ماده واحده به دولت جمهوری اسلامی ایران اجازه داده میشود به پروتکل 1992 جهت اصلاح کنوانسیون بین المللی مسئولیت مدنی ناشی از خسارت آلودگی نفتی 1969 مشتمل بر مقدمه، هجده ماده، یک ضمیمه و نکات توضیحی و پروتکل (1992) جهت اصلاح کنوانسیون تاسیس یک صندوق بین المللی برای جبران خسارت آلودگی نفتی (1971) مشتمل بر مقدمه و سی و نه ماده به شرح پیوست ملحق شود و اسناد مربوط را تسلیم نماید.
بسم الله الرحمن الرحیم
پروتکل 1992 جهت اصلاح کنوانسیون تاسیس یک صندوق بین المللی برای جبران خسارت آلودگی نفتی، (1971)
طرف های متعاهد به پروتکل حاضر
با در نظر داشتن کنوانسیون بین المللی تاسیس صندوق بین المللی برای جبران خسارت آلودگی نفتی، (1971) و پروتکل (1984) مربوط به آن.
با توجه به این که پروتکل (1984) مربوط به این کمیسیون که دامنه شمول را افزایش و میزان غرامت را بهبود می بخشد، لازم الاجراء نگردیده است.
با تایید اهمیت حفظ استمرار نظام بین المللی مسئولیت و جبران خسارت آلودگی نفتی.
با آگاهی از نیاز به تضمین لازم الاجراء شدن هر چه سریعتر مفاد پروتکل (1984).
با اذعان به اینکه اتخاذ ترتیباتی جهت اجراء همزمان و مکمل کنوانسیون اصلاح شده و کنوانسیون اصلی برای یک دوره انتقالی، برای دولت های متعاهد واجد مزیت است.
با قانع شدن نسبت به این که تبعات اقتصادی خسارت آلودگی ناشی از حمل نفت به صورت فله در دریا توسط کشتی ها کماکان باید مشترکا توسط صنعت کشتیرانی و صاحبان کالای نفتی تحمل گردد.
با در نظر داشتن تصویب پروتکل (1992) جهت اصلاح کنوانسیون بین المللی مسئولیت مدنی ناشی از خسارت آلودگی نفتی، (1969) به شرح ذیل توافق نمودند:
ماده 1- کنوانسیونی که توسط مفاد این پروتکل اصلاح میشود عبارت است از کنوانسیون بین المللی تاسیس یک صندوق بین المللی برای جبران خسارت آلودگی نفتی (1971) که از این پس با عنوان کنوانسیون صندوق (1971) مورد اشاره قرار خواهد گرفت. برای دولتهای متعاهد به پروتکل (1976) کنوانسیون صندوق (1971) اشاره به عنوان مزبور، به منزله اشاره به کنوانسیون صندوق (1971) به صورت اصلاح شده توسط آن پروتکل تلقی خواهد شد.
ماده 2- ماده (1) کنوانسیون صندوق (1971) به صورت ذیل اصلاح میشود:
1- متن ذیل جایگزین بند (1) میشود:
1- کنوانسیون مسئولیت (1992) به معنای کنوانسیون بین المللی مسئولیت مدنی ناشی از آلودگی نفتی، (1992) میباشد.
2- پس از بند (1) بند جدیدی به صورت ذیل اضافه میگردد:
(1) مکرر - کنوانسیون صندوق (1971) به معنای کنوانسیون بین المللی تاسیس صندوق بین المللی برای جبران خسارت آلودگی نفتی (1971) میباشد. برای دولتهای متعاهد به پروتکل (1976) مربوط به آن کنوانسیون، این عبارت به منزله اشاره به کنوانسیون صندوق (1971) به صورت اصلاح شده توسط آن پروتکل تلقی خواهد شد.
3 - متن ذیل جایگزین بند (2) میشود:
2 - کشتی، شخص، مالک، نفت، خسارت آلودگی، اقدامات پیشگیرانه، سانحه و سازمان دارای همان معانی مندرج در ماده (1) کنوانسیون مسئولیت (1992) میباشد.
4- متن ذیل جایگزین بند (4) میشود:
4 - واحد محاسبه دارای همان معنی مندرج در بند (9) ماده (5) کنوانسیون مسئولیت (1992) میباشد.
5 - متن ذیل جایگزین بند (5) میشود:
ظرفیت کشتی دارای همان معنی مندرج در بند (10) ماده (5) کنوانسیون مسئولیت (1992) میباشد.
6- متن ذیل جایگزین بند (7) میشود:
7- ضامن به معنای هر شخصی است که به منظور تحت پوشش قرار دادن مسئولیت مالک مطابق بند (1) ماده (7) کنوانسیون مسئولیت (1992) بیمه یا تضمین مالی دیگری ارائه می کند.
ماده 3- ماده (2) کنوانسیون صندوق (1971) به صورت ذیل اصلاح میشود:
-متن ذیل جایگزین بند (1) میشود:
1- بدین وسیله یک صندوق بین المللی جهت جبران خسارت آلودگی تحت عنوان صندوق بین المللی جبران خسارت آلودگی نفتی (1992) که از این پس صندوق نامیده خواهد شد با اهداف ذیل تاسیس میگردد:
الف - پرداخت غرامت در ازای خسارت آلودگی به میزانی که پوشش حمایتی ارائه شده توسط کنوانسیون مسئولیت (1992) ناکافی نیست.
ب - به اجراء در آوردن مقاصد مذکور در این کنوانسیون.
ماده 4- متن ذیل جایگزین ماده (3) کنوانسیون صندوق (1971) میشود:
این کنوانسیون منحصرا شامل موارد ذیل خواهد بود:
الف - خسارت آلودگی ایجاد شده:
(1) در سرزمین، شامل دریای سرزمینی یک دولت متعاهد، و
(2) در منطقه انحصاری اقتصادی یک دولت متعاهد که بر اساس حقوق بین المللی ایجاد شده است، یا اگر یک دولت متعاهد چنین منطقه ای را ایجاد ننموده است، در منطقه ای فراتر و مجاور با دریای سرزمینی آن دولت که بر اساس حقوق بین الملل توسط دولت مزبور تعیین شده است، که این منطقه نباید بیش از 200 مایل دریایی از خط مبدایی که عرض دریای سرزمینی از آن اندازه گرفته خواهد شد امتداد یابد.
ب- اقدامات پیشگیرانه جهت پیشگیری یا به حداقل رساندن خسارت مزبور، در هر محلی که انجام شود.
ماده 5- عنوان مواد (4) تا (9) کنوانسیون صندوق (1971) با حذف عبارت « و تادیه خسارت» اصلاح میگردد.
ماده 6- ماده (4) کنوانسیون صندوق (1971) به صورت ذیل اصلاح میگردد:
1- در بند (1) پنج مورد اشاره به کنوانسیون مسئولیت جای خود را به کنوانسیون مسئولیت (1992) خواهد داد.
2- متن ذیل جایگزین بند (3) میشود:
3- در صورتی که صندوق ثابت کند که خسارت آلودگی کلا یا جزئاً ناشی از فعل یا ترک فعل توام با قصد ایراد خسارت توسط شخصی که متحمل خسارت شده یا ناشی از قصور شخص مزبور بوده است، صندوق میتواند کلاً یا جزئاً از تعهد خود مبنی بر پرداخت غرامت به چنین شخصی معاف گردد. صندوق در هر صورت به میزانی که مالک کشتی می توانسته طبق بند (3) ماده (3) کنوانسیون مسئولیت (1992) معاف گردد، از مسئولیت معاف خواهد شد. با این حال چنین معافیتی در خصوص اقدامات پیشگیرانه شامل حال صندوق نخواهد شد.
3- متن ذیل جایگزین بند (4) خواهد شد:
4-الف - به غیر از مواردی که در بندهای فرعی (ب) و (ج) این بند به گونه دیگری مقرر شده است، کل میزان غرامت قابل پرداخت توسط صندوق طبق این ماده در رابطه با هر سانحه واحد، به گونه ای محدود خواهد شد، که کل این مقدار و مقدار غرامتی که عملاً طبق کنوانسیون مسئولیت (1992) در ازای خسارت آلودگی مشمول کنوانسیون حاضر، بر طبق تعریف ماده (3) پرداخت گردیده است، از (135) میلیون واحد محاسبه تجاوز نکند.
ب - به غیر از موردی که در بند فرعی (ج) به گونه دیگری مقرر شده است، کل مقدار غرامت قابل پرداخت توسط صندوق طبق این ماده در ازای خسارت آلودگی ناشی از یک پدیده طبیعی دارای ماهیت استثنائی، اجتناب ناپذیر و غیرقابل مقاومت، از (135) میلیون واحد محاسبه تجاوز نخواهد نمود.
ج - حداکثر مقدار غرامت مورد اشاره در بندهای فرعی (الف) و (ب) در ازای هر سانحه واقع شده در طی مدتی که سه دولت متعاهد به این کنوانسیون وجود دارند که مجموع میزان نفت مشمول حق عضویت دریافت شده توسط اشخاص واقع در سرزمین این دولت های متعاهد در طول سال تقویمی قبل، معادل یا بیش از 600 میلیون تن بوده است، معادل 200 میلیون واحد محاسبه خواهد بود.
د - بهره انباشته در صندوقی که مطابق بند (3) ماده (5) کنوانسیون مسئولیت (1992) افتتاح شده است، اگر چنین بهره ای موجود باشد، جهت محاسبه حداکثر غرامت قابل پرداخت توسط صندوق مطابق این ماده، در نظر گرفته نخواهد شد.
ه- - مقادیر مورد اشاره در این ماده بر مبنای ارزش پول ملی در مقابل حق برداشت ویژه در تاریخ صدور رای مجمع صندوق در خصوص اولین تاریخ پرداخت غرامت، به پول ملی تبدیل خواهند شد.
4- متن ذیل جایگزین بند (5) میشود:
5- هنگامی که میزان خواسته دعاوی اثبات شده علیه صندوق بیش از کل میزان غرامت قابل پرداخت طبق بند (4) است، مقدار موجودی قابل پرداخت به گونه ای توزیع خواهد شد که نسبت میان هر یک از دعاوی اثبات شده و مقدار غرامتی که عملاً توسط خواهان مطابق این کنوانسیون کسب شده است، برای تمامی خواهانها یکسان باشد.
5- متن ذیل جایگزین بند (6) میشود:
6- مجمع صندوق میتواند در موارد استثنائی حکم نماید که غرامت از طریق این کنوانسیون، حتی در صورتی هم که مالک کشتی صندوقی را طبق بند (3) ماده (5) کنوانسیون مسئولیت (1992) افتتاح نکرده است، قابل پرداخت میباشد. در چنین موردی، بند (4ه-) این ماده نیز مجری خواهد بود.
