هیات وزیران در جلسه مورخ 1384/2/21 بنا به پیشنهاد شماره 786-1/842 مورخ 1384/1/31 سازمان میراث فرهنگی و گردشگری و به استناد تبصره ماده (2) قانون تشکیل سازمان میراث فرهنگی و گردشگری - مصوب 1382- آییننامه اجرایی تبصره ماده یاد شده را به شرح زیر تصویب نمود:
ماده 1- منظور از میراث طبیعی مذکور در تبصره ماده (2) قانون تشکیل سازمان میراث فرهنگی و گردشگری، محدودههای جغرافیایی طبیعی و مناطق خاصی از کشور است که به علت کیفیت ویژه فیزیکی و زیست شناسی یا مناظر و چشماندازهای طبیعی زیبا و کم نظیر و یا محوطههای طبیعی - تاریخی و نیز پدیدهها و نمونههای ارزشمند گیاهی و جانوری و زیستگاههای آنها تعیین و تحت حفاظت و بهرهبرداری پایدار قرار میگیرد.
ماده 2- میراثهای طبیعی موضوع این آییننامه شامل موارد زیر میباشد:
الف - مناظر طبیعی و عوارض بدیع جغرافیایی غیر حفاظت شده.
ب - بقایای دیرین شناختی انسانی و محوطههای حاصل از تعامل فیزیکی و فرهنگی انسان و طبیعت.
ج - مناطق مذکور در بند « الف» ماده (3) قانون حفاظت و بهسازی محیط زیست از قبیل آثار طبیعی ملی و سایر مناطق تحت حفاظت.
د - آثار و بقایای دیرین شناختی جانوری و گیاهی.
ماده 3- سازمان میراث فرهنگی و گردشگری نسبت به شناسایی، پژوهش، ثبت، تعیین حریم و ضوابط حفاظتی و بهرهبرداری میراثهای موضوع بندهای « الف» و « ب» ماده (2) این آییننامه اقدام نموده و میراثهای ثبت شده تحت مدیریت سازمان مذکور قرار میگیرد.
ماده 4- مناطق و میراثهای موضوع بندهای « ج» و « د» ماده (2) این آییننامه تحت اختیار و مدیریت سازمان حفاظت محیط زیست قرار داشته و این سازمان همچنان وظایف محول شده و امور مربوط به تعیین و حفاظت و بهرهبرداری از آنها را طبق مقررات مربوط برعهده دارد.
ماده 5 - دستورالعملهای بهرهبرداری پایدار از میراثهای طبیعی کشور بهطور مشترک به تصویب روسای سازمانهای میراث فرهنگی و گردشگری، حفاظت محیط زیست و جنگلها، مراتع و آبخیزداری کشور میرسد.
ماده 6 - سازمان حفاظت محیط زیست به عنوان نماینده دولت در محوطهها و مناطق تحت مالکیت دولت و منابع ملی واقع در مناطق چهارگانه موضوع بندهای « ج» و « د» ماده (2) این آییننامه میباشد.
ماده 7 - ثبت آثار طبیعی کشور در فهرست میراث جهانی براساس مواد (3) و (4) این آییننامه حسب مورد از سوی سازمان میراث فرهنگی و گردشگری یا سازمان حفاظت محیط زیست انجام خواهد شد.
معاون اول رئیسجمهور - محمدرضا عارف