ماده اول - کلیه اتباع ذکور ایران که بر حسب مشاغل دولتی دارای لباس مخصوص نیستند در داخله مملکت مکلف هستند که ملبس بلباس متحدالشکل بشوند و کلیه مستخدمین دولت اعم از قضایی و اداری مکلف هستند در موقع اشتغال به کار دولتی به لباس مخصوص قضایی یا اداری ملبس شوند و در غیر آن موقع باید بلباس متحدالشکل ملبس گردند.
ماده دوم - طبقات هشتکانه[هشتگانه] ذیل از مقررات این قانون مستثنی میباشند: 1 - مجتهدین مجاز از مراجع تقلید مسلم که اشتغال بامور روحانی داشته باشند.
2 - مراجع امور شرعیه دهات و قصبات پس از برآمدن از عهده امتحان معینه.
3 - مفتیان اهل سنت و جماعت که از طرف دو نفر از مفتیان مسلم اهل سنت اجازه فتوی داشته باشند.
4 - پیشنمازان دارای محراب.
5 - محدثین که از طرف دو نفر مجتهدین مجاز اجازه روایت داشته باشند.
6 - طلاب مشتغلین بفقه و اصول که در درجه خود از عهده امتحان برآیند.
7 - مدرسین فقه و اصول و حکمت آلهی.
8 - روحانیون ایرانیان غیر مسلم.
ماده سوم - متخلفین از این قانون در صورتی که شهرنشین باشند به جزای نقدی از یک تا پنج تومان و یا به حبس از یک تا 7 روز در صورتی که شهرنشین نباشند به حبس از یک تا هفت روز به حکم محکمه محکوم خواهند گردید.
وجوه جرائم ماخوذه از اجرای این ماده در هر محل توسط بلدیه آنجا مخصوص تهیه لباس متحدالشکل برای مساکین آن محل خواهد بود.
ماده چهارم - این قانون در شهرها و قصبات از اول فروردین 1308 و خارج از شهرها در حدود امکان عملی شدن آن به شرطیکه از فروردین 1309تجاوز نکند به موقع اجرا گذارده خواهد شد و دولت مامور تنظیم نظامنامه و اجرای این قانون میباشد.
این قانون که مشتمل بر چهار ماده است در جلسه ششم دی ماه یکهزار و سیصد و هفت شمسی به تصویب مجلس شورای ملی رسید.
رئیس مجلس شورای ملی - دادگر