ماده 7- ماده (5) کنوانسیون صندوق (1971) حذف میگردد.
ماده 8- ماده (6) کنوانسیون صندوق (1971) به صورت ذیل اصلاح میشود:
1- در بند (1) شماره بند و عبارت «یا تادیه خسارت طبق ماده (5)» حذف میگردد.
2- بند (2) حذف میگردد.
ماده 9- ماده (7) کنوانسیون صندوق (1971) به صورت ذیل اصلاح میشود:
1- در بندهای (1)، (3)، (4) و (6) و(7) مورد اشاره به «کنوانسیون مسئولیت» جای خود را به «کنوانسیون مسئولیت (1992)» می دهند.
2- در بند (1)، عبارت «یا تادیه خسارت» و «یا (5)» حذف میگردد.
3- در جمله اول بند (3)، عبارت «یا تادیه خسارت» و « یا (5)» حذف میگردد.
4- در جمله دوم بند (3)، عبارت « یا طبق بند (1) ماده (5)» حذف میگردد.
ماده 10 - در ماده (8) کنوانسیون صندوق (1971)، اشاره به «کنوانسیون مسئولیت» جای خود را به «کنوانسیون مسئولیت (1992) می دهد.
ماده 11- ماده (9) کنوانسیون صندوق 1971 به صورت ذیل اصلاح میشود:
1- متن ذیل جایگزین بند (1) میگردد:
«1-صندوق در ازای پرداخت هر مقدار غرامت برای خسارت آلودگی که مطابق بند (1) ماده (4) این کنوانسیون توسط صندوق پرداخت میگردد، به عنوان جانشین، مالک تمامی حقوقی خواهد شد که شخص دریافت کننده غرامت ممکن است مطابق کنوانسیون مسئولیت 1992 در مقابل مالک یا ضامن وی به دست آورد».
2- در بند (2)، عبارت «یا تادیه خسارت» حذف میگردد.
ماده 12- ماده (10) کنوانسیون صندوق (1971) به صورت ذیل اصلاح میشود:
-.متن ذیل جایگزین عبارت صدر بند (1) میشود:
«حق السهم پرداختی سالانه به صندوق در خصوص هر یک از دولتهای متعاهد، توسط اشخاصی پرداخت خواهد شد که در سال تقویمی مورد اشاره در بندهای (2) (الف) یا (ب) ماده (12) مجموعا مقداری متجاوز از 000/150 تن از موارد ذیل را دریافت نموده است».
ماده 13- ماده (11) کنوانسیون صندوق (1971) حذف میگردد.
ماده 14- ماده (12) کنوانسیون صندوق (1971) به صورت ذیل اصلاح میشود:
1- در عبارت صدر بند (1)، عبارت «برای هر یک از اشخاص مورد اشاره در ماده (10)» حذف میگردد.
2- در بندهای فرعی (ب) و (ج) بند 1 (1)، عبارت «یا 5» حذف میگردد و عبارت «15 میلیون فرانک» نیز جای خود را به «چهار میلیون واحد محاسبه» می دهد.
3- بند فرعی 1 (2) (ب) حذف میگردد.
4- در بند 1 (2)، بند فرعی (ج) به (ب) و بند فرعی (د) به (ج) تبدیل خواهد شد.
5- متن ذیل جایگزین عبارت صدر بند (2) خواهد شد:
« مجمع، کل میزان حق عضویتی را که باید دریافت شود تعیین خواهد نمود. بر مبنای این تصمیم، مدیر در رابطه با هر یک از دولتهای متعاهد، میزان حق عضویت سالانه هر یک از اشخاص مورد اشاره در ماده (10) را محاسبه خواهد نمود».
6- متن ذیل جایگزین بند (4) میشود:
4- تاریخ سررسید پرداخت حق عضویت سالانه تاریخی است که در آیین نامه داخلی صندوق مشخص خواهد شد. مجمع میتواند تاریخ دیگری را برای پرداخت معین کند.
7- متن ذیل جایگزین بند (5) میشود:
5- مجمع میتواند تحت شرایطی که در آیین نامه مالی صندوق مشخص خواهد شد، تصمیم به انتقال وجوه بین مبالغ دریافتی طبق ماده (2/12) (الف) و مبالغ دریافتی طبق ماده (2/12) (ب) بگیرد».
8- بند (6) حذف میگردد.
ماده 15- ماده (13) کنوانسیون صندوق (1971) به صورت ذیل اصلاح میشود:
1- متن ذیل جایگزین بند (1) میشود:
«1-مبلغ عضویت لازم التادیه طبق ماده (12) که در سر موعد پرداخت نگردد مشمول تعلق بهره قرار خواهد گرفت که نرخ آن مطابق آیین نامه داخلی صندوق معین خواهد شد، هر چند که در شرایط متفاوت می توان نرخهای متفاوتی را تعیین نمود».
2- در بند (3) عبارت «مواد (10) و (11)» جای خود را به عبارت «مواد (10) و (12)» خواهد داد و عبارت «برای مدتی متجاوز از سه ماه» حذف میشود.
ماده 16- بند جدیدی با متن ذیل به عنوان بند (4) به ماده (15) کنوانسیون صندوق (1971) اضافه میگردد:
«4- هر گاه یکی از دولتهای متعاهد تعهدات خود را مبنی بر تسلیم اطلاعیه مذکور در بند (2) به مدیر ایفاء ننماید و این امر منجر به زیان مالی صندوق شود، دولت متعاهد مزبور مسئول جبران خسارت وارد بر صندوق خواهد بود. مجمع، بنا به توصیه مدیر، تعیین خواهد نمود که آیا دولت متعاهد مزبور باید غرامت بپردازد یا خیر»؟
ماده 17- متن ذیل جایگزین ماده (16) کنوانسیون صندوق (1971) میشود:
صندوق دارای یک مجمع و یک دبیرخانه تحت سرپرستی مدیر خواهد بود.
ماده 18- ماده (18) کنوانسیون صندوق (1971) به صورت ذیل اصلاح میشود:
1- در جمله صدر ماده، عبارت «ضمن رعایت مفاد ماده (26)» حذف میگردد.
2- بند (8) حذف میگردد.
3- متن ذیل جایگزین بند (9) میشود:
«9- ایجاد هر ارگان فرعی موقت یا دائمی که ضروری تشخیص داده شود، تعریف حیطه اختیارات آن و اعطاء اختیارات لازم به آن جهت اجراء وظایف محوله، مجمع به هنگام انتصاب اعضاء چنین ارگانی تلاش خواهد نمود که توزیع جغرافیایی عادلانه ای را میان اعضاء حفظ کند تا اطمینان حاصل کند که دولتهای متعاهدی که بیشترین مقادیر نفت مشمول حق عضویت در رابطه با آنها دریافت شده است، به نحو مقتضی در ارگان مزبور دارای نماینده باشند، آیین کار مجمع میتواند پس از اعمال تغییرات لازم، بر کار این ارگان فرعی نیز حاکم باشد».
4- در بند (10)، عبارت «کار گروه اجرایی» حذف میگردد.
5- در بند (11)، عبارت «کار گروه اجرایی» حذف میگردد.
6- بند (12) حذف میگردد.
ماده 19- ماده (19) کنوانسیون صندوق (1971) به صورت ذیل اصلاح میشود:
1- متن ذیل جایگزین بند (1) میشود:
«1- جلسات عادی مجمع در هر سال تقویمی یک نوبت و متعاقب دعوت مدیر تشکیل خواهد شد».
در بند (2) عبارت «کار گروه اجرایی یا» حذف میگردد.
ماده 20- مواد (21) تا (27) کنوانسیون صندوق (1971) و عنوان این مواد حذف میگردد.
ماده 21- ماده (29) کنوانسیون صندوق (1971) به شرح ذیل اصلاح میشود:
1- متن ذیل جایگزین بند (1) میشود:
1-مدیر، عالی ترین مقام اجرایی صندوق خواهد بود. ضمن رعایت دستورالعملهای ارائه شده به مدیر توسط مجمع، وی باید وظایفی را که طبق این کنوانسیون، آیین نامه داخلی صندوق و توسط مجمع به وی محول گردیده است، به انجام برساند.
2- در بند (2) (ه-) عبارت «یا کار گروه اجرایی» حذف میگردد.
3- در بند (2) (و)، عبارت یا به کار گروه اجرایی، بر حسب اقتضاء حذف میگردد.
4- متن ذیل جایگزین بند (2) (ز) خواهد شد:
(ز) گزارشی از فعالیتهای صندوق در سال تقویمی را ضمن مشورت با رئیس مجمع تهیه نموده، منتشر خواهد کرد.
5- در بند (2) (ح) عبارت «کار گروه اجرایی» حذف میگردد.
ماده 22- در بند (1) ماده (31) کنوانسیون صندوق (1971) عبارت «کار گروه اجرایی و» حذف میگردد.
ماده 23- ماده (32) کنوانسیون صندوق (1971) به صورت ذیل اصلاح میگردد:
1- در صدر ماده، عبارت «و کار گروه اجرایی» حذف میگردد.
2- در بند فرعی (ب) عبارت و «کار گروه اجرایی» حذف میگردد.
ماده 24- ماده (33) کنوانسیون صندوق (1971) به صورت ذیل اصلاح میشود:
1- بند (1) حذف میگردد.
2- در بند (2) شماره بند حذف میگردد.
3- متن ذیل جایگزین بند فرعی (ج) خواهد شد:
ج - ایجاد ارگانهای فرعی طبق بند (9) ماده (18) و مسائل مربوط به ایجاد ارگان.
ماده 25- متن ذیل جایگزین ماده (35) کنوانسیون صندوق (1971) میشود:
دعاوی جبران خسارت طبق ماده (4) ناشی از سوانح واقع شده پس از تاریخ لازم الاجراء شدن این کنوانسیون، قبل از یکصد و بیستمین روز پس از آن تاریخ قابل طرح نزد صندوق نمیباشد.
ماده 26- پس از ماده (36) کنوانسیون صندوق (1971) چهار ماده جدید به شرح ذیل اضافه می گردند:
-ماده 36 مکرر (اول) - مقررات انتقالی ذیل در مدتی اجراء خواهد شد که از این پس با عنوان دوره انتقال مورد اشاره قرار میگیرد و آغاز آن تاریخ لازم الاجراء شدن این کنوانسیون و خاتمه آن تاریخی خواهد بود که موارد انصراف پیش بینی شده در ماده (31) پروتکل (1992) جهت اصلاح کنوانسیون صندوق (1971) اثر حقوقی پیدا کنند:
الف - در اجراء بند (1) الف - ماده (2) این کنوانسیون، اشاره به کنوانسیون مسئولیت (1992) متضمن اشاره به کنوانسیون بین المللی مسئولیت مدنی ناشی از خسارت آلودگی نفتی (1969) به صورت اصلی یا به صورت اصلاح شده توسط پروتکل (1976) آن کنوانسیون (که در این ماده با عنوان کنوانسیون مسئولیت (1969) بدان اشاره شده است) و همچنین کنوانسیون صندوق (1971) میباشد.
