تاریخ دادنامه قطعی: 1391/10/25
شماره دادنامه قطعی: ---
پیام: در ماده 20 قانون حفاظت در برابر اشعه، هر یک از «کاهش ساعات کار هفتگی»; و «افزایش مرخصی استحقاقی سالیانه تا یک ماه در سال»; برای شاغلین به کار با اشعه، عنوان مستقلی داشته و احتساب ایام مرخصی در ساعات کار هفتگی کاهش یافته توجیهی ندارد.
در خصوص دادخواست شاکی دایر بر صدور حکم بر الزام طرف شکایت به اعطای مرخصی اجباری پرتوکاران موضوع بند 2 ماده 20 قانون حفاظت در برابر اشعه مصوب 1368 ، با توضیح اینکه در طول خدمت با اشعه فعالیت داشته است و دستگاه متبوع از احتساب آن خودداری نموده است، با توجه به محتویات پرونده و مفاد لایحه دفاعیه مشتکی عنه به شماره... مبنی بر اینکه بندهای 1 و 2 ماده 20 قانون مذکور نسبت به افرادی که به طور مستمر به کار با اشعه اشتغال دارند، کاهش ساعات کار تا میزان 25 % منظور نموده، یعنی سایر کارکنان ماهانه 175 ساعت ولی پرتوکاران 132 ساعت اشتغال داشتهاند و ایام مرخصی اجباری نیز در کاهش ساعات کار هفتگی لحاظ گردیده است. علیهذا با عنایت بر اینکه کاهش ساعات کار هفتگی و افزایش میزان مرخصی استحقاقی سالیانه تا یک ماه در سال برای مدت اشتغال به کار با اشعه هر کدام عنوان مستقلی بوده و به طور جداگانه در بندهای 1 و 2 پیش بینی گردیده و دو مقوله متفاوت هستند، استدلال مذکور در لایحه دفاعیه توجیه قانونی ندارد؛ شکایت وارد تشخیص و به استناد مواد 7 و 14 قانون دیوان عدالت اداری مصوب 1385 و بند 2 ماده 20 قانون صدرالذکر، حکم بر الزام طرف شکایت به اعطای مرخصی مذکور از تاریخ استحقاق تا اجرایی شدن قانون مدیریت خدمات کشوری ( 1/1/88 ) صادر و اعلام میگردد. اما نسبت به بعد از تاریخ یاد شده به لحاظ اینکه در ماده 68 قانون مدیریت خدمات کشوری، مزایای خاص دیگری منظور گردیده و به موجب ماده 127 آن کلیه قوانین مغایر لغو گردیده است، شکایت غیر وارد تشخیص و حکم به رد آن صادر و اعلام میگردد. رای صادره قطعی است.
رئیس شعبه --- دیوان عدالت اداری - مستشار شعبه
موسوی - کریمی