از حیث وسائل معیشت در مورد دارائی که تبعه خارجه در خارج ایران دارد به موجب تصدیق مامورین قونسولی دولت متبوع او در ایران و یا تصدیق مامورین قونسولی دولت ایران در مملکتی که دارائی در آنجا واقع است و در مورد دارائی تبعه خارجه در ایران به وسیله شهادت کتبی شهود که هویت آنها را نظمیه محل نیز تصدیق کرده باشد به عمل میآید.