هیات وزیران در جلسه 1398/7/7 به پیشنهاد شماره 5031345 /375 /641 مورخ 1397/11/16 وزارت امور خارجه و در اجرای ماده (2) آییننامه چگونگی تنظیم و انعقاد توافق های بین المللی - مصوب 1371 - تصویب کرد:
1 - وزارت امور خارجه مجاز است با هماهنگی معاونت حقوقی رئیس جمهور (امور توافق های بین المللی)، نسبت به انجام مذاکره، پیش امضا (پاراف) و امضای موقت موافقتنامه همکاری بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت فدراسیون روسیه در خصوص همکاری در حوزه امنیت بین المللی اطلاعات در چهارچوب متن پیوست که تایید شده به مهر دفتر هیات دولت است، اقدام و مراحل قانونی را تا تصویب نهایی پیگیری کند.
2 - مقام امضاکننده موافقتنامه از طرف دولت جمهوری اسلامی ایران نباید مقامی بالاتر از امضاکننده طرف مقابل باشد.
اسحاق جهانگیری
معاون اول رئیس جمهور
موافقت نامه بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت فدراسیون روسیه در خصوص همکاری در حوزه امنیت بین المللی اطلاعات
دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت فدراسیون روسیه که از این پس طرف ها نامیده میشوند،
با توجه به پیشرفت قابل توجه در توسعه و به کارگیری جدیدترین فناوری های اطلاعات و ارتباطات،
با توجه به اهمیت زیاد فناوری های اطلاعات و ارتباطات برای توسعه اجتماعی و اقتصادی و رفاه بشریت و حفظ صلح، امنیت و ثبات بین المللی در جهان معاصر،
با ابراز نگرانی از تهدیدهای مرتبط با استفاده احتمالی از چنین فناوری هایی در اهداف ناسازگار با اهداف تامین صلح، امنیت و ثبات بین المللی، برای لطمه زدن به حاکمیت و امنیت دولت ها و دخالت در امور داخلی آنها، نقض مصونیت زندگی خصوصی شهروندان، برهم زدن ثبات اجتماعی - اقتصادی و سیاسی داخلی، برافروختن خصومت بین اقوام و ادیان،
با اهمیت قایل شدن بیشتر برای امنیت بین المللی اطلاعات به عنوان یکی از عناصر اصلی نظام امنیت بین المللی، با تایید اینکه حاکمیت دولت و اصول و مقررات بین المللی ناشی از حاکمیت دولت، بر رفتار دولت در چارچوب فعالیت های مرتبط با استفاده از فناوری های اطلاعات و ارتباطات و صلاحیت حقوقی آنها بر زیرساخت های فناوری اطلاعات و ارتباطات در قلمرو آنها اعمال میشود و همچنین با تاکید اینکه دولت ها واجد حقوق حاکمیتی برای تعیین و اجرای سیاست خود در خصوص مسائل مرتبط با شبکه اطلاعات و مخابرات/ اینترنت، از جمله تضمین امنیت آنها هستند،
با اعتقاد به اینکه اعتمادسازی بیشتر و توسعه همکاری طرف ها در حوزه فناوری های اطلاعات و ارتباطات ضرورت موکد دارد و پاسخگوی منافع آنها است،
با اهمیت قایل شدن بیشتر برای توازن بین تامین امنیت و رعایت حقوق بشر در حوزه استفاده از فناوری های اطلاعات و ارتباطات،
با تلاش برای پیشگیری از تهدیدات متوجه امنیت بین المللی اطلاعات، و تامین منافع امنیت اطلاعات دولت های طرف ها با هدف ایجاد محیط اطلاعات بین المللی که صلح، امنیت، شفافیت و همکاری از مشخصه های آن است،
با تمایل به ایجاد چارچوب حقوقی و سازمانی برای همکاری دولت های طرف ها در حوزه امنیت بین المللی اطلاعات،
در موارد زیر توافق کردند:
ماده 1
تهدیدات اصلی در حوزه امنیت بین المللی اطلاعات
طبق این موافقتنامه، مبنای طرف ها در انجام همکاری این است که کاربرد فناوری های اطلاعات و ارتباطات در موارد ذیل، تهدیدات اصلی برای امنیت بین المللی اطلاعات محسوب میشود:
1) انجام اقدامات ناقض حاکمیت، امنیت و تمامیت ارضی دولت ها؛
2) وارد کردن خسارت اقتصادی و سایر خسارات شامل تاثیرگذاری مخرب بر تاسیسات زیرساخت های اطلاعاتی؛
3) اهداف تروریستی، شامل تبلیغات تروریستی و استخدام افراد برای فعالیت های تروریستی؛
4) ارتکاب جرایم، شامل جرایم مرتبط با دسترسی غیرقانونی به اطلاعات رایانه ای؛
5) دخالت در امور داخلی دولت ها، اختلال در نظم عمومی، برافروختن خصومت بین اقوام، نژادها و ادیان، تبلیغ ایده های نژادپرستانه و دیگرهراسی که باعث نفرت و تبعیض میشوند و خشونت و بی ثباتی را تحریک می کنند، بی ثبات کردن اوضاع اجتماعی - قتصادی و سیاسی داخلی و دخالت در اداره دولت؛
6) انتشار اطلاعاتی که برای نظام های اجتماعی - سیاسی و اجتماعی - اقتصادی و نیز محیط معنوی، اخلاقی و فرهنگی دولت های دیگر زیانبار است.
ماده 2
حوزه های اصلی همکاری
1. با توجه به تهدیدات اصلی اشاره شده در ماده 1 این موافقت نامه طرف ها، نمایندگان تام الاختیار آنها و نهادهای صلاحیتدار دولت های طرف ها که طبق ماده 4 این موافقت نامه تعیین میشوند، در زمینه های امنیت بین المللی اطلاعات در حوزه های کلیدی زیر همکاری می کنند:
1) شناسایی، هماهنگی و انجام همکاری لازم برای تضمین امنیت بین المللی اطلاعات؛
2) طراحی و پیشبرد استانداردهای حقوق بین الملل به منظور تضمین امنیت ملی و بین المللی اطلاعات؛
3) مقابله با تهدیدات در حوزه امنیت بین المللی اطلاعات مندرج در ماده 1 این موافقت نامه؛
4) تبادل اطلاعات و همکاری در حوزه اجرای قانون با هدف پیشگیری، کشف و دفع حوادث رایانه ای و نیز تحقیق در خصوص موارد نقض و موارد مرتبط با استفاده از فناوری های اطلاعات و ارتباطات با اهداف تروریستی و مجرمانه؛
5) طراحی و اجرای اقدامات مشترک و ضروری اعتمادساز که به امنیت بین المللی اطلاعات کمک می کنند؛
6) تبادل اطلاعات بین نهادهای صلاحیتدار دولت های طرف ها در خصوص امنیت اطلاعات، شامل همکاری بین نهادهای مربوط دولت های طرف ها در حوزه واکنش به سوانح رایانه ای؛
7) تبادل اطلاعات درباره قوانین مرتبط با تضمین امنیت اطلاعات در دولت های طرف ها؛
8) ارتقاء کیفی چارچوب حقوقی دوجانبه و ساز و کارهای عملی همکاری بین دولت های طرف ها در تضمین امنیت بین المللی اطلاعات؛
9) فراهم سازی شرایط برای همکاری نهادهای صلاحیتدار دولت های طرف ها در راستای اجرای این موافقت نامه؛
10) گسترش همکاری ها و هماهنگی های فعالیت دولت های طرف ها در حوزه امنیت بین المللی اطلاعات در چارچوب سازمان ها و مجامع بین المللی (از جمله سازمان ملل متحد، اتحادیه بین المللی مخابرات، سازمان بین المللی استاندارد و غیره)؛
11) برگزاری نشست های کاری، کنفرانس ها، کارگاه های آموزشی و دیگر همایش های نمایندگان تام الاختیار و کارشناسان دولت های طرف ها در حوزه امنیت بین المللی اطلاعات.