ب - هر گاه سانحه ای موجب بروز خسارت آلودگی مشمول این کنوانسیون گردد، صندوق به هر شخصی که متحمل خسارت آلودگی شده است، فقط در صورتی و تا میزانی که این شخص قادر به دریافت غرامت کامل و کافی در ازای خسارت به موجب کنوانسیون مسئولیت (1969) کنوانسیون صندوق (1971) و کنوانسیون مسئولیت (1992) نشده است، غرامت پرداخت خواهد نمود، مشروط بر این که در خصوص خسارت آلودگی مشمول این کنوانسیون در رابطه با دولتی که متعاهد به این کنوانسیون میباشد ولی متعاهد به کنوانسیون صندوق (1971) نیست، صندوق فقط در صورتی و تا میزانی به اشخاص متحمل خسارت آلودگی غرامت پرداخت خواهد کرد که این اشخاص در صورت متعاهد بودن دولت مزبور به هر یک از کنوانسیونهای فوق الذکر قادر به دریافت غرامت کامل و کافی نباشند.
ج - در اجراء ماده (4) این کنوانسیون کل میزان غرامت قابل پرداخت توسط صندوق شامل میزان غرامتی که عملاً طبق کنوانسیون مسئولیت (1969) پرداخت شده است، در صورتی که چنین غرامتی پرداخت شده باشد و همچنین غرامتی که طبق کنوانسیون صندوق (1971) عملاً پرداخت شده یا پرداخت آن مفروض تلقی گردیده است نیز خواهد بود.
د - بند (1) ماده 9- این کنوانسیون شامل حقوق تعلق گرفته به موجب کنوانسیون مسئولیت (1969) نیز میباشد.
. -ماده 36 مکرر (دوم):
1-ضمن رعایت بند (4) این ماده، کل میزان حق عضویتهای سالانه قابل پرداخت در رابطه با نفت، مشمول حق عضویت دریافت شده در یک دولت متعاهد واحد در طی یک سال تقویمی، نباید از بیست و هفت و نیم درصد (5/27%) کل مقدار حق عضویتهای سالانه بر اساس پروتکل (1992) جهت اصلاح کنوانسیون صندوق (1971) در رابطه با آن سال تقویمی تجاوز نماید.
2-در صورتی که اجراء مفاد بندهای (2) و (3) ماده (12) منجر به آن شود که کل میزان حق عضویت قابل پرداخت توسط پرداخت کنندگان حق عضویت در یک دولت متعاهد واحد در رابطه با یک سال تقویمی معین از بیست و هفت و نیم درصد (5/27%) کل حق عضویتهای سالانه پرداختی تجاوز نماید، حق عضویتهای قابل پرداخت توسط کلیه پرداخت کنندگان حق عضویت در آن دولت به نسبت سهم هر یک کسر میگردد به نحوی که کل میزان حق عضویت آن دولت معادل بیست و هفت و نیم درصد (5/27%) کل حق عضویتهای سالانه پرداختی به صندوق در رابطه با آن سال شود.
3-در صورتی که حق عضویتهای قابل پرداخت توسط اشخاص در یک دولت متعاهد معین بر اساس بند (2) این ماده کاهش یابد، حق عضویتهای قابل پرداخت توسط اشخاص در سایر دولتهای متعاهد به نسبت سهم آنها افزایش داده خواهد شد تا تضمین گردد که کل میزان حق عضویت قابل پرداخت توسط کلیه اشخاص موظف به پرداخت حق عضویت به صندوق در رابطه با سال تقویمی مورد نظر به مقدار کل حق عضویتهای تعیین شده توسط مجمع برسد.
4-مفاد بندهای (1) تا (3) این ماده تا زمانی مجری خواهد بود که کل حجم نفت مشمول حق عضویت دریافت شده در تمامی دولتهای متعاهد ظرف یک سال تقویمی به هفتصد و پنجاه میلیون تن برسد یا مدت پنج سال از تاریخ لازم الاجراء شدن پروتکل (1992) مذکور سپری شود و از میان دو موعد، هر کدام زودتر باشد ملاک خواهد بود.
-ماده 36 مکرر (سوم) - قطع نظر از مفاد این کنوانسیون، مفاد ذیل نیز در طی دوره ای که هم کنوانسیون صندوق (1971) و هم این کنوانسیون لازم الاجراء میباشند، در خصوص اداره صندوق قابل اجراء خواهد بود:
الف - دبیرخانه صندوق که به موجب کنوانسیون صندوق (1971) تاسیس گردیده است (و از این پس با عنوان «صندوق (1971)» مورد اشاره قرار خواهد گرفت) و تحت ریاست مدیر میباشد، میتواند به عنوان دبیرخانه و مدیر صندوق نیز فعالیت کند.
ب - در صورتی که بر اساس بند فرعی (الف)، دبیرخانه و مدیر صندوق (1971) به عنوان دبیرخانه و مدیر صندوق نیز فعالیت نمایند، در موارد بروز تعارض منافع میان صندوق (1971) و صندوق، نمایندگی صندوق بر عهده رئیس مجمع صندوق خواهد بود.
ج - مدیر و پرسنل و کارشناسان منصوب از جانب وی، که وظایف خود را به موجب این کنوانسیون و کنوانسیون صندوق (1971) به انجام می رسانند، تا هنگامی که وظایف خود را طبق این ماده انجام می دهند، ناقض مفاد ماده (30) این کنوانسیون به حساب نخواهند آمد.
د - مجمع صندوق تلاش خواهد نمود تصمیماتی را که مغایر با تصمیمات متخذه توسط مجمع صندوق (1971) باشد اتخاذ نکند. در صورت بروز اختلاف نظر در رابطه با موضوعات اداری مشترک، مجمع صندوق تلاش خواهد نمود که با همکاری متقابل و توجه به اهداف مشترک هر دو سازمان، به اتفاق نظر با مجمع صندوق (1971) دست پیدا کند.
ه- - در صورت تصمیم مجمع صندوق (1971) مطابق بند (2) ماده (44) کنوانسیون صندوق (1971)، صندوق میتواند جانشین حقوق، تعهدات و دارایی های صندوق (1971) شود.
و - صندوق کلیه هزینه ها و مخارج ناشی از خدمات اداری انجام شده توسط صندوق (1971) به نیابت از صندوق را به صندوق مذکور (1971) باز پرداخت خواهد نمود.
-ماده 36 مکرر (چهارم) - مواد نهایی، مقررات نهایی این کنوانسیون از مواد (28) تا (39) پروتکل (1992) جهت اصلاح کنوانسیون صندوق (1971) اشارات به عمل آمده در این کنوانسیون به دولتهای متعاهد به معنای اشاره به دولتهای متعاهد آن پروتکل تلقی خواهد شد.
ماده 27 -1- کنوانسیون صندوق (1971) و این پروتکل، در روابط میان طرفهای متعاهد به این پروتکل، در کنار یکدیگر هر دو به عنوان یک سند واحد قرائت و تفسیر خواهند شد.
2- مواد (1) تا (36) مکرر چهارم کنوانسیون صندوق (1971) به صورت اصلاح شده توسط این پروتکل به -----عنوان کنوانسیون بین المللی تاسیس یک صندوق بین المللی برای جبران خسارت ناشی از آلودگی نفتی، (1992) شناخته خواهد شد. (کنوانسیون صندوق 1992).
مقررات نهایی
ماده 28- امضاء، تصویب، پذیرش، تایید و الحاق
1- این پروتکل از 15 ژانویه (1993) برابر با 1372/10/25 لغایت 14 ژانویه (1994) برابر با 1373/10/24 جهت امضا توسط هر دولتی که کنوانسیون مسئولیت (1992) را امضا نموده است، در لندن مفتوح خواهد بود.
2- ضمن رعایت بند (4)، این پروتکل توسط دولتهایی که آن را امضا نمودهاند مورد تصویب، پذیرش یا تایید قرار خواهد گرفت.
3- ضمن رعایت بند (4)، این پروتکل برای الحاق توسط کشورهایی که آن را امضا نکرده اند مفتوح خواهد بود.
4- این پروتکل فقط میتواند موضوع تصویب، پذیرش، تایید یا الحاق دولتهایی قرار بگیرد که کنوانسیون مسئولیت (1992) را مورد تصویب، پذیرش یا الحاق قرار داده اند.
5- تصویب، پذیرش، تایید یا الحاق از طریق تودیع یک سند رسمی بدین مضمون نزد دبیرکل سازمان اثر خواهد یافت.
6- دولتی که به این پروتکل متعاهد است اما از طرفهای متعاهد به کنوانسیون صندوق (1971) نمیباشد، در رابطه با سایر طرفهای متعاهد این پروتکل مقید به مفاد کنوانسیون صندوق (1971) به صورت اصلاح شده توسط این پروتکل خواهد بود، اما در رابطه با طرفهای متعاهد به کنوانسیون صندوق (1971) مقید به مفاد آن کنوانسیون نخواهد بود.
7- هر گونه سند تصویب، پذیرش، تایید یا الحاق که پس از لازم الاجراء شدن هر یک از اصلاحیه های کنوانسیون صندوق (1971) به صورت اصلاح شده توسط این پروتکل تودیع گردد، مربوط به کنوانسیون اصلاح شده مزبور توسط اصلاحیه مورد نظر تلقی خواهد شد.
ماده 29- اطلاعات مربوط به نفت مشمول پرداخت حق السهم
1- پیش از آن که این پروتکل برای یک دولت لازم الاجراء شود، دولت مزبور باید به هنگام تودیع سند مورد اشاره در بند (5) ماده (28) و پس از آن به طور سالانه در تاریخی که توسط دبیرکل سازمان تعیین خواهد شد، نام و نشانی هر شخصی را که در رابطه با آن دولت، مسئول پرداخت حق السهم به صندوق مطابق ماده (10) کنوانسیون صندوق (1971) به صورت اصلاح شده توسط این پروتکل میباشد، به همراه اطلاعات مربوط به مقادیر نفت مشمول پرداخت حق السهم دریافت شده توسط هر یک از این اشخاص در سرزمین آن دولت در طی سال تقویمی قبل، به دبیرکل اعلام نماید.
2- در طول دوره انتقالی، مدیر به جای دولتهای متعاهد، به طور سالانه اطلاعات مربوط به مقادیر نفت مشمول پرداخت حق السهم دریافت شده توسط اشخاص مسئول پرداخت حق السهم به صندوق وفق ماده (10) کنوانسیون صندوق (1971) به صورت اصلاح شده توسط این پروتکل را به دبیرکل سازمان اعلام خواهد نمود.
