در مورخ 1393/07/23 حسب نظر ریاست دیوان عدالت اداری، قانونی یا غیر قانونی بودن وکالت انفرادی کارآموزان وکالت دادگستری در دیوان عدالت اداری در کمیسیون مشورتی طرح و پس از بررسی نظر مشورتی به شرح زیر اعلام گردید:
«1- موضوع مذکور سابقاً در جلسه مورخ 1389/05/30 کمیسیون مشورتی مطرح شده و معاون وقت آموزش و پژوهش دیوان در تبیین نظریه کمیسیون مشورتی به استناد تبصره 3 ماده یک قانون کیفیت اخذ پروانه وکلای دادگستری (مصوب سال 1376) که مقرر می دارد: «کارآموزان وکالت قبل از اخذ پروانه وکالت حق وکالت در دعاوی که مرجع تجدیدنظر از احکام آن ها دیوان عالی کشور میباشد را ندارند.» به شرح نظریه پیوست اجمالا اعلام کرد: «کارآموزان وکالت کانون وکلا میتوانند در دیوان عدالت اداری وکالت نمایند »
2- با وجود این، نظر به دستور حضرتعالی و با توجه به این ابهام که در پروانه کارآموزی وکالت قید شده است کارآموزان وکالت باید در وکالت هایی که قبول م ینمایند، تحت نظر وکیل سرپرست در امر وکالت مداخله نمایند و کلیه امور مربوط به وکالت میبایست به رویت وکیل سرپرست رسانیده شود که میتواند مفید این مطلب باشد که کارآموزان باید مشترکاً با وکیل سرپرست و تحت نظر وی به طرح دعوا بپردازند و همچنین وجود این رویکرد که با توجه به جایگاه دیوان عدالت اداری در ساختار حقوقی و قضایی کشور نباید پذیرفت که کارآموزان وکالت بتوانند منفردًا و مستقلاً در دیوان طرح دعوا نمایند، موضوع مجددًا در کمیسیون مشورتی مطرح گردید. در جلسه مورخ 1393/07/23 این کمیسیون، اعضای حاضر دو رویکرد متفاوت ذیل را بیان داشته و نهایتاً پیشنهاد نمودند با توجه به رویه متعارض شعب در این رابطه، موضوع از طریق صدور رای وحدت رویه حل و فصل گردد:
الف- رویکرد نخست با افاده این مطلب از مفاد پروانه کارآموزی وکالت که نظارت وکیل سرپرست، نظارت استصوابی میباشد و با توجه به جایگاه دیوان و این مهم که هیات عمومی دیوان در رای وحدت رویه شماره 214 مورخ 1388/03/10، وکالت و شرکت وکیل موضوع ماده 187 قانون برنامه سوم توسعه (مصوب سال 1379) در دعاوی داخل در صلاحیت شعب دیوان را نپذیرفته است، با اخذ ملاک از رای مرقوم قائل به این شده است که وکالت کارآموزان وکالت نیز در دیوان عدالت اداری غیر قابل پذیرش است.
ب- رویکرد دوم مبتنی بر این است که مطابق نظریه شماره 6002/7 مورخ 1370/10/10 اداره کل حقوقی و تدوین قوانین قوه قضائیه، مستفاد از ماده 38 آییننامه لایحه قانونی استقلال کانون وکلای دادگستری (مصوب سال 1333) قبول وکالت توسط کارآموزان وکالت تحت نظارت وکیل سرپرست، لزوماً به معنای طرح دعوای مشترک با وکیل سرپرست نیست و همین قدر که وکیل سرپرست نظارت بر دعوا را قبول نماید، خواه این امر در حاشیه وکالت نامه باشد و خواه به طور جداگانه، کافی است و این نظارت مستلزم امضا دادخواست و حضور در جلسات دادرسی نیست، ضمن آن که رای وحدت رویه شماره 214 مورخ 1388/03/10 هیات عمومی دیوان عدالت اداری، صرفاً وکالت وکیل پایه 2 در دعاوی داخل در صلاحیت شعب دیوان را نپذیرفته است و لذا نمی توان بین کارآموزان وکالت کانون وکلای دادگستری و وکلای موضوع ماده 187 قانون برنامه سوم توسعه قائل به
وحدت ملاک شد. در ماده 122 قانون تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری نیز مقرر شده است که مقررات مربوط به وکالت به ترتیبی است که در قانون آیین دادرسی دادگاههای عمومی و انقلاب (در امور مدنی) مقرر شده است که در این باره، قانون مذکور ممنوعیتی برای وکالت کارآموزان وکالت در دعاوی داخل در صلاحیت شعب دیوان مقرر نداشته است. بنابراین، از مراتب فوق استنباط میشود که کارآموزان وکالت جواز طرح دعوا به طور منفردًا و مستقلاً در دیوان را خواهند داشت.»