2. طرف ها یا نهادهای صلاحیتدار دولت های طرف ها میتوانند بر اساس توافق متقابل، حوزه های دیگر همکاری را مشخص کنند.
ماده 3
اصول کلی همکاری
1. طرف ها در حوزه امنیت بین المللی اطلاعات در چارچوب این موافقت نامه به گونه ای همکاری می کنند که این همکاری موجب ارتقای توسعه اجتماعی و اقتصادی شود، هدف حفظ صلح، امنیت و ثبات بین المللی را تامین کند و با اصول و هنجارهای پذیرفته شده جهانی حقوق بین الملل، شامل اصول احترام متقابل به حاکمیت و تمامیت ارضی، حل و فصل مسالمت آمیز اختلافات و مناقشات، عدم به کارگیری زور و تهدید به توسل به زور، عدم دخالت در امور داخلی، احترام به حقوق و آزادی های اساسی بشر و همچنین اصول همکاری دوجانبه و عدم دخالت در منابع اطلاعاتی دولت های طرف ها منطبق باشد.
2. فعالیت های طرف ها در چارچوب این موافقت نامه باید با حق هر طرف برای جستجو، کسب و انتشار اطلاعات سازگار باشد؛ با در نظر گرفتن این موضوع که چنین حقی میتواند از سوی قوانین دولت های طرف ها با هدف تضمین امنیت ملی محدود شود.
3. هر طرف از حقوق برابر برای حفاظت از منابع اطلاعاتی دولت خود در مقابل استفاده غیرقانونی و دخالت غیرمجاز، از جمله در مقابل حملات رایانه ای علیه آن ها، برخوردار است. هر یک از طرف ها نباید چنین اقداماتی را علیه طرف دیگر به کار بندد و باید به دیگری در استیفای حقوق مذکور کمک کند.
ماده 4
اشکال و ساز و کارهای اصلی همکاری
1. طرف ها میتوانند همکاری عملی در خصوص حوزه های مشخص همکاری که در این موافقت نامه پیش بینی شده اند را از طریق نهادهای صلاحیتدار دولت های طرف ها که مسئول اجرای این موافقت نامه هستند به انجام رسانند. طی 60 روز از تاریخ لازم الاجرا شدن این موافقت نامه، طرف ها از طریق مجاری دیپلماتیک اطلاعات مربوط به نهادهای صلاحیتدار دولت های طرف ها را که مسئول اجرای این موافقت نامه هستند مبادله می نمایند.
2. نهادهای صلاحیتدار دولت های طرف ها میتوانند موافقت نامه های بین نهادی مربوطه را با هدف ایجاد چارچوب حقوقی و سازمانی همکاری در حوزه های مشخص منعقد کنند.
3. طرف ها رایزنی های منظم بین نمایندگان تام الاختیار طرف ها و نهادهای صلاحیتدار دولت های طرف ها را با هدف بررسی روند اجرای این موافقت نامه، تبادل اطلاعات، تحلیل و ارزیابی مشترک تهدیدات علیه امنیت بین المللی اطلاعات و نیز تعیین، توافق و هماهنگی اقدامات مشترک در خصوص واکنش به این تهدیدات را برگزار می کنند.
رایزنی های مذکور پس از موافقت طرف ها، معمولا دو بار در سال و به نوبت در دولت های طرف ها برگزار میشود.
هر یک از طرف ها میتواند برگزاری رایزنی های تکمیلی را با پیشنهاد زمان و محل برگزاری و همچنین دستور کار آنها مطرح نماید.