ماده 30- لازم الاجراء شدن
1- این پروتکل دوازده ماه پس از تاریخی که در آن شرایط ذیل تامین شوند لازم الاجراء خواهد شد:
الف - حداقل هشت دولت اسناد تصویب، پذیرش، تایید یا الحاق خود را نزد دبیرکل سازمان تودیع نموده باشند، و
ب - دبیرکل سازمان، اطلاعاتی را مطابق ماده (29) دریافت نموده باشد مبنی بر این که اشخاص مسئول پرداخت حق عضویت به موجب ماده (10) کنوانسیون صندوق (1971) به صورت اصلاح شده توسط این پروتکل طی سال تقویمی قبل مجموعاً مقدار حداقل چهارصد و پنجاه میلیون تن نفت مشمول حق عضویت دریافت نموده اند.
2- با این حال، این پروتکل پیش از لازم الاجراء شدن کنوانسیون مسئولیت (1992) لازم الاجراء نخواهد شد.
3- برای هر دولتی که پس از حصول شرایط مذکور در بند (1) برای لازم الاجراء شدن، این پروتکل را مورد تصویب، پذیرش، تایید یا الحاق قرار دهد، پروتکل دوازده ماه پس از تاریخ تودیع سند مربوطه توسط دولت مزبور لازم الاجراء خواهد گردید.
4- هر دولتی میتواند در زمان تودیع سند تصویب، پذیرش، تایید یا الحاق خود در رابطه با این پروتکل اعلام نماید که سند مزبور برای منظور این ماده تا انقضاء مدت شش ماه مذکور در ماده (31) اثر نخواهد یافت.
5- هر دولتی که مطابق بند قبل اعلامیه ای را صادر نموده است میتواند در هر زمان اعلامیه مزبور را از طریق صدور یک اطلاعیه خطاب به دبیرکل سازمان پس بگیرد.
پس گرفتن اعلامیه در تاریخی که اطلاعیه مزبور دریافت شود، اثر خواهد یافت و فرض بر آن است که هر دولتی که چنین عملی را انجام می دهد، سند تصویب، پذیرش، تایید یا الحاق خود در رابطه با این پروتکل را در همان تاریخ تودیع نموده است.
6- هر دولتی که مطابق بند (2) ماده (13) پروتکل (1992) جهت اصلاح کنوانسیون مسئولیت (1969) اعلامیه ای صادر نموده است، صادر کننده اعلامیه به موجب بند (4) این ماده نیز تلقی خواهد شد. پس گرفتن اعلامیه صادره طبق بند (2) ماده (13) فوق الذکر، به منزله پس گرفتن اعلامیه مطابق بند (5) این ماده نیز محسوب خواهد شد.
ماده 31- خروج از کنوانسیونهای (1969) و (1971(
ضمن رعایت ماده (30)، ظرف شش ماه از تاریخی که در آن، شرایط ذیل تامین گردد:
الف - حداقل هشت دولت به این پروتکل متعاهد گردند یا اسناد تصویب، پذیرش، تایید یا الحاق خود را نزد دبیرکل سازمان تودیع نمایند، اعم از آن که این امر مشمول بند (4). ماده (30) باشد یا خیر، و
ب - دبیرکل سازمان اطلاعاتی را مطابق ماده (29) دریافت کند مبنی بر این که اشخاص مسئول پرداخت حق السهم در حال یا آینده به موجب ماده (10) کنوانسیون صندوق (1971) به صورت اصلاح شده توسط این پروتکل، ظرف سال تقویمی قبل، جمعاً مقدار حداقل هفتصد و پنجاه میلیون تن نفت مشمول حق عضویت دریافت نموده اند،
هر یک از طرفهای متعاهد به این پروتکل و هر دولتی که سند تصویب، پذیرش، تایید یا الحاق را تودیع نموده است، اعم از آن که مشمول بند (4) ماده (30) باشد یا خیر، باید در صورت متعاهد بودن به کنوانسیون صندوق (1971) و کنوانسیون مسئولیت (1969)، از این دو کنوانسیون خارج شود که این خروج دوازده ماه پس از انقضاء مهلت شش ماهه مذکور در فوق اثر خواهد یافت.
ماده 32- بازنگری و اصلاح
1- سازمان میتواند به منظور بازنگری یا اصلاح کنوانسیون صندوق (1992) کنفرانسی را برگزار نماید.
2- سازمان، بنا به درخواست حداقل یک سوم تمامی دولتهای متعاهد، کنفرانسی از دولت های متعاهد را جهت بازنگری و اصلاح کنوانسیون صندوق (1992) برگزار خواهد نمود.
ماده 33- اصلاح سقفهای پرداخت غرامت
1- هر گونه پیشنهاد اصلاح سقفهای پرداخت غرامت وضع شده در بند (4) ماده (4) کنوانسیون صندوق (1971) به صورت اصلاح شده توسط این پروتکل، بنا به درخواست حداقل یک چهارم دولتهای متعاهد، توسط دبیرکل بین کلیه اعضاء سازمان و کلیه دولتهای متعاهد توزیع خواهد شد.
2- هر گونه اصلاحیه ای که مطابق بند فوق پیشنهاد و توزیع شده باشد، حداقل شش ماه پس از تاریخ توزیع، جهت بررسی به کار گروه حقوقی سازمان تسلیم خواهد شد.
3- کلیه دولتهای متعاهد به کنوانسیون صندوق (1971) به صورت اصلاح شده توسط این پروتکل، اعم از آن که عضو سازمان باشند یا خیر، از حق مشارکت در جلسات کار گروه حقوقی جهت بررسی و تصویب اصلاحات برخوردار خواهند بود.
4- اصلاحات با رای موافق اکثریت دوسوم دولتهای متعاهد حاضر و رای دهنده در کار گروه حقوقی گسترش یافته طبق بند (3) به تصویب خواهد رسید، مشروط بر آن که حداقل نیمی از دولتهای متعاهد در زمان رای گیری حاضر باشند.
5- کار گروه حقوقی به هنگام کار بر روی پیشنهاد اصلاح سقفها، باید تجربه سوانح گذشته، به ویژه میزان خسارت حاصل از آنها و تغییرات ارزش پول را مورد توجه قرار دهد.
کار گروه حقوقی همچنین باید رابطه میان سقفهای مندرج در بند (4) ماده (4) کنوانسیون صندوق (1971) به صورت اصلاح شده توسط این پروتکل و سقفهای مذکور در بند (1) ماده (5) کنوانسیون بین المللی مسئولیت مدنی ناشی از خسارت آلودگی نفتی (1992) را در نظر بگیرد.
6-الف - هیچ گونه اصلاحیه ای در رابطه با مقادیر سقف پرداخت غرامت را طبق این ماده نمی توان قبل از پانزدهم ژانویه (1998) و همچنین قبل از انقضاء مدت پنج سال از تاریخ لازم الاجراء شدن اصلاحیه قبلی مطابق این ماده، مورد بررسی قرار داد. هیچگونه اصلاحیه ای به موجب این ماده قبل از لازم الاجراء شدن این پروتکل قابل بررسی نیست.
ب - هیچ یک از سقفهای پرداخت غرامت را نمی توان به میزانی افزایش داد که از مقدار سقف وضع شده در کنوانسیون صندوق (1971) به صورت اصلاح شده توسط این پروتکل به علاوه شش درصد (6%) در سال که از پانزدهم ژانویه (1993) به صورت بهره مرکب محاسبه میگردد تجاوز نماید.
ج - هیچ یک از سقفهای پرداخت غرامت را نمی توان به میزانی افزایش داد که از مقدار سقف وضع شده در کنوانسیون صندوق (1971) به صورت اصلاح شده توسط این پروتکل ضرب در سه تجاوز نماید.
7- هر گونه اصلاحاتی که طبق بند (4) به تصویب میرسد باید توسط سازمان به تمامی دولتهای متعاهد ابلاغ گردد. اصلاحات مورد نظر پس از انقضاء مدت هجده ماه از تاریخ ابلاغ، پذیرفته شده تلقی خواهد شد مگر آن که ظرف این مدت، دست کم یک چهارم دولتهایی که در زمان تصویب اصلاحات توسط کار گروه حقوقی جزو دولتهای متعاهد محسوب می شده اند، به سازمان اعلام نمایند که اصلاحات را نمی پذیرند که در این صورت اصلاحیه مردود شمرده شده، بلااثر خواهد بود.
8- اصلاحیه ای که وفق بند (7) پذیرفته شده تلقی گردد، هجده ماه پس از تاریخ پذیرش لازم الاجراء خواهد شد.
9- تمامی دولتهای متعاهد مقید به اصلاحیه خواهند بود، مگر آن که مطابق بندهای (1) و (2) ماده (34) دست کم شش ماه قبل از لازم الاجراء شدن اصلاحیه از این پروتکل انصراف داده باشند. این انصراف از زمان لازم الاجراء شدن اصلاحیه، موثر خواهد شد.
10- هنگامی که اصلاحیه ای توسط کار گروه حقوقی به تصویب میرسد ولی مهلت هجده ماهه پذیرش آن هنوز منقضی نگردیده است، دولتی که طی این مهلت جزو دولتهای متعاهد میگردد، در صورت لازم الاجراء شدن اصلاحیه بدان مقید خواهد بود.
دولتی که پس از این مهلت جزو دولتهای متعاهد خواهد شد، مقید به اصلاحیه ای که طبق بند (7) پذیرفته شده است، خواهد بود. در موارد مذکور در این بند، یک دولت در تاریخ لازم الاجراء شدن اصلاحیه یا در تاریخی که این پروتکل برای دولت مزبور لازم الاجراء میگردد، اگر تاریخ اخیر بعد از تاریخ لازم الاجراء شدن اصلاحیه فرا برسد، مقید به اصلاحیه خواهد بود.
ماده 34- انصراف
1- هر یک از طرفهای متعاهد میتواند در هر زمان پس از تاریخی که این پروتکل برای آن دولت متعاهد لازم الاجراء میگردد از آن انصراف دهد.
2- انصراف از طریق تودیع سندی نزد دبیرکل سازمان اعتبار خواهد یافت.
3- انصراف پس از انقضاء مدت دوازده ماه یا هر مدت طولانی تری که در خود سند قید شده باشد، از تاریخ تودیع سند نزد دبیرکل سازمان موثر خواهد بود.
4- انصراف از کنوانسیون مسئولیت (1992) به منزله انصراف از این پروتکل تلقی خواهد شد. انصراف از این پروتکل از تاریخی موثر خواهد بود که در آن انصراف از پروتکل (1992) جهت اصلاح کنوانسیون مسئولیت (1992) مطابق ماده (16) آن پروتکل اثر می یابد.
5- هر یک از دولتهای متعاهد به این پروتکل که از کنوانسیون صندوق (1971) و کنوانسیون مسئولیت (1969) مطابق مقررات ماده (31) انصراف نداده باشد، پس از انقضاء دوازده ماه از انقضاء مهلت شش ماهه مذکور در آن ماده، خارج شده از این پروتکل محسوب خواهد شد. از تاریخی که در آن، موارد انصراف پیش بینی شده در ماده (31) اثر پیدا می کند، هر یک از دولتهای متعاهد به این پروتکل که سند تصویب، پذیرش، تایید یا الحاق به کنوانسیون مسئولیت (1969) را تودیع کند، از تاریخ اثر پیدا کردن سند مزبور، خارج شده از این پروتکل تلقی خواهد گردید.
6- در روابط میان دولت های متعاهد به این پروتکل، انصراف هر یک از آنها از کنوانسیون صندوق (1971) طبق ماده (41) آن کنوانسیون تحت هیچ شرایطی به عنوان انصراف آنها از کنوانسیون صندوق (1971) به صورت اصلاح شده توسط این پروتکل تفسیر نخواهد شد.
7- قطع نظر از انصراف هر یک از دولت های متعاهد از این پروتکل به موجب این ماده، هر یک از مفاد این پروتکل در رابطه با تعهد به پرداخت حق عضویت طبق ماده (10) کنوانسیون صندوق (1971) به صورت اصلاح شده توسط این پروتکل در خصوص سانحه ای که مشمول بند (2) (ب) ماده (12) آن کنوانسیون اصلاح شده میباشد و پیش از اثر پیدا کردن انصراف از پروتکل اتفاق می افتد، کماکان مجری خواهد بود.
ماده 35- جلسات اضطراری مجمع
1- هر یک از دولتهای متعاهد میتواند ظرف نود روز از تاریخ تودیع یک سند انصراف که به عقیده آن دولت متعاهد، افزایش قابل توجهی در سطح حق السهم پرداختی توسط سایر دولتهای متعاهد را موجب خواهد شد، از مدیر درخواست نماید که جلسه اضطراری مجمع را برگزار نماید. مدیر جلسه مجمع را حداکثر تا شصت روز پس از دریافت درخواست تشکیل خواهد داد.
2- مدیر میتواند به ابتکار خود اقدام به تشکیل جلسه اضطراری مجمع ظرف شصت روز پس از تودیع یک سند خروج نماید، در صورتی که تشخیص دهد این خروج منجر به افزایش قابل توجه سطح حق السهم پرداختی دولتهای متعاهد باقیمانده میگردد.
3- چنانچه مجمع در جلسه اضطراری برگزار شده مطابق بند (1) یا (2)، حکم، نماید که خروج مزبور منجر به افزایش قابل توجه سطح حق السهم پرداختی توسط دولتهای متعاهد باقیمانده میگردد، هر یک از این دولتها میتواند حداکثر تا یکصد و بیست روز قبل از تاریخی که این خروج اثر می یابد، خروج خود از این پروتکل را که از همان تاریخ موثر خواهد بود، اعلام نماید.
ماده 36- خاتمه اجراء پروتکل
1- این پروتکل در تاریخی که تعداد دولتهای متعاهد به کمتر از سه دولت تنزل پیدا کند، قدرت اجرایی خود را از دست خواهد داد.
2- دولتهائی که در روز قبل از تاریخ خاتمه قدرت اجرایی این پروتکل، بدان متعهد میباشند، باید امکان این امر را فراهم آورند که صندوق وظایف خود را طبق شرح مندرج در ماده (37) این پروتکل ایفاء نماید و صرفاً برای همین منظور، مقید به پروتکل باقی خواهند ماند.
ماده 37- انحلال صندوق
1- در صورتی که این پروتکل قدرت اجرایی خود را از دست بدهد، صندوق کماکان:
الف - تعهدات خود را در خصوص سانحه ای که قبل از خاتمه قدرت اجرایی پروتکل اتفاق افتاده است، ایفاء خواهد نمود.
ب - حق خواهد داشت که حقوق خود را نسبت به حق السهم پرداختی تا میزانی که این حق السهم ها برای ایفاء تعهدات مذکور در بند فرعی (الف) و از جمله برای تامین مخارج اداره صندوق جهت نیل به این منظور ضروری هستند، اعمال نماید.
2- مجمع کلیه تدابیر مقتضی را برای تکمیل مراحل انحلال صندوق و از جمله توزیع هر گونه دارایی باقیمانده به صورت عادلانه میان اشخاصی که به صندوق حق السهم پرداخته اند، اتخاذ خواهد نمود.
3- از لحاظ این ماده، صندوق کماکان شخصیت حقوقی خود را حفظ خواهد نمود.
ماده 38- تودیع
1- این پروتکل و هر گونه اصلاحاتی که طبق ماده (33) به تصویب میرسد، نزد دبیرکل سازمان تودیع خواهد شد.
2- دبیرکل سازمان باید:
الف - موارد ذیل را به اطلاع تمامی دولتهای امضا کننده یا ملحق شده به این پروتکل برساند:
1- هر امضا یا تودیع سند جدید به همراه تاریخ آن.
2- هر گونه اعلامیه و اطلاعیه طبق ماده (30) شامل اعلامیه ها و اعلام انصرافاتی که طبق ماده مذکور صادر شده تلقی می گردند.
3- تاریخ لازم الاجراء شدن این پروتکل.
4- تاریخی که طبق موارد پیش بینی شده در ماده (31) انصراف اثر خواهد یافت.
5- هر گونه پیشنهاد جهت اصلاح سقفهای پرداخت غرامت که طبق بند (1) ماده (33) به عمل آمده است.
6- هر گونه اصلاحیه ای که به موجب بند (4) ماده (33) به عمل آمده است.
7- هر گونه اصلاحیه ای که طبق بند (7) ماده (33) تصویب شده تلقی میگردد، به همراه تاریخی که اصلاحیه مزبور بر اساس بندهای (8) و (9) آن ماده لازم الاجراء میگردد.
8- تودیع هر گونه سند انصراف از این پروتکل به همراه تاریخ تودیع و تاریخی که انصراف اثر خواهد یافت.
9- مواردی که طبق بند (5) ماده (34)، انصراف باید مفروض تلقی شود.
10- هر گونه ابلاغیه ای که در هر یک از مواد این پروتکل مقتضی دانسته شده است.
ب - نسخ مصدق این پروتکل را برای تمامی دولتهای امضا کننده و تمامی دولتهایی که به این پروتکل ملحق میشوند، ارسال نماید.
3- در اسرع وقت پس از لازم الاجراء شدن این پروتکل، متن آن باید جهت ثبت و انتشار طبق ماده (102) منشور ملل متحد، توسط دبیرکل سازمان برای دبیرخانه ملل متحد ارسال گردد.
ماده 39- زبانها
این پروتکل در یک نسخه اصلی به زبانهای عربی، چینی، انگلیسی، فرانسه، روسی و اسپانیایی تنظیم شده است که تمامی این متون از اعتبار یکسان برخوردارند.
لندن، 27 نوامبر 1992 میلادی برابر با 6 آذر ماه 1371 هجری شمسی در تایید مراتب فوق، امضا کنندگان ذیل که برای این منظور صحیحاً اختیار یافته اند، این پروتکل را به امضا رسانده اند.
پروتکل 1992 جهت اصلاح کنوانسیون بین المللی
مسئولیت مدنی ناشی از خسارت آلودگی نفتی، 1969
طرفهای متعاهد به پروتکل حاضر؛
با بررسی کنوانسیون بین المللی مسئولیت مدنی ناشی از خسارت آلودگی نفتی، (1969) و پروتکل (1984) آن.
با توجه به این که پروتکل (1984) کنوانسیون مزبور که اصلاح دامنه شمول کنوانسیون و بهبود جبران خسارت را پیش بینی می نماید، لازم الاجراء نگردیده است.
با تایید اهمیت حفظ استمرار نظام بین المللی مسئولیت و جبران خسارت آلودگی نفتی.
با آگاهی از نیاز به تضمین لازم الاجراء شدن هر چه سریعتر مفاد پروتکل (1984).
با اذعان به این که مقررات ویژه ای جهت انجام اصلاحات متناظر در کنوانسیون بین المللی مربوط به تاسیس یک صندوق بین المللی برای جبران خسارت آلودگی نفتی، (1971)، نیز مورد نیاز میباشد.
به شرح ذیل توافق نمودند:
ماده 1- کنوانسیونی که توسط مفاد این پروتکل اصلاح میشود عبارت است از «کنوانسیون بین المللی مسئولیت مدنی ناشی از خسارت آلودگی نفتی، (1969)»، که از این پس با عنوان «کنوانسیون مسئولیت (1969)» مورد اشاره قرار خواهد گرفت، برای دولتهای متعاهد به پروتکل (1976) کنوانسیون مسئولیت (1969)، اشاره به عنوان مزبور، به منزله اشاره به کنوانسیون مسئولیت (1969) اصلاح شده توسط آن پروتکل، خواهد بود.
ماده 2- ماده (1) کنوانسیون مسئولیت (1969) به شرح ذیل اصلاح میگردد:
1- متن ذیل جایگزین بند (1) خواهد شد:
«کشتی» به معنای هر کشتی اقیانوس پیما و هر گونه شناور دریاپیمایی میباشد که به منظور حمل نفت فله به عنوان کالا، ساخته شده یا تغییراتی بدین منظور در آن ایجاد شده باشد، مشروط بر آن که کشتی قادر به حمل نفت و سایر کالاها، فقط هنگامی که عملاً در حال حمل نفت فله به عنوان کالا میباشد و همچنین در طی سفر بعد از حمل این محموله نفت، مشمول عنوان کشتی شناخته شود، مگر آن که ثابت شود هیچگونه رسوبی از نفت فله حمل شده در کشتی باقی نمانده است.
2- متن ذیل جایگزین بند (5) خواهد شد:
5-«نفت» به معنای هر گونه نفت پایدار هیدروکربن معدنی همچون نفت خام، نفت سیاه، نفت دیزل سنگین و روغن میباشد، اعم از آن که به عنوان کالا در کشتی حمل گردد یا در مخازن سوخت کشتی موجود باشد.
3-متن ذیل جایگزین بند (6) خواهد شد:
6-«خسارت آلودگی» عبارت است از:
الف - تلف یا زیان به بار آمده در خارج از کشتی در اثر آلودگی ناشی از خروج یا تخلیه نفت از کشتی، قطع نظر از محل وقوع این خروج یا تخلیه، مشروط بر آن که پرداخت غرامت در ازای آسیب وارده بر محیط زیست به استثنای عدم النفع حاصل از آسیب مزبور، محدود به هزینه اقدامات معقولی شود که عملاً برای اصلاح وضعیت انجام پذیرفته است یا باید انجام بپذیرد.
ب - هزینه های اقدامات پیشگیرانه و تلف یا زیان ناشی از این اقدامات پیشگیرانه.
4- متن ذیل جایگزین بند (8) خواهد شد:
8-«سانحه» به معنای هر واقعه یا مجموعه ای از وقایع ناشی از منشا واحد میباشد که باعث خسارت آلودگی شود یا تهدید شدید و قریب الوقوع بروز چنین خساراتی را موجب شود.
5- متن ذیل جایگزین بند (9) خواهد شد:
9-«سازمان» عبارت است از سازمان بین المللی دریانوردی.
6- پس از بند (9)، بند جدیدی با متن ذیل درج میگردد:
10- «کنوانسیون مسئولیت (1969)» عبارت است از کنوانسیون بین المللی مسئولیت مدنی ناشی از خسارت آلودگی نفتی، (1969). برای دولتهای متعاهد به پروتکل (1976) آن کنوانسیون، عبارت مزبور به معنای کنوانسیون مسئولیت (1969) اصلاح شده توسط آن پروتکل خواهد بود.
ماده 3- متن ذیل جایگزین ماده (2) کنوانسیون مسئولیت (1969) خواهد شد:
این کنوانسیون منحصرا شامل موارد ذیل خواهد بود:
الف - خسارت آلودگی ایجاد شده:
1-در سرزمین، و همچنین دریای سرزمینی یک دولت متعاهد، و
2-در منطقه انحصاری اقتصادی یک دولت متعاهد که بر اساس حقوق بین الملل تعیین شده است، یا اگر یک دولت متعاهد چنین منطقه ای را تعیین ننموده است، در منطقه ای فراتر و مجاور با دریای سرزمینی آن دولت که بر اساس حقوق بین المللی تعیین شده است که این منطقه نباید بیش از 200 مایل دریایی از خط مبدایی که عرض دریای سرزمینی از آن اندازه گیری میشود امتداد یابد.
ب- اقدامات پیشگیرانه جهت پیشگیری یا به حداقل رساندن خسارت مزبور، در هر محلی که انجام شوند.
ماده 4- ماده (3) کنوانسیون (1969) به صورت ذیل اصلاح میگردد:
1- متن ذیل جایگزین بند (1) خواهد شد:
1-به استثناء موارد پیش بینی شده در بندهای (2) و (3) این ماده، مالک کشتی در زمان سانحه، یا در موردی که سانحه متشکل از مجموع چند واقعه است، مالک کشتی در زمان اولیه واقعه، مسئول هر گونه خسارت آلودگی خواهد بود که در نتیجه سانحه توسط کشتی به بار آید.
2- متن ذیل جایگزین بند (4) خواهد شد:
4- هیچگونه ادعائی برای جبران خسارت ناشی از آلودگی علیه مالک، مسموع نخواهد بود مگر مطابق با مقررات این کنوانسیون. منوط به رعایت مفاد بند (5) این ماده، هیچگونه ادعائی برای جبران خسارت ناشی از آلودگی بر مبنای این کنوانسیون یا هر مبنای دیگر علیه اشخاص ذیل مسموع نخواهد بود:
الف - مستخدمان یا نمایندگان مالک یا خدمه کشتی.
ب - راهنما یا هر شخص دیگری که عضو خدمه کشتی نیست و خدماتی را برای کشتی انجام می دهد.
ج - اجاره کننده (به هر شکل که تعریف شود، و شامل اجاره کننده در بست کشتی هم خواهد بود)، مدیر یا بهره بردار کشتی.
د - هر شخصی که با رضایت مالک یا بر اساس دستورالعمل یک مقام ذی صلاح دولتی عملیات نجات انجام می دهد.
ه- - هر شخصی که اقدامات پیشگیرانه انجام می دهد.
و - تمامی مستخدمان یا نمایندگان اشخاصی که در بندهای (ج)، (د) و (ه-) ذکر شده اند، مگر آن که خسارت به وجود آمده ناشی از فعل یا ترک فعل شخص آنها باشد که با قصد ایراد خسارت یا با بی مبالاتی اما با علم به احتمال وقوع چنین خسارتی صورت گرفته باشد.
ماده 5- متن ذیل جایگزین ماده (4) کنوانسیون مسئولیت (1969) میگردد:
هنگامی که سانحه ای بین دو یا چند کشتی اتفاق می افتد و در نتیجه آن خسارت آلودگی ایجاد میشود، مالکان کلیه کشتی های مربوطه، مگر آن که طبق ماده (3) از مسئولیت معاف شوند، مشترکاً و منفرداً مسئول تمامی خسارتی خواهند بود که به نحو معقول قابل تفکیک نیست.
ماده 6- ماده (5) کنوانسیون مسئولیت (1969) به صورت ذیل اصلاح میگردد:
1- متن ذیل جایگزین بند (1) خواهد شد:
مالک کشتی حق دارد مسئولیت خود را به موجب این کنوانسیون در خصوص هر سانحه واحد تا سقفی که به صورت ذیل محاسبه میگردد تحدید نماید:
الف - سه میلیون واحد محاسبه برای یک کشتی که ظرفیت آن از 5000 واحد ظرفیت تجاوز نکند.
ب - برای یک کشتی با ظرفیتی بیش از مقدار فوق، در ازای هر واحد ظرفیت اضافه، 420 واحد محاسبه علاوه بر مقدار مذکور در بند فرعی (الف).
مشروط بر آن که کل میزان این سقف در هیچ حالتی از «7/59» میلیون واحد محاسبه تجاوز ننماید.
2- متن ذیل جایگزین بند (2) خواهد شد:
2 - در صورتی که ثابت شود خسارت آلودگی ناشی از فعل یا ترک فعل شخصی مالک بوده است، که با قصد ایراد این خسارت و یا با بی مبالاتی و با علم به احتمال وقوع چنین خسارتی صورت گرفته است، مالک از حق تحدید مسئولیت خود به موجب این کنوانسیون محروم خواهد بود.
3- متن ذیل جایگزین بند (3) خواهد شد:
3- مالک به منظور برخورداری از مزایای تحدید بر اساس بند (1) این ماده باید صندوقی معادل کل مبلغ نمایانگر سقف مسئولیت خود، نزد دادگاه یا دیگر مقام ذی صلاح هر یک از دولتهای متعاهدی که دعوی مطابق ماده (9) در آن دولتها اقامه میشود، یا در صورتی که دعوائی اقامه نشود، نزد دادگاه یا دیگر مقام ذی صلاح هر یک از دولتهای متعاهدی که طبق ماده (9) می توان دعوائی در آن دولت اقامه نمود، افتتاح نماید. افتتاح صندوق میتواند از طریق تودیع وجه یا ارائه ضمانت بانکی یا دیگر اقسام ضمانت قابل قبول طبق قانون دولت متعاهد محل افتتاح صندوق صورت گیرد که میزان آن باید از نظر دادگاه یا دیگر مقام ذی صلاح کافی باشد.
4- متن ذیل جایگزین بند (9) خواهد شد:
9(الف) - «واحد محاسبه» مورد اشاره در بند (1) این ماده عبارت است از حق برداشت ویژه مطابق تعریف صندوق بین المللی پول، مقادیر مورد اشاره در بند (1) بر مبنای ارزش پول ملی در مقایسه با حق برداشت ویژه در تاریخ تاسیس صندوق مذکور در بند (3) به پول ملی تبدیل خواهد شد. ارزش پول ملی هر دولت متعاهدی که عضو صندوق بین المللی پول میباشد، در مقایسه با حق برداشت ویژه، طبق روش ارزیابی مورد استفاده صندوق بین المللی پول که در تاریخ مورد نظر برای عملیات و معاملات آن معمول است، محاسبه خواهد شد. ارزش پول ملی هر دولت متعاهدی که عضو صندوق بین المللی پول نیست در مقایسه با حق برداشت ویژه، مطابق روش تعیین شده توسط آن دولت محاسبه خواهد شد.
9(ب) - با این وجود، دولت متعاهدی که عضو صندوق بین المللی پول نیست و قانون آن اجراء مفاد «بند 9 (الف)» را اجازه نمی دهد، میتواند در زمان تصویب، پذیرش، تایید یا الحاق به این کنوانسیون یا در هر زمانی پس از آن، اعلام کند که واحد محاسبه مذکور در بند 9 (الف) معادل پانزده فرانک طلا خواهد بود. فرانک طلای مورد اشاره در این بند معادل است با شصت و پنج و نیم میلی گرم طلا با عیار نهصد در هزار تبدیل فرانک به طلا به پول ملی طبق قانون دولت مربوطه انجام خواهد گرفت.
9)ج) - محاسبه مورد اشاره در آخرین جمله بند 9 (الف) و تبدیل مورد اشاره در بند 9 (ب) به گونه ای انجام خواهد شد که تا حد امکان نشانگر ارزش واقعی مقادیر مذکور در بند (1) بر اساس پول ملی دولت متعاهد ذی ربط باشد که در نتیجه اجراء سه جمله اول بند 9 (الف) به دست میآید. دولتهای متعاهد، حسب مورد، نحوه محاسبه بر اساس بند 9 (الف) یا نتیجه تبدیل بر اساس بند 9 (ب) و یا هر گونه تغییری در هر یک از این موارد را به هنگام تودیع سند تصویب، پذیرش، تایید یا الحاق به این کنوانسیون به امانتدار اسناد، اطلاع خواهند داد.
5- متن ذیل جایگزین بند (10) خواهد شد:
10 - از نظر این ماده، ظرفیت کشتی عبارت است از ظرفیت ناخالص محاسبه شده بر اساس مقررات اندازه گیری ظرفیت مندرج در ضمیمه (1) کنوانسیون بین المللی اندازه گیری ظرفیت کشتی ها، (1969(.
6- متن ذیل جایگزین جمله دوم بند (11) خواهد شد:
چنین صندوقی میتواند حتی هنگامی که طبق مفاد بند (2)، مالک حق تحدید مسئولیت ندارد، ایجاد شود ولی ایجاد آن در چنین موردی مخل حقوق هر یک از مدعیان در مقابل مالک نخواهد بود.
ماده 7- ماده (7) کنوانسیون مسئولیت (1969) به صورت ذیل اصلاح خواهد شد:
1- متن ذیل جایگزین دو جمله اول بند (2) میگردد:
گواهینامه ای مبنی بر این که بیمه یا تضمین مالی دیگری مطابق مفاد این کنوانسیون موجود میباشد، پس از آن که مقام ذی صلاح دولت متعاهد احراز نمود که الزامات بند (1) رعایت گردیده است، برای هر کشتی صادر خواهد شد. در مورد یک کشتی که در یک کشور متعاهد به ثبت رسیده است، گواهینامه مزبور توسط مقام ذی صلاح دولت محل ثبت کشتی صادر یا تصدیق خواهد شد؛ در رابطه با یک کشتی که در یکی از دولتهای متعاهد به ثبت نرسیده است، گواهینامه مزبور میتواند توسط مقام ذی صلاح هر یک از دولتهای متعاهد، صادر یا تصدیق گردد.