ماده 5
حفاظت از اطلاعات
1. طرف ها حفاظت لازم از اطلاعاتی که طی همکاری در چارچوب این موافقت نامه انتقال می یابند و یا تهیه میشوند و دسترسی به آنها طبق قوانین دولت های طرف ها محدود شده است را تامین می کنند.
2. هر اطلاعاتی که به موجب این موافقت نامه انتقال می یابد صرفا برای اهداف آن مورد استفاده قرار میگیرد. اطلاعات به دست آمده توسط یکی از طرف ها در چارچوب فعالیت های همکاری نباید به ضرر طرف دیگر استفاده شود.
3. طرف ها نباید بدون موافقت کتبی قبلی طرفِ دیگر، اطلاعات مربوط به همکاری که در طول اجرای موافقت نامه به دست آمده یا مشترکا تولید شده است را برای طرف ثالث فاش کنند و انتقال دهند.
4. هر طرف باید ضرورت حفظ اطلاعات محرمانه در مورد برخی از ابعاد همکاری بین دولت های طرف ها یا دیگر اطلاعات مربوط به همکاری را به طرف دیگر اطلاع دهد.
5. هر اطلاعاتی که دسترسی به آن محدودیت دارد باید طبق قوانین دولت های طرف ها حفاظت شود.
6. انتقال و حفاظت از اطلاعات محرمانه به موجب موافقت نامه بین طرف ها در خصوص "حفاظت متقابل از اطلاعات طبقه بندی شده مورخ 17 بهمن 1386 برابر با 6 فوریه 2008" تعیین میشود.
ماده 6
تامین مالی
1. طرف ها مستقلا هزینه های مرتبط با شرکت نمایندگان و کارشناسان خود در رویدادهای مربوط به اجرای این موافقت نامه را پرداخت می کنند.
2. در رابطه با دیگر هزینه های مرتبط با اجرای این موافقت نامه، طرف ها در هر مورد خاص میتوانند سایر رویه های تامین مالی منطبق با قوانین دولت های خود را مورد توافق قرار دهند.
ماده 7
حل اختلاف
طرف ها اختلاف هایی که ممکن است در تفسیر یا اجرای مفاد این موافقت نامه پدید آید را از طریق رایزنی و مذاکره بین نهادهای صلاحیتدار و در صورت لزوم از طریق مجاری دپلماتیک حل و فصل می کنند.
ماده 8
مفاد پایانی
1. این موافقت نامه برای مدت نامحدود منعقد میشود و در سی امین روز از تاریخ دریافت آخرین اطلاعیه کتبی مبنی بر انجام تشریفات داخلی لازم، برای لازم الاجرا شدن آن، لازم الاجرا خواهد شد.
2. طرف ها میتوانند اصلاحاتی که طبق توافق متقابل طرف ها به صورت پروتکل مجزا تنظیم میشوند را در این موافقت نامه اعمال نمایند.
3. این موافقت نامه 90 روز از روزی که هر یک از طرفها از طریق مجاری دیپلماتیک اعلامیه کتبی طرف دیگر مبنی بر قصد خود برای فسخ این موافقت نامه را دریافت می کند میتواند فسخ شود.
4. در صورت فسخ این موافقت نامه، طرف ها اقداماتی را برای ایفای تعهدات خود مربوط به حفاظت از اطلاعات انجام می دهند و اجرای فعالیت ها، پروژه ها و رویدادهای مشترک دیگری که قبلا مورد توافق قرار گرفته اند و در چارچوب این موافقت نامه به اجرا در می آیند و تا زمان فسخ این موافقت نامه به اتمام نرسیده اند را تضمین می کنند.
این موافقت نامه در. .................. در تاریخ. .............. برابر با. ................ در دو نسخه، هر کدام به روسی و فارسی منعقد شد که تمامی متون از اعتبار یکسانی برخوردار هستند.
از طرف دولت جمهوری اسلامی ایران
از طرف دولت فدراسیون روسیه