2- متن ذیل جایگزین بند (4) خواهد شد:
4-گواهینامه مزبور در کشتی نگهداری خواهد شد و رونوشتی از آن نزد مقاماتی که سوابق ثبت کشتی را نگهداری می کنند، یا چنانچه کشتی در یک دولت متعاهد به ثبت نرسیده است، نزد مقامات دولتی که گواهینامه را صادر یا تصدیق نموده است، به امانت سپرده خواهد شد.
3- متن ذیل جایگزین جمله اول بند (7) خواهد شد:
گواهینامه های صادر شده یا تصدیق شده توسط یک دولت متعاهد مطابق بند (2)، توسط سایر دولتهای متعاهد برای منظور این کنوانسیون مورد قبول قرار خواهد گرفت و از سوی دیگر دولت های متعاهد دارای همان میزان اعتبار تلقی خواهند شد که گواهینامه های صادره یا تصدیق توسط خود آنها از آن برخوردار میباشند، حتی اگر برای کشتی ای صادر یا تصدیق شده باشد که در یک دولت متعاهد به ثبت نرسیده است.
4- در جمله دوم بند (7)، کلمات «با دولت محل ثبت کشتی» جای خود را به «با دولت صادر کننده یا تصدیق کننده» خواهد داد.
5- متن ذیل جایگزین جمله دوم بند (8) خواهد شد:
در چنین موردی خوانده میتواند، حتی در صورتی که مالک از حق تحدید مسئولیت خود به موجب بند (2) ماده (5) برخوردار نباشد، از مزایای سقف مسئولیت های مذکور در بند (1) ماده (5) بهره مند گردد.
ماده 8- ماده (9) کنوانسیون مسئولیت (1969) به شرح ذیل اصلاح میگردد:
-متن ذیل جایگزین بند (1) خواهد شد:
1-هنگامی که یک سانحه موجب بروز خسارت آلودگی در سرزمین یک یا چند دولت متعاهد، و از جمله دریای سرزمینی یا منطقه مورد اشاره در ماده (2) میگردد، یا در سرزمین، دریای سرزمینی و یا منطقه مزبور، اقدامات پیشگیرانه جهت پیشگیری یا به حداقل رساندن خسارت آلودگی انجام می پذیرد، طرح دعاوی پرداخت غرامت فقط میتواند در دادگاههای این دولت یا دولتهای متعاهد اقامه گردد. خوانده باید در مهلت معقول، از این دعوی مطلع گردد.
ماده 9- پس از ماده (12) کنوانسیون مسئولیت (1969) دو ماده جدید به شرح ذیل اضافه میگردد:
-ماده 12 مکرر (اول) - مقررات موقتی
مقررات موقتی ذیل در مورد دولتی مجری خواهد بود که در زمان بروز سانحه هم متعاهد به این کنوانسیون است و هم متعاهد به کنوانسیون مسئولیت (1969):
الف - هر گاه سانحه ای موجب بروز خسارت آلودگی در حوزه شمول این کنوانسیون گردد، در صورتی و تا حدودی که مسئولیتی بر اساس کنوانسیون مسئولیت (1969) پدید آید، مسئولیت ناشی از این کنوانسیون مرتفع میگردد.
ب - هر گاه سانحه ای موجب بروز خسارت آلودگی در حوزه شمول این کنوانسیون گردد، و دولت مورد نظر هم متعاهد به این کنوانسیون و هم متعاهد به کنوانسیون بین المللی تاسیس صندوق بین المللی برای جبران خسارت آلودگی نفتی، (1971) باشد، مسئولیت باقیمانده پس از اعمال بند فرعی (الف) این ماده فقط تا میزانی مطابق این کنوانسیون به قوت خود باقی خواهد بود که خسارت آلودگی پس از اعمال کنوانسیون (1971) مزبور، همچنان جبران نشده باقی بماند.
ج - در اجراء بند (4) ماده (3) این کنوانسیون، عبارت «این کنوانسیون» باید به گونه ای تفسیر شود که حسب مورد به این کنوانسیون یا به کنوانسیون مسئولیت (1969) اشاره نماید.
د - در اجراء بند (3) ماده (5) این کنوانسیون، کل مبلغ موجودی صندوقی که باید افتتاح شود به میزان مسئولیتی که طبق بند فرعی (الف) این ماده رفع شده تلقی میگردد، کاهش خواهد یافت.
. -ماده 12 مکرر (دوم) - مقررات نهایی
مقررات نهایی این کنوانسیون عبارتند از مواد (12) تا (18) پروتکل (1992) جهت اصلاح کنوانسیون مسئولیت (1969)، اشارات به عمل آمده به دولتهای متعاهد در این کنوانسیون به منزله اشاره به دولت های متعاهد به آن پروتکل خواهد بود.
ماده 10- نمونه گواهینامه ضمیمه این پروتکل جایگزین نمونه گواهینامه منضم به کنوانسیون مسئولیت (1969) خواهد شد.
ماده 11 -1- کنوانسیون مسئولیت (1969) و این پروتکل باید میان طرفهای متعاهد به این پروتکل هر دو به عنوان یک سند واحد قرائت و تفسیر شوند.
2- مواد (1) تا (12) مکرر (دوم) کنوانسیون مسئولیت (1969)، شامل گواهینامه نمونه، که توسط این پروتکل اصلاح شده اند، به عنوان کنوانسیون بین المللی مسئولیت مدنی ناشی از خسارت آلودگی نفتی، (1992) (کنوانسیون مسئولیت 1992) شناخته میشوند.
مقررات نهایی
ماده 12- امضاء، تصویب، پذیرش، تایید و الحاق
1- این پروتکل از تاریخ 15 ژانویه 1993 میلادی برابر با 1372/10/25 هجری شمسی لغایت 14 ژانویه 1994 میلادی برابر با 1373/10/24 هجری شمسی برای امضا توسط تمامی دولتها مفتوح میباشد.
2 - ضمن رعایت بند (4)، هر دولت میتواند به طرق ذیل به این پروتکل متعهد گردد:
الف - امضا به شرط تصویب، پذیرش یا تایید و متعاقب آن، تصویب، پذیرش یا تایید، یا
ب - الحاق
3- تصویب، پذیرش، تایید یا الحاق با تودیع یک سند رسمی بدین مضمون نزد دبیرکل سازمان اعتبار خواهد یافت.
4- هر یک از دولتهای متعاهد به کنوانسیون بین المللی تاسیس صندوق بین المللی برای جبران خسارت آلودگی نفتی، (1971)، که از این پس با عنوان کنوانسیون صندوق (1971) بدان اشاره خواهد شد، فقط در صورتی میتواند این پروتکل را مورد تصویب، پذیرش، تایید یا الحاق قرار دهد که در همان زمان پروتکل (1992) جهت اصلاح کنوانسیون مزبور را نیز مورد تصویب، پذیرش، تایید یا الحاق قرار دهد، مگر آن که انصراف خود را از کنوانسیون صندوق 1971، از تاریخ لازم الاجراء شدن این پروتکل برای آن دولت، اعلام دارد.
5- دولتی که به این پروتکل متعاهد است ولی از طرف های متعاهد کنوانسیون مسئولیت (1969) نمیباشد، در روابط خود با سایر دولتهای متعاهد به این پروتکل، مقید به مفاد کنوانسیون مسئولیت (1969)، اصلاح شده توسط این پروتکل میباشد ولی در رابطه با دولتهای متعاهد به کنوانسیون (1969) مقید به مفاد کنوانسیون مسئولیت (1969) نیست.
6- هر سند تصویب، پذیرش، تایید یا الحاق که پس از لازم الاجراء شدن هر گونه اصلاحیه وارد بر کنوانسیون مسئولیت (1969) اصلاح شده توسط این پروتکل، تودیع گردد، شامل کنوانسیون اصلاح شده توسط این پروتکل و اصلاحیه مزبور خواهد بود.
ماده 13- لازم الاجراء شدن
1- این پروتکل 12 ماه پس از تاریخی که در آن 10 دولت، شامل چهار دولت که ظرفیت ناخالص ناوگان نفتکش آنها دست کم یک میلیون واحد است، اسناد تصویب، پذیرش، تایید یا الحاق خود را نزد دبیرکل سازمان تودیع نمایند، لازم الاجراء خواهد شد.
2- با این حال، هر یک از دولتهای متعاهد کنوانسیون صندوق (1971) میتواند در زمان تودیع سند تصویب، پذیرش، تایید یا الحاق خود به این پروتکل، اعلام نماید که سند مزبور برای منظور این ماده تا انقضاء مهلت شش ماهه مذکور در ماده (31) پروتکل 1992 جهت اصلاح کنوانسیون صندوق 1971، فاقد اثر میباشد. دولتی که به کنوانسیون صندوق 1971 متعاهد نیست اما سند تصویب، پذیرش، تایید یا الحاق خود را به پروتکل 1992 جهت اصلاح کنوانسیون صندوق 1971 تودیع مینماید نیز میتواند در همین زمان اعلامیه ای را مطابق این بند صادر نماید.
3- هر دولتی که اعلامیه ای را مطابق بند قبل صادر نموده است میتواند در هر زمان با دادن اطلاعیه ای خطاب به دبیرکل سازمان، آن را پس بگیرد. پس گرفتن اعلامیه، از تاریخ دریافت اطلاعیه موثر خواهد بود، مشروط بر آن که در این تاریخ، دولت مزبور سند تصویب، پذیرش، تایید یا الحاق خود را به این پروتکل تودیع نموده باشد.
4- برای هر دولتی که پس از تامین شرایط مندرج در بند (1) جهت لازم الاجراء شدن، این پروتکل را مورد تصویب، پذیرش، تایید یا الحاق قرار می دهد، این پروتکل (12) ماه پس از تاریخ تودیع سند مربوطه توسط این دولت لازم الاجراء خواهد گردید.
ماده 14- بازنگری و اصلاح
1- سازمان میتواند برای منظور بازنگری یا اصلاح کنوانسیون مسئولیت (1992) اقدام به تشکیل یک کنفرانس نماید.
2- سازمان بنا به درخواست حداقل یک سوم دولتهای متعاهد، کنفرانسی از دولتهای متعاهد را به منظور بازنگری یا اصلاح کنوانسیون مسئولیت (1992) برگزار خواهد نمود.
ماده 15- اصلاح مقادیر سقف مسئولیت
1- بنا به درخواست حداقل یک چهارم دولتهای متعاهد، هر گونه پیشنهادی برای اصلاح مقادیر سقف مسئولیت وضع شده در بند (1) ماده (5) کنوانسیون مسئولیت (1969) اصلاح شده توسط این پروتکل، توسط دبیرکل به تمامی اعضاء سازمان و کلیه دولتهای متعاهد ابلاغ خواهد شد.
2- هر گونه اصلاحیه ای که به صورت فوق پیشنهاد و ابلاغ میگردد باید حداقل شش ماه پس از تاریخ ابلاغ، به کار گروه (کمیته) حقوقی جهت بررسی تسلیم گردد.
3- کلیه دولتهای متعاهد کنوانسیون مسئولیت (1969) اصلاح شده توسط این پروتکل، اعم از آن که اعضای سازمان باشند یا نباشند، از حق مشارکت در جلسات بررسی و تصویب اصلاحات توسط کار گروه (کمیته) حقوقی برخوردار هستند.
4- اصلاحات با رای موافق اکثریت دوسوم دولتهای متعاهد حاضر و رای دهنده در کار گروه (کمیته) حقوقی گسترش یافته طبق بند (3) به تصویب میرسد، مشروط بر اینکه دست کم نصف دولتهای متعاهد در زمان رای حاضر باشند.
5- کار گروه (کمیته) حقوقی، هنگام کار بر روی پیشنهاد اصلاح مقادیر سقف مسئولیت باید تجارب حاصل از سوانح و به ویژه میزان خسارت حاصل از آنها، تغییرات ارزشهای پولی و اثر اصلاحیه پیشنهادی بر هزینه بیمه را مورد توجه قرار دهد.
این کار گروه (کمیته) همچنین باید رابطه میان سقف های مسئولیت در بند (1) ماده (5) کنوانسیون مسئولیت (1969) اصلاح شده توسط این پروتکل و سقف های مسئولیت در بند (4) ماده (4) کنوانسیون بین المللی تاسیس صندوق بین المللی برای جبران خسارت آلودگی نفتی (1992) را در نظر بگیرد.
6-الف - هیچگونه اصلاحیه ای در رابطه با مقادیر سقف مسئولیت را طبق این ماده نمی توان قبل از 15 ژانویه (1998) و همچنین قبل از انقضاء مدت پنج سال از تاریخ لازم الاجراء شدن اصلاحیه قبلی مطابق این ماده مورد بررسی قرار داد. هیچگونه اصلاحیه ای به موجب این ماده قبل از لازم الاجراء شدن این پروتکل قابل بررسی نیست.
ب - هیچ یک از سقفهای مسئولیت را نمی توان به میزانی افزایش داد که از مقدار سقف وضع شده در کنوانسیون مسئولیت (1969)، اصلاح شده توسط این پروتکل به علاوه شش درصد (6%) در سال که از 15 ژانویه (1993) به صورت مرکب محاسبه میگردد، تجاوز نماید.
ج- هیچ یک از سقفهای مسئولیت را نمی توان به میزانی افزایش داد که از مقدار سقف وضع شده در کنوانسیون مسئولیت (1969) اصلاح شده توسط این پروتکل ضرب در سه تجاوز نماید.
7- هر گونه اصلاحاتی که طبق بند (4) به تصویب میرسد باید توسط سازمان به تمامی دولتهای متعاهد ابلاغ گردد. اصلاحات مورد نظر پس از انقضاء مدت (18) ماه از تاریخ ابلاغ، پذیرفته شده تلقی خواهد شد مگر آن که ظرف این مدت، دست کم یک چهارم دولتهایی که در زمان تصویب اصلاحات توسط کار گروه (کمیته) حقوقی، جزو دولتهای متعاهد محسوب می شده اند، به سازمان اعلام نمایند که اصلاحات را نمی پذیرند، که در این صورت، اصلاحیه مردود شمرده شده، بلااثر خواهد بود.
8- اصلاحیه ای که مطابق بند (7) پذیرفته شده تلقی گردد، 18 ماه پس از تاریخ پذیرش لازم الاجراء خواهد شد.
9- تمامی دولتهای متعاهد، مقید به اصلاحیه خواهند بود مگر آن که مطابق بندهای (1) و (2) ماده (16)، حداقل شش ماه قبل از لازم الاجراء شدن اصلاحیه از این پروتکل انصراف دهند. این انصراف، از زمان لازم الاجراء شدن اصلاحیه، موثر خواهد شد.
10- هنگامی که اصلاحیه ای توسط کار گروه (کمیته) حقوقی به تصویب میرسد ولی مهلت 18 ماهه پذیرش آن هنوز منقضی نگردیده است، دولتی که طی این مهلت جزو دولتهای متعاهد میگردد، پس از لازم الاجراء شدن اصلاحیه، بدان مقید خواهد بود.
دولتی که پس از این مهلت جزو دولتهای متعاهد میشود، مقید به اصلاحیه ای که طبق بند (7) پذیرفته شده است، خواهد بود. در موارد مذکور در این بند، یک دولت در تاریخ لازم الاجراء شدن اصلاحیه یا در تاریخی که این پروتکل برای دولت مزبور لازم الاجراء میگردد، اگر تاریخ اخیر بعد از تاریخ لازم الاجراء شدن اصلاحیه فرا برسد، مقید به اصلاحیه خواهد شد.
ماده 16- انصراف
1- هر یک از طرفهای متعاهد میتواند در هر زمان پس از تاریخی که این پروتکل برای آن دولت متعاهد لازم الاجراء میگردد از آن انصراف دهد.
2- انصراف از طریق تودیع سندی نزد دبیرکل سازمان اعتبار خواهد یافت.
3- انصراف، پس از انقضای مدت 12 ماه، یا هر مدت طولانی تری که در سند انصراف قید شده باشد، از تاریخ تودیع سند نزد دبیرکل سازمان موثر خواهد بود.
4- میان طرفهای متعاهد این پروتکل، انصراف هر یک از آنها از کنوانسیون مسئولیت (1969) طبق ماده (16) آن کنوانسیون تحت هیچ شرایطی به عنوان انصراف آنها از کنوانسیون مسئولیت (1969) به صورت اصلاح شده توسط این پروتکل تعبیر نخواهد شد.
5- انصراف از پروتکل (1992) جهت اصلاح کنوانسیون صندوق (1971) توسط دولتی که همچنان به کنوانسیون صندوق (1971) متعاهد باقی می ماند، به منزله انصراف از این پروتکل تلقی خواهد شد. این انصراف از تاریخی موثر خواهد بود که در آن تاریخ، انصراف از پروتکل (1992) جهت اصلاح کنوانسیون صندوق (1971) مطابق ماده (34) آن پروتکل اثر می یابد.
ماده 17 - تودیع
1- این پروتکل و هر گونه اصلاحاتی که طبق ماده (15) به تصویب میرسد، نزد دبیرکل سازمان تودیع خواهد شد.
2- دبیرکل سازمان باید:
الف - موارد ذیل را به اطلاع تمامی دولتهای امضا کننده یا ملحق شده به این پروتکل برساند:
1- هر امضا یا تودیع سند جدید به همراه تاریخ آن.
2- هر گونه اعلامیه و اطلاعیه طبق ماده (13) و هر گونه اعلامیه و ابلاغیه مطابق بند (9) ماده (5) کنوانسیون مسئولیت (1992).
3- تاریخ لازم الاجراء شدن این پروتکل.
4- هر گونه پیشنهاد جهت اصلاح مقادیر سقف مسئولیت که طبق بند (1) ماده (15) مطرح گردیده است.
5- هر گونه اصلاحیه ای که به موجب بند (4) ماده (15) به تصویب رسیده است.
6- هر گونه اصلاحیه ای که طبق بند (7) ماده (15) تصویب شده تلقی میگردد، به همراه تاریخی که اصلاحیه مزبور بر اساس بندهای (8) و (9) آن ماده لازم الاجراء میگردد.
7- تودیع هر گونه سند خروج از این پروتکل به همراه تاریخ تودیع و تاریخی که انصراف اثر خواهد یافت.
8- مواردی که طبق بند (5) ماده (16)، انصراف باید مفروض تلقی شود.
9- هر گونه ابلاغیه ای که در مواد این پروتکل، ضروری دانسته شده است.
ب- نسخ موثق این پروتکل را برای تمامی دولتهای امضا کننده و تمامی دولتهایی که به این پروتکل ملحق میشوند ارسال نماید.
3- در اسرع وقت پس از لازم الاجراء شدن این پروتکل، متن آن باید جهت ثبت و انتشار طبق. ماده (102) منشور سازمان ملل، توسط دبیرکل سازمان برای دبیرخانه سازمان ملل ارسال گردد.
ماده 18 - زبانها
این پروتکل در یک نسخه اصلی به زبانهای عربی، چینی، انگلیسی، فرانسه، روسی و اسپانیایی تنظیم شده است که تمامی این متون از اعتبار یکسان برخوردارند.
لندن، 27 نوامبر 1992 میلادی برابر با 6 آذر 1371 هجری شمسی.
در تایید مراتب فوق، امضا کنندگان ذیل که توسط دولتهای مربوطه خود برای این منظور طبق موازین اختیار یافته اند، این پروتکل را به امضا می رسانند.
ضمیمه
گواهینامه بیمه یا سایر ضمانتهای مالی در رابطه با مسئولیت مدنی
ناشی از خسارت آلودگی نفتی
صادر شده بر اساس مفاد ماده (7) کنوانسیون بین المللی مسئولیت مدنی ناشی از خسارت آلودگی نفتی، (1992)
| نام کشتی | شماره یا حروف مشخصه | بندر محل ثبت | نام و نشانی مالک |
نکات توضیحی:
1-در صورت تمایل، عنوان دولت میتواند شامل اشاره به مقام دولتی ذی صلاح کشور محل صدور گواهینامه نیز باشد.
2-در صورتی که کل مبلغ ضمانت از چند منبع تامین شده باشد، میزان هر یک از این منابع باید مشخص شود.
3-اگر ضمانت به چند صورت ارائه شده باشد، این موارد باید ذکر گردند.
4-در قسمت ذیل عنوان «مدت اعتبار ضمانت» باید تاریخی که این ضمانت از آن تاریخ موثر است قید گردد.
قانون فوق مشتمل بر ماده واحده منظم به متن پروتکل (1992) میلادی جهت اصلاح کنوانسیون بین المللی مسئولیت مدنی ناشی از خسارت آلودگی نفتی (1969) میلادی مشتمل بر مقدمه، هجده ماده، یک ضمیمه و نکات توضیحی و پروتکل (1992) جهت اصلاح کنوانسیون تاسیس یک صندوق بین المللی برای جبران خسارت آلودگی نفتی (1971) مشتمل بر مقدمه و سی و نه ماده در جلسه علنی روز چهارشنبه مورخ بیست و چهارم بهمن ماه یکهزار و سیصد و هشتاد مجلس شورای اسلامی تصویب و در تاریخ 1385/10/21 به تایید شورای محترم نگهبان رسید.
رئیس مجلس شورای اسلامی- غلامعلی حداد